Gamme Magie Editions

ก้าวต่อไปของเรื่องสั้นอย่างสั้น

2011-12-20T11:53:00.003+07:00

75 ผ่านไป หลังจากวันปิดรับต้นฉบับ "เรื่องสั้นอย่างสั้น" เมื่อวันที่ ๕ ตุลาคมที่ผ่านมา ตอนนี้บรรณาธิการผู้คัดเลือกรอบแรกได้อ่านเรื่องสั้นครบหมดทุกเรื่องแล้ว รวมทั้งสิ้น 654 เรื่อง

ความเห็นเบื้องต้น คือ หลายคนที่มีแวว สามารถพัฒนาไปได้อีกไกล แต่ละคนมีจุดเด่นแตกต่างกัน บางคนเด่นเรื่องบรรยาย บางคนเด่นเรื่องพล็อต บางคนได้หมดทั้งพล็อตและลีลา แต่ที่ส่งมายาวเกินไป ก็ต้องกลับไปกระชับใหม่อีกรอบ

ลำดับต่อไปเป็น "การบ่ม" ทยอยส่งความคิดเห็นให้กับผู้เขียนทุกท่าน เพื่อให้ท่านนำไปพิจารณา ถ้าใครเห็นว่าความเห็นบรรณาธิการไม่เข้าท่า ยากไป เฉิ่ม เสร่อ เบ๊อะ รับไม่ได้ ก็บอกศาลากันไป

หากใครเห็นพ้องต้องกันกับความเห็น ก็แก้ไข ปรับส่ง เสนอกลับมาอีกรอบโดยเร็ว และอาจจะมีอีกรอบและอีกรอบ จนกว่าจะเป็นที่พอใจ
ดังนั้น ถึงแม้กระบวนการบ่มอาจจะยืดเย้อยาวนาน แต่จะไม่มีใครถูกคัดออก ทุกคนยังอยู่ในสนาม ถ้าท่านไม่คัดตัวท่านออกด้วยตัวเอง ผลงานของท่านจะได้ตีพิมพ์หรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าท่านมีความมานะพยายาม มีความอดทนมากขนาดไหน

อัตราความเร็วในการส่งความคิดเห็น ตอนนี้ตั้งไว้ที่ 15 เรื่องต่อวัน

คิดเลขกันนิดนึง :

654 หาร 15 = 43.6 วัน ลบวันเสาร์-อาทิตย์ออกไป ลบช่วงคริสต์มาส ลบช่วงฉลองปีใหม่ ลบช่วงตรุษจีน ลบช่วงวาเลนไทน์ น่าจะส่งให้ครบทุกคนได้ภายในวันที่ ๒๙ กุมภาพันธ์

ขอพลังจงมีแก่ท่านทุกคน

สนพ. กำมะหยี่เปิดรับผู้ร่วมงานใหม่มาลองทำ Ebook ด้วยกัน

2011-12-19T10:03:00.005+07:00

รีรอมานานหลายปี บัดนี้ถึงเวลาที่เราจะต้องเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของยุคใหม่ของการอ่าน นั่นคือ หนังสืออิเล็คทรอนิค หรือ Ebook กับเขาบ้างแล้ว

ข้อดีนั้นมีหลากหลาย สะดวกรวดเร็ว ซื้อหาที่ไหนก็ได้ ประหยัด ต้นทุนค่าพิมพ์ซึ่งเป็นต้นทุนก้อนใหญ่ที่สุดในการทำหนังสือ แถมเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ไม่ต้องตัดต้นไม้มาทำกระดาษ ข้อเสียหลักๆ คือเรื่องความปลอดภัยในการถูกคัดลอกแจกจ่ายว่อนทั่วเน็ต และอื่นๆ ที่ยังไม่รู้ เพราะยังไม่ได้รู้จักคลุกคลี

แต่ถ้าไม่ลอง เราจะรู้ได้อย่างไร ดังนั้น มาลองกัน ลองกัน

ลองกันด้วยผลงานของนักเขียนไทยก่อน และนักเขียนไทยคนแรกที่เรารู้จักพูดคุย พร้อมจะมาร่วมผจญภัยกับเรา ก็คือ คุณ 10เดซิเบล ส่วนหนังสือแปล รวมทั้งหนังสือชุดเฮียมู ตอนนี้ทางเอเยนซีลิขสิทธิ์กำลังหาข้อมูลอยู่ว่ามีเงื่อนไขอย่างไรบ้าง

เพื่อเปิดหน้าใหม่ของสำนักพิมพ์ เราเริ่มต้นลองเชิงกันด้วยหนังสือสองเล่มแรกที่เราจัดพิมพ์ : คณิตศาสตร์ รส. กับ เด็กหญิงมุกประดับ

จะเปิดทั้งที ก็เปิดให้ดีๆ ไปเลย ดึงต้นฉบับมาจัดหน้าใหม่สำหรับเวอร์ชั่น Ebook โดยเฉพาะ ใส่ลิงก์ให้ข้อมูลสมบูรณ์ ใส่รูปประกอบ ให้สวยงามน่าดึงดูดใจ (กำลังคิดไกลถึงขั้น แปลเป็นภาษาอังกฤษขายไปด้วยเลยดีมั้ย)

ทีนี้ก็ถึงเรื่องทีมงาน เปิดรับทีมใหม่ไปเลยละกัน

จึงขอประกาศมา ณ ที่นี้ ว่าเรากำลังเปิดรับทีมงานใหม่ ซึ่งประกอบด้วย

๑ ผู้วาดภาพประกอบ

คุณสมบัติ :

มือเก่าหรือใหม่ไม่สำคัญ แต่ต้องอ่านเรื่องแตก จับสไตล์ของงานเขียนได้ วาดรูปให้เข้ากับสไตล์งานนั้นได้ มีอารมณ์ขัน ใจกว้างยอมรับความคิดเห็นของคนอื่นๆ อดทนต่อความจู้จี้จุกจิก รักษาคำพูด ส่งงานตามกำหนด

๒ ผู้จัดเลย์เอาท์

มือเก่าหรือใหม่ไม่สำคัญ แต่ต้องอ่านเรื่องแตก จับสไตล์ของงานเขียนได้
จัดเลย์เอาท์ให้เข้ากับสไตล์งานนั้นได้ มีอารมณ์ขัน ใจกว้างยอมรับความคิดเห็นของคนอื่นๆ อดทนต่อความจู้จี้ จุกจิก รักษาคำพูด ส่งงานตามกำหนด

ถ้าเป็นไปได้ อยากให้มาเป็นคู่ รู้มือ รู้ใจกันมาแล้ว เพื่อจะได้ทำงานร่วมกันอย่างราบรื่น หรือจะส่งมาเดี่ยวๆ หรือมีคุณสมบัติ 2 in 1 เราก็ไม่เกี่ยง ขอให้มีฝีมือ มีความรับผิดชอบและมีความสนใจเรียนรู้ไปด้วยกันเป็นพอ

ผู้สนใจ แนะนำตัวและส่งผลงานของตนมาให้พิจารณาได้ที่ 1q84thai@gmail.com

สนพ.กำมะหยี่ แจกจริง อะไรจริง

2011-12-07T11:11:00.002+07:00

ฉลองหนังสือลงแผง : กำมะหยี่ชวนร่วมสนุก ส่งภาพถ่าย "เฮย์-ออน-ไวย/เมือง/รัก/หนังสือ" จากร้านหนังสือ พร้อมแจ้งชื่อร้าน มาที่ 1q84thai@gmail.com สิงห์ปืนไว ๑๐ ท่านแรก รับไปเลย "สดับลมขับขาน" ส่งให้ถึงบ้านเป็นของขวัญปีใหม่

ด้วยรัก... ร้านหนังสือเล็ก

2011-11-04T09:20:00.002+07:00

สวัสดีค่ะท่านเจ้าของร้านหนังสืออิสระที่นับถือยิ่ง

ทันทีที่น้ำลด สำนักพิมพ์กำมะหยี่จะจัดพิมพ์ครั้งที่ ๓ "ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย" หนังสือเลื่องชื่อของนักเขียนเรืองนาม "ฮารูกิ มูราคามิ"

ทั้งนี้ เราจะพิมพ์เพียง ๑๕๐๐ เล่ม โดยไม่ส่งหนังสือให้ผู้จัดจำหน่ายกระจายตามร้านหนังสือทั่วไป แต่เราจะจัดส่งเองไปยังร้านหนังสืออิสระรายย่อยเท่านั้น

หากท่านสนใจ กรุณาติดต่อเพื่อขอข้อมูลเพิ่มเติมที่ 1q84thai@gmail.com

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ผูกสัมพันธ์อันดีในฐานะคนรักหนังสือเหมือนๆ กันนะคะ

ด้วยไมตรี

สนพ.กำมะหยี่

1Q84 บทสัมภาษณ์ Haruki Murakami: ในการตามหาสัจนิยมใหม่ (ตอนจบ)

2011-10-15T09:16:00.008+07:00

มาแล้วค่ะ ตอนต่อของบทสัมภาษณ์เฮียมู เกี่ยวกับ 1Q84
ใครยังไม่ได้อ่านตอนแรก >> คลิกไปอ่านได้ที่นี่

บทสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษจากเว็บไซต์ The Yomiuri Shimbun/Asia News Network (Thu, Jun 25, 2009)
ภาพประกอบจาก www.japanmarkt.de และ www.guardian.co.uk

Q : ใน "1Q84" กลุ่มที่มาจากการเคลื่อนไหวของนักศึกษาแตกเป็นกลุ่มที่มีจุดประสงค์ทางการเมืองกับกลุ่มที่แสวงหาชีวิตแบบพอเพียง กลุ่มหลังกลายเป็นองค์กรทางศาสนา อ่านแล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้

HM : ผมคิดว่าเราจำเป็นต้องไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ถึงเส้นทางที่คนรุ่นเราได้เดินตามมาตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังปีทศวรรษที่ 1960 ไม่ว่าจะอย่างไร คนรุ่นเราได้สร้างเรื่องราวใหม่ในยุคที่แนวความคิดแบบมาร์กซิสต์ได้สูญสิ้นพลังอำนาจและผ่านช่วงรุ่งเรืองกลายเป็นสิ่งที่ต้านกระแส (ของทุนนิยม)

อะไรจะสามารถเข้ามาเป็นหลักความคิดแทนที่แนวคิดแบบมาร์กซิสได้ ระหว่างการค้นหาคำตอบ พวกเขาเริ่มสนใจในลัทธิทางศาสนาที่ล้วนออกแนวไปทางนิว-เอจ “ลิตเทิลพีเพิล” เป็นสิ่งหนึ่งที่เกิดจากตรงนั้น

Q : ใครคือ “ลิตเทิลพีเพิล” ที่ผู้นำองค์การศาสนนิกายเห็นในป่าที่ยามะนะชิ นี่อาจจะเป็นปริศนาที่ชวนฉงนสงสัยที่สุดของผู้ที่อ่านวนิยายของคุณ

HM : ลิตเลิทพีเพิลมีอยู่มาตั้งแต่สมัยโบราณในฐานะสัญลักษณ์ของความลึกลับที่ไม่สามารถอธิบายด้วยถ้อยคำได้ อาจมองได้ว่าพวกเขาเป็นเหมือนสิ่งที่มีอยู่ในจินตนาการ มีการสร้างตำนานต่างๆ ขึ้นผ่านประวัติศาสตร์หรือในความทรงจำที่ผู้คนมีร่วมกัน และพวกเขาได้ปลดปล่อยพลังของพวกมันออกมาในทันทีที่มีสถานการณ์หนึ่งเกิดขึ้น ตัวอย่างเช่น ตำนานที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาจากสภาพผิดธรรมชาติ เช่น การระบาดของไข้หวัดนก เป็นปัจจัยที่มองไม่เห็นอย่างหนึ่ง คงเป็นสิ่งที่อยู่ในตัวเราเอง

นอกจากนั้น มันยังเกี่ยวข้องกับปัญหาเรื่องความคิดแนวนิยมจารีต เมื่อโลกวุ่นวายยุ่งเหยิงขึ้นเรื่อยๆ ลัทธิเแนวนิยมจารีตที่ได้รับการปรับให้ง่ายลงเริ่มดึงดูดผู้คนให้เข้าไปหาเรื่อยๆ การคิดด้วยตัวเองในสภาพการณ์ที่ซับซ้อนเช่นนี้ต้องใช้พลังมหาศาล เพราะเหตุนี้ คนส่วนใหญ่จึงหยิบยืมคำพูดสำเร็จรูปพร้อมใช้ของคนอื่นๆ มากล่าวทำราวกับตัวเองเป็นคนคิดขึ้นมา วิธีการคิดเช่นนี้มีแนวโน้มจะเชื่อมโยงกับความคิดแนวนิยมจารีต ยิ่งตอนนี้แนวคิดพวกนี้ถูกทำให้ง่ายลงยิ่งไปกันใหญ่ แนวความคิดเช่นนี้ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพนัก -- มันเหมือนอาหารขยะที่ให้พลังงานชั่ววูบหนึ่งแต่ไม่มีประโยชน์กับร่างกาย ในช่วงหลังๆ นี้ การกระตุ้นคนให้สนใจเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณของตนด้วยตัวเองทำได้ยาก

Q : การเข้ามาของลัทธินิยมจารีตและโลกาภิวัฒน์ได้คืบหน้าไปพร้อมๆ กับเทคโนโลยีสารสนเทศ เรามีช่องทางเข้าสู่ข้อมูลมากมายบนอินเตอร์เน็ต และมันเปิดช่องโหว่ให้เราถูกจูงจมูกจากข้อมูลเหล่านี้

HM : จริง โลกทุกวันนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับโลกในปี 1984 ตอนนั้นมีเครื่องเวิร์ดโพรเซสเซอร์แล้ว แต่ไม่มีใครมีคอมพิวเตอร์ที่บ้าน เราต้องไปห้องสมุดเพื่อหาข้อมูลที่ต้องการ โทรศัพท์มือถือไม่ได้มีใช้ทั่วไป เราเลยต้องรอคิวเข้าใช้โทรศัพท์สาธารณะ ตอนนั้นเราฟังแผ่นเสียงที่เล่น 33=1/3 รอบต่อนาที สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปอย่างน่าตกใจ ทุกวันนี้ ใครๆ ก็สามารถแสดงความคิดเห็นของตน - ไม่ว่าจะผิดศีลธรรมแค่ไหน - บนบล็อกและข้อความเลวร้ายของผู้ไม่ประสงค์ออกนามก็ถูกโพสต์ไปทั่วอินเตอร์เน็ต ข้อความและความคิดเห็นถูกคัดลอกตัดแปะและกล่าวซ้ำครึ่งๆ กลางๆ แล้วเล่า ความเร็วและความง่ายดายเป็นสิ่งที่ได้รับการเชิดชูสูงสุดเหนือสิ่งอื่นใด

ตอนที่ผมได้รับรางวัลเยรูซาเล็มในเดือนกุมภาพันธ์ (2009) ดูเหมือนว่าจะมีพายุโหมกระหน่ำในอินเตอร์เน็ต เพราะผู้คนถกเถียงกันว่าผมควรจะปฏิเสธไม่รับรางวัลนี้หรือไม่ โชคไม่ค่อยดี การถกเถียงหยุดลงโดยไม่ได้ขุดลึกลงไปว่าผมควรทำอย่างไรในตอนไปร่วมงานมอบรางวัล

Q : ในสุนทรพจน์ของคุณในงานมอบรางวัลนั้น คุณได้ใช้การอุปมาเกี่ยวกับ “ไข่กับกำแพง” คุณกล่าวว่าคุณเขียนนวนิยายเพื่อ “ดึงศักดิ์ศรีของจิตวิญญาณเหล่าปัจเจกชนขึ้นมาสู่พื้นผิวและส่องแสงลงไป”

HM : ผมเชื่อว่าหน้าที่ของนักเขียนควรจะเป็นการแต่งเรื่องที่สามารถต่อต้านความคิดนิยมจารีตและพลังลึกลับประเภทต่างๆ เรื่องจะคงอยู่ตลอดกาล -- หากเป็นเรื่องที่ดีและพบพื้นที่ในใจของคนที่ใช่

ไม่ว่าการอุปมา “ไข่กับกำแพง” ของผมจะได้รับการสรรเสริญขนาดไหน สารที่ดิบขนาดนั้นจะค่อยๆ ลดแรงกระแทกใจเมื่อมันถูกส่งกระจายไปทั่ว แต่เรื่องที่นักเขียนแต่งจะเข้าไปในจิตใจของคนจนเต็ม แม้จะไม่สามารถสร้างผลกระทบแบบทันด่วนได้ แต่มันสามารถคงอยู่ได้อีกยาวนาน ทั้งยังสามารถพัฒนาต่อไปพร้อมกับเวลาที่ผ่านผันอีกด้วย เรื่องเรื่องหนึ่งจำเป็นต้องมีพลังเพิ่มพูนยิ่งขึ้น แม้จะเป็นตอนที่อินเตอร์เน็ตท่วมท้นไปด้วย “ความคิดเห็น”

ข้อสะกิดใจหรือข้อความต่างๆ พยายามใส่ความรู้สึกที่พูดยากเกี่ยวกับจิตวิิญญาณของคนในรูปของคำที่เรียบง่าย มันจึงโดนใจคนได้ในทันที นักเขียนนวนิยายไม่ได้เป็นอย่างนั้น นักเขียนแต่งเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้นมาผ่านถ้อยคำที่ใกล้เคียงกับแก่นของแนวคิดมากที่สุด และดึงสารที่ยากจะบอกออกมาด้วยการใส่รายละเอียด ผมคิดว่านี่คือความแตกต่างระหว่างสองสิ่งนี้

นักเขียนนวนิยายได้รับความสุขใหญ่หลวงเมื่อผู้อ่านคนหนึ่งได้ค้นพบความจริงที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในถ้อยคำในนวนิยาย สิ่งที่สำคัญไม่ใช่จำนวนเล่มที่ขายได้ แต่เป็นวิธีการที่นักเขียนนวนิยายใช้ในการเข้าถึงผู้อ่าน

----

ป.ล. เพิ่งเห็นว่าเฮียเพิ่งให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์ The Guardian เมื่อไม่นานมานี้ เดี๋ยวพอได้ลิขสิทธิ์เล่ม ๓ มาแล้วจะแปลมาฝากนะคะ ใครใจร้อนอยากอ่านก่อนเชิญได้ >> ที่นี่

ป.ล. ๒ ตามไปอ่านสุนทรพจน์ "ไข่กับกำแพง" ได้ >> ที่นี่

1Q84 บทสัมภาษณ์ Haruki Murakami: ในการตามหาสัจนิยมใหม่

2011-09-14T15:26:00.005+07:00

ทราบหรือไม่ ในกอง บ.ก. เล่ม 1Q84 ภาษาไทย มีความเห็นต่อหนังสือที่กำลังร่วมมือกันทำอยู่สองทาง แต่สองทางนี้มีสิ่งที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือ เฮียมูเปลี่ยนไป

ทางแรกบอกว่า เปลี่ยนไปในทางดีนะ ไม่ซับซ้อนเหนือจริงจนตามไม่ทัน เนื้อเรื่องอ่านง่าย มีเรื่องรัก เรื่องลุ้น เป็นแกนหลักแทรกสาระที่ต้องการสื่อทีละนิดละหน่อย ไม่โหมใส่จนคนอ่านหน้าใหม่หวาดผวา รู้สึกว่า “เข้าหาประชาชนทั่วไป” มากขึ้น

ทางที่สองเป็นทางของแฟนฮาร์ดคอร์ที่บ่นอุบอิบ มีบางอย่างหายไป มันอ่านง่ายไป ลื่นไป มันกลายเป็นเรื่องรักหวานๆ เอางานซับซ้อนอ่านยากๆ แต่อ่านสนุกอย่าง “แกะรอย แกะดาว” ของเค้าคืนมานะ

เลยไปลองหาความเห็นและที่มาของ “การเปลี่ยนไป” ในครั้งนี้ และถึงบางอ้อเมื่อไปเจอสัมภาษณ์ที่ฮารูกิ มูราคามิ ตอบคำถามของมาริโกะ โอซากิ แห่งหนังสือพิมพ์โยมิอุริ ชิมบุน ที่แปลมาฝากด้านล่างค่ะ

บทสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษจากเว็บไซต์ The Yomiuri Shimbun/Asia News Network (Thu, Jun 25, 2009)
ภาพประกอบจาก www.latimes.com

Haruki Murakami: ในการตามหาสัจนิยมใหม่

Q:ใน 1Q84 (หนึ่งคิวแปดสี่) นวนิยายขนาดยาวที่เป็นผลงานชิ้นเอกของอาชีพนักเขียนตลอดสามสิบปี มีการบรรยายภาพโลกอีกใบหนึ่งที่หลุดจากความจริงที่เรารู้จักเล็กน้อย คุณคิดพล็อตเรื่องนี้ได้อย่างไร และแก่นเรื่องของนิยายเรื่องเป็นอย่างไร

Haruki Murakami: ผมต้องการจะเขียนนิยายที่ย้อนกลับไปยังอดีตอันใกล้คล้ายๆ กับนิยายโลกอนาคต “หนึ่งเก้าแปดสี่” ของจอร์จ ออร์เวลล์ มานานแล้ว แรงบันดาลใจอีกอย่างหนึ่งของหนังสือนี้คือเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับสมาชิกลัทธิสัจสูงสุดโอม (โอม ชินริเคียว) ผมเขียน “อันเดอร์กราวน์” (ใต้ดิน - ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1997) หลังจากสัมภาษณ์เหยื่อมากกว่า 60 คนจากการโจมตีด้วยแก๊ซซาริน (ในปี ค.ศ.1995) ในรถไฟใต้ดินที่โตเกียว และเขียน “เดอะเพลซเธทวอสโพรมิส” (ดินแดนพันธสัญญา- ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 2001) หลังจากสัมภาษณ์สาวกลัทธิโอมแปดคน และแม้หลังจากนั้น ผมเข้าฟังการตัดสินคดีที่ศาลสูงเขตโตเกียวบ่อยครั้งที่สุดเท่าที่จะทำได้

ความขุ่นเคืองของผมต่อเหตุการณ์นี้ยังคงติดตรึงไม่อาจบรรเทาลงได้ แต่ความสนใจของผมถูกกระตุ้นจากกรณีของยาสุโอ ยาฮาชิ ที่อยู่ระหว่างการรอประหารชีวิต เขาหลบหนีไปหลังจากสังหารคนแปดคน จำนวนที่มากที่สุดในการโจมตีรถไฟใต้ดินโตเกียว ฮาราชิเข้าร่วมลัทธิโอมโดยไม่รู้แน่ชัดว่าเขากำลังเข้าไปเกี่ยวข้องกับอะไร และก่อเหตุอาชญากรรมหลังจากถูกล้างสมอง

ผมคิดว่าการตัดสินประหารชีวิตเป็นการตัดสินใจที่สมเหตุสมผล เมื่อเราพิจารณาระบบการลงทัณฑ์ของญี่ปุ่นและความโกรธขึ้งและความเสียใจของครอบครัวผู้สูญเสีย แต่ลึกๆ แล้วผมไม่เห็นด้วยกับการประหารชีวิต และรู้สึกสลดหดหู่อย่างยิ่งเมื่อคำตัดสินประหารชีวิตออกมา

ในตอนนั้น ผมนึกภาพความน่ากลัวของการถูกทิ้งไว้โดดเดี่ยวอยู่อีกด้านหนึ่งของพระจันทร์ที่ซึ่งคนธรรมดาๆ คนหนึ่งได้ก่ออาชญากรรมโหดร้ายอย่างโง่เขลาและจบลงด้วยการถูกตัดสินรอการประหารชีวิต ผมครุ่นคิดถึงความหมายของเรื่องนี้มาหลายปี และเรื่องนี้เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ผมเขียน

Q: นวนิยายเรื่องนี้ทำให้คนอ่านได้เห็นความสูงสง่าและความน่าเกลียดชังของมนุษย์ ด้วยระบบการตัดสินแบบผู้พิพากษาสมทบเพิ่งจะเริ่มขึ้น ผู้คนกลับมาพิจารณาอีกครั้งถึงความหมายของการไต่สวนคนอื่นๆ ในศาล

Haruki Murakami: เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับสาวกของโอมที่เกิดขึ้นหลายครั้งทำให้เราตั้งคำถามอย่างจริงจังเกี่ยวกับคำจำกัดความของคำว่า “จริยธรรม” ที่ควรจะมีในสังคมร่วมสมัย ผมเริ่มติดตามเรื่องของลัทธิโอมมาก่อน ผมเลยสามารถกลับมาประเมินใตร่ตรองสถานการณ์ในปัจจุบันอีกครั้งในมุมที่ดีและไม่ดี

เราอยู่ในโลกที่การใช้จริยธรรมทางสังคมด้านเดียวตัดสินว่าความเห็นหรือการกระทำใดถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ทำได้ยากยิ่ง กำแพงที่กั้นผู้คนที่อาจจะประกอบอาชญากรรมและคนที่จะไม่ทำนั้นบางกว่าที่คุณคาดคิด ความจริงมีอยู่ในข้อสมมติฐานและสลับกัน มีการต่อต้านสถาบันภายในสถาบันเองและสลับกัน

ผมต้องการเขียนนิยายที่โอบล้อมระบบสังคมร่วมสมัยเกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่างของมัน ดังนั้นผมถึงตั้งชื่อเสียงเรียงนามให้กับตัวละครแทบทุกตัวในเรื่อง และให้รายละเอียดต่างๆ ละเอียดยิบ เพื่อที่จะใครๆ ก็ตามในหมู่พวกเราสามารถเป็นหนึ่งในตัวละครเหล่านั้นได้อย่างไม่ยากเย็น

Q: ตัวละครทุกตัวมีบาดแผลในจิตใจและมีผ่านชีวิตมืดมน แต่พวกเขาก็มีเสน่ห์ของตัวเอง พระจันทร์สองดวงกับตัวละครเหนือจริงสองคน ลิตเทิลพีเพิลและดักแด้อากาศในนิยาย แต่ผู้คนสมัยนี้ที่เคยชินกับภาพวาดด้วยคอมพิวเตอร์ผ่านภาพยนตร์และเกมคอมพิวเตอร์จะสามารถดื่มดำ่ได้อย่างง่ายดายหรือ

Haruki Murakami: สภาพจิตใจที่มีร่วมกันอย่างหนึ่งในหมู่ผู้คนในโลกร่วมสมัย คือ พวกเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าโลกที่เห็นอยู่เป็นความจริงหรือไม่ ตึกแฝดเวิร์ลเทรดเซ็นเตอร์ถูกถล่มราบในวันที่ ๑๑ กันยายน ค.ศ. ๒๐๐๑ ผู้ก่อการร้ายโจมตีนครนิวยอร์กในภาพที่ดูเหมือนไม่ใช่ความจริง

ภาพตึกทั้งสองพังทลายถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางคนอาจจะขาดสติชั่ววูบรู้สึกไปว่าในโลกที่เคยมีตึกสูงนั้นที่ตนเคยอยู่เป็นโลกประหลาด พวกเขาอาจจะคิดก็ได้ว่าพวกเขาอาจจะอยู่ในโลกที่ประธานาธิบดีจอร์จ ดับเบิลยู บุช ไม่ได้รับเลือกตั้งอีกครั้ง และสงครามอิรักไม่เคยระเบิดขึ้น

ผมคิดว่าเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่โกเบในปี ค.ศ. 1995 และการโจมตีด้วยแก๊ซซารินในรถไฟใต้ดินที่โตเกียวในเดือนมีนาคมปีเดียวกันทำให้คนญี่ปุ่นจำนวนมากมีประสบการณ์ในความรู้สึกหลุดจากความจริงก่อนคนในประเทศอื่นๆ

พวกเขาถามตัวเองว่า “พวกเราอยู่ที่นี่เพื่ออะไร” นิยายของผม ยกเว้นเรื่อง “นอร์วีเจียนวูด” (ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย) ไม่ได้นำเสนอสิ่งที่เราเรียกว่าสัจนิยม แต่ดูเหมือนจะมีการเริ่มยอมรับทั่วโลกว่าเป็นงานเขียนที่นำเสนอสัจนิยมใหม่ -- โดยเฉพาะหลังจากเหตุการณ์ 9/11

ในเวลาเดียวกัน ผมชอบนิยายทางโลกย์อย่างที่ออนอเร เดอ บัลซัค (ค.ศ.1799-1850) เขียน ผมอยากเขียน “นิยายที่อ่านแล้วเข้าใจได้ในวงกว้าง” ในสไตล์ของผมเอง ด้วยการบรรยายสภาพสังคมในปัจจุบันจากจุดยืนที่มีทั้งด้านกว่้าง ด้านยาว และด้านลึก

ผมพยายามจะแทรกฝังชีวิตมนุษย์ในบรรยากาศสังคมร่วมสมัยด้วยการก้าวข้ามการแบ่งประเภทของวรรณกรรมบริสุทธิ์ และด้วยการลองใช้วิธีการต่างๆ และแต่ละวิธีได้นำสิ่งที่แตกต่างมาให้

(ยังมีต่อ)

คำถามที่เหลือป็นเรื่องที่ลงลึกเข้าไปในเนื้อเรื่อง ความหมายต่างๆ ของสิ่งต่างๆ ในเรื่อง ซึ่งอ่านตอนนี้ก่อนอ่านหนังสือก็คงไม่ค่อยรู้เรื่อง (ผสมกับความขี้เกียจของคนแปล) จึงขอผัดว่าจะแปลมาแบ่งปันกันอ่านต่อเมื่อหนังสือวางแผงเรียบร้อยแล้วนะคะ

------
อัพเดทล่าสุด : ตอนต่อของสัมภาษณ์นี้ จัดให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ตามไปอ่านได้ >> ที่นี่

รายละเอียดการสั่ง 1Q84 updated 22/09/11

2011-09-08T13:03:00.003+07:00

ขณะนี้ เราได้ทราบกำหนดส่งหนังสือเล่ม ๒ จากทางโรงพิมพ์ภาพพิมพ์ว่าสามารถส่งได้เลยตั้งแต่ต้นงานหนังสือเดือนตุลาคมที่เริ่มวันที่ ๕ ตุลาที่จะถึงนี้

จึงขออัพเดทกำหนดการส่งหนังสือสำหรับผู้ติดต่อสั่งซื้อโดยตรงตั้งแต่วันนี้ - วันที่ ๒๙ กันยายน ๕๔ดังนี้

เล่ม ๑ แบบส่งแยกหรือซื้อเล่มเดียว ส่งวันที่ 30 ก.ย. 54
เล่ม ๒ ทั้งแบบส่งพร้อมกันและแบบแยกส่ง ส่งวันที่ 7 ต.ค.54

ราคา : สองเล่มเท่ากัน เล่มละ 425 บาท ลด 15% เท่ากัน เหลือเล่มละ 361 บาท

ค่าส่ง : 20 บาท สำหรับ 1 เล่ม หรือส่งรวมทีเดียว
40 บาท ถ้าแยกส่งทีละเล่ม

รวม : สั่งซื้อ 1 เล่ม โอนเงิน 381 บาท
สั่งซื้อ 2 เล่ม แยกส่ง โอนเงิน 762 บาท
สั่งซื้อ 2 เล่ม ส่งรวม โอนเงิน 742 บาท

บัญชีสำหรับโอนเงิน
013-1-46428-5
ธ.กรุงศรี สาขาสะพานควาย
ชื่อบัญชี นางอธิชา กาบูล็อง

ติดต่อ โอนเงินเสร็จอีเมลมาที่ 1Q84thai@gmail.com
เพื่อแจ้ง - วันเวลา จำนวนเงินที่โอน
- จะให้ส่งรวมหรือแยกส่ง
- ชื่อ ที่อยู่สำหรับจัดส่ง เบอร์โทรศัพท์ติดต่อ

ขอบคุณที่ให้ความสนใจผลงานของเรานะคะ

สำนักพิมพ์กำมะหยี่จัดรอบ avant-première เปิดให้สั่งจอง 1Q84 เล่ม ๑ พร้อมส่งให้ถึงบ้าน ได้อ่านก่อนใคร

2011-07-22T23:00:00.003+07:00

จากความคืบหน้าของการทำงานจวบจนบัดนี้ ทำให้สามารถกำหนดได้คร่าวๆ ว่า 1Q84 เล่ม ๑ น่าจะพิมพ์เสร็จประมาณสัปดาห์ที่สองของเดือนกันยายน ๒๕๕๔

หนังสือพิมพ์เสร็จ จะเก็บงำเอาไว้อ่านกันเองก็อย่างไรอยู่ แต่จะเปิดจำหน่ายทั่วไปก่อนกำหนดเปิดตัวคือ วันที่ ๕ ตุลาคม ในงานหนังสือก็ใช่ที่ จึงขอจัดรอบ avant-première (รอบฉายก่อนวันจริง) ให้ผู้ที่สนใจสั่งซื้อหนังสือโดยตรงกับทางสำนักพิมพ์

ถามเอง - ตอบเอง

ทำไมต้องสั่งก่อน : ถ้าสั่งก่อน จะได้อ่านก่อนใคร เพราะเราจะเปิดจำหน่ายทั่วไปในงานหนังสือ

ไปซื้องานหนังสือก็ได้มั้ง : ก็ตามใจค่ะ ถ้าคุณอยู่ในกรุงเทพฯ มีเวลาไป ก็สะดวก แต่สำหรับคนอยู่ต่างจังหวัดหรือไม่มีเวลาไปงานหนังสือ กว่าหนังสือจะวางแผงตามร้านค้า ก็ต้องรอหลังงานหนังสือเสร็จ ประมาณสิ้นเดือนตุลากว่าจะส่งไปถึง

แล้วราคาขายล่ะ : เล่มละ 425 บาท พอๆ กับเล่มฉบับภาษาอังกฤษหารสอง (เพราะฉบับภาษาอังกฤษ เขาพิมพ์สองเล่มในเล่มเดียว) แต่น่าถูกกว่าฉบับภาษาฝรั่งเศสที่ขายแยกเล่ม เล่มละ 800 บาท

โห แพงอ่ะ : ของมาแพง ค่าลิขสิทธิ์แพงขนาดต้องขอผ่อนจ่ายเชียวนะคุณ ถึงจะไม่แพงขนาด 30 ล้านบาท (1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) อย่างของเกาหลีก็เถอะ จะให้ขายถูกได้ยังไง คนทำไม่ต้องกินข้าวกินปลาใช่มั้ย ไหนจะค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเน็ต

ก็ได้ เจ๊ไม่ต้องมีน้ำโห ถ้าสั่งตรงนอกจากได้อ่านก่อน แล้วมีข้อได้เปรียบอะไรอีกหรือเปล่า : ถ้าสั่งโดยตรง เราลดราคาให้ตามอัตราของการสั่งซื้อโดยตรง คือ 15% โดยมีค่าจัดส่ง (ค่าบรรจุภัณฑ์ ค่าคนบรรจุ ค่าไปรษณีย์แบบลงทะเบียน) 20 บาท และส่งให้อ่านก่อนที่หนังสือจะเปิดขาย (ชักเริ่มย้ำคิดซ้ำคำ)

ถูกกว่ารอซื้อในงานหนังสือหรือเปล่า : ไม่ถูกกว่า แต่ไม่แพงกว่า เพราะเราจะขายราคาเดียวกันในงานหนังสือ

แล้วเล่ม ๒ ล่ะ : เล่ม ๒ จะพยายาม “เข็น” ให้ออกมาทันวันที่ ๕ ตุลาคม วันเปิดงานหนังสือให้ได้ ถ้าไม่ทัน ก็จะพยายามออกให้ทันกลางงานหนังสือ ถ้ายังไม่ทันอีก ก็ปลายงานหนังสือ

ถ้าอยากรออ่านสองเล่มพร้อมกันล่ะ : เราจะจัดส่งให้ทั้งสองเล่มเมื่อหนังสือเล่มสองถึงมือเราแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นช่วงกลางงานหนังสือ ถึงจะช้าหน่อย แต่ก็เร็วกว่ารอหนังสือวางแผงแน่นอน

โอเค โอเค ยอมๆๆ สนใจแล้วล่ะ แล้ววิธีการสั่งล่ะ สั่งอย่างไร : ดังรายละเอียดข้างล่างค่ะ

เล่ม ๑ ทางสำนักพิมพ์จะจัดส่งให้ทันทีที่พิมพ์เสร็จ คาดว่าไม่น่าจะเกินวันที่ 15 ก.ย. 54

ผู้ที่สั่งหลังจากวันที่กำหนดจะได้รับหนังสือในงวดจัดส่งวันที่ 30 ก.ย. 54

เล่ม ๒ จะจัดส่งให้ภายในสัปดาห์ที่สองเดือน ต.ค. 54

สำหรับผู้ที่สั่งสองเล่ม เล่ม ๒ ลด 20% เมื่อระบุให้ส่งพร้อมกัน ค่าส่งเท่าเดิม ประหยัดเงินได้ถึง 41 บาท

(ถ้าแยกส่งลด 15%)

ราคา สองเล่มเท่ากัน เล่มละ 425 บาท - 15% = 361 บาท

ค่าส่ง 20 บาท สำหรับ 1 เล่ม หรือส่งรวมทีเดียว

40 บาท ถ้าแยกส่งทีละเล่ม

รวม สั่งซื้อ 1 เล่ม โอนเงิน 381 บาท

สั่งซื้อ 2 เล่ม แยกส่ง โอนเงิน 762 บาท

สั่งซื้อ 2 เล่ม ส่งรวม โอนเงิน 721 บาท

บัญชีสำหรับโอนเงิน

013-1-46428-5

ธ.กรุงศรี สาขาสะพานควาย

ชื่อบัญชี นางอธิชา กาบูล็อง

ติดต่อ โอนเงินเสร็จอีเมลมาที่ 1Q84thai@gmail.com

เพื่อแจ้ง - วันเวลา จำนวนเงินที่โอน

- จะให้ส่งรวมหรือแยกส่ง

- ชื่อ ที่อยู่สำหรับจัดส่ง เบอร์โทรศัพท์ติดต่อ

ระยะเวลาสั่ง วันนี้ - 7 ก.ย. 54

+++

*หมายเหตุ :

_ วันที่กำหนดส่งหนังสือข้างบนเป็นเพียงการคาดการณ์เท่านั้น สำหรับกำหนดที่แน่นอนจะนำมาแจ้งเมื่อสามารถกำหนดได้

_ สนพ.สงวนสิทธิ์ในการแก้ไขกฎกติกาต่างๆ และมีสิทธิขาดในการตัดสินใจ ในกรณีที่มีข้อขัดแย้ง แต่จะพยายามไม่แก้อะไร ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

สนพ.กำมะหยี่ เปิดรับปกใหม่ "ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย"

2011-07-20T12:14:00.004+07:00

หลังจากรั้งๆ รอๆ อยู่ระยะหนึ่ง ให้เวลาดูลาดเลาและสถานการณ์เพื่อพิจารณาจัดพิมพ์ "ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย" อีกครั้ง

เสียงจากปลายสายโทรศัทพ์ ข้อความส่งมาจากทางอีเมล และหน้าเฟซบุค สอบถามถึงหนังสือเล่มนี้มาไม่ขาดตอน ประกอบกับข้อมูลสต็อคที่ทางสายส่งแจ้งให้ทราบ ที่สำคัญเราเริ่มจะเบื่อที่จะบอกว่า เราไม่มีหนังสือเล่มนี้ในสต็อคของเราแล้วค่ะ ขออภัยด้วย บอกไม่ได้เหมือนกันว่าจะไปหาได้แน่ๆ ที่ไหน

พอกันที พิมพ์ใหม่กันเถอะ อย่าให้หนังสือเล่มสำคัญของเฮียมูต้องขาดตลาดหาซื้อยากอีกเลย ให้มีหนังสือเล่มนี้อยู่ในสต็อคของเราตลอดเวลา พร้อมตอบสนองความต้องการของนักอ่านรุ่นใหม่ๆ (เพราะเราแน่ใจว่านักอ่านแฟนๆ พันธุ์แท้ทั้งหลายย่อมมีเล่มนี้ในครอบครองอยู่แน่ๆ ) ที่เพิ่มขึ้นทุกวันกันเถอะ

ด้วยเหตุผลค่อนข้างเอาแต่ใจตัวดังกล่าวข้างต้น จึงขอเปิดรับปกเล่ม "ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย " หรือในชื่อภาษาอังกฤษ Norwegian Wood ณ บัดนี้

กติกาหลักๆ เหมือนเดิมทุกอย่าง (Copy มา Paste กันเห็นๆ เช่นเดิม)

ข้อมูลพื้นฐาน

- ใช้รูปถ่ายเดิม ( คลิก >>ไปดาวน์โหลด)

(เมื่อไปถึงหน้านั้นแล้ว คลิกที่ดาวน์โหลดทางซ้ายมือบนเพื่อดูดภาพไปทำงานต่อ)
- ขนาดของเล่ม 208 x 142mm
- กรอบ (ไม่จำกัดสี) หนาประมาณ 0.7 cm.
- ตัวอักษร Gamme Magie ที่มุมบนซ้าย

- ข้อความบนปก
ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย
Norwegian Wood
Haruki Murakami
นพดล เวชสวัสดิ์ แปล
พิมพ์ครั้งที่ ๓

สิ่งที่เราอยากเห็นคือ ปกภาพเดิมในรูปลักษณ์ใหม่ สีสันใหม่ เตะตาน่าจับต้องเป็นเจ้าของ แต่ยังกลมกลีนไปกันได้กับปกเล่มอื่นๆ ในชุดนิยายของมูราคามิ ที่กำมะหยี่จัดพิมพ์

การตัดสิน รอบแรกโหวตภายในสำนักพิมพ์กำมะหยี่ โดยมีคุณนพดล เวชสวัสดิ์ เข้าเป็นคณะกรรมการด้วย คัดเหลือสองปก รอบสอง ขึ้นเฟซบุคเพจ ให้แฟนๆ ช่วยตัดสิน

กำหนดส่งงาน ภายในวันที่ 1 สิงหาคม 2554 ส่งเป็นไฟล์ jpeg ขนาด 1MB ใส่กรอบสีเทาหนา 2 px (กรุณาอย่าลืม เดี๋ยวจะโดนหักคะแนน) มาที่ gammemagie@gammemagie.com

หมายเหตุ :

1. สำนักพิมพ์กำมะหยี่สงวนสิทธิ์ในการนำภาพที่ส่งประกวดทุกภาพแสดงในเว็บไซต์ บล็อก และเฟซบุคเพจของสำนักพิมพ์

2. ผู้ชนะการประกวดจะได้รับเงินรางวัลตามอัตราการจ้างจัดทำปกของสำนักพิมพ์

3. ผู้ชนะจะร่วมงานกับสำนักพิมพ์ในการจัดทำเลย์เอาท์ปกหน้า สันปก ปกหลัง และที่คั่นหนังสือประจำเล่ม จนถึงกระบวนการส่งไฟล์เข้าโรงพิมพ์ ตรวจดิจิตัลปรูฟ จนถึงดูสีหน้าแท่น

4.ผู้ร่วมสนุกทุกท่านจะได้รับของรางวัลที่ระลึกเป็นหนังสือจากสำนักพิมพ์กำมะหยี่

ผู้ที่สนใจอย่ามัวรอรี ถ้าจะให้ดีช่วยกระจายข่าวด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

แนวคิดในการออกแบบปก 1Q84 ฉบับภาษาอังกฤษ วางแผงตุลาคม 2554 พร้อมๆ กับเล่มภาษาไทย

2011-06-28T15:11:00.005+07:00

เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงเดือนตุลาคม กำหนดวางแผง 1Q84 เล่มภาษาไทยที่ชาวพลพรรคสำนักพิมพ์กำมะหยี่และเพื่อนร่วมงานกำลังตั้งอกตั้งใจทำงานกันอยู่

แต่หนังสือ นอกจากเนื้อในแล้ว ยังมีปกให้เราต้องดูแล เมื่อเวลากระชั้นเข้ามาอย่างไม่รอรีเช่นนี้ เราก็คิดว่าถึงเวลาเริ่มคิดถึงการออกแบบปกกันบ้างแล้ว วันนี้เลยเสิร์ชหาในกุ๊กเกิลดูว่าปกเวอร์ชั่นอื่นๆ เขาเป็นอย่างไร ได้เห็นแนวคิดหลายอย่างผ่านผลงานปกจากหลายๆ ประเทศ แต่ไม่มีปกจากประเทศไหน "คิดเยอะ" ดี เท่าปกจากเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ ที่มีกำหนดวางแผงเดือนตุลาคมนี้ (เดือนเดียวกับเวอร์ชั่นภาษาไทย)

คุณ Chip Kidd ผู้ออกแบบปกเล่มนี้ ได้กล่าวอธิบายแนวความคิดในการออกแบบปกไว้ >>ที่นี่

ส่วนข้างล่างนี้เป็นบทแปลบทความดังกล่าวเป็นภาษาไทยค่ะ

หลังจากได้รับเกียรติออกแบบปกหนังสือฉบับปกแข็งทุกเล่มของฮารูกิ มูราคามิ ตั้งแต่เล่ม ดิ เอเลเฟน วานิชส์ ผมก็ตั้งตารอที่จะได้ทำงานเล่ม 1Q84 เป็นพิเศษ เพราะเป็นหนังสือที่ผู้เขียนมุ่งมั่นเขียนและผูกพันอย่างที่สุด (และเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาเลย) อีกอย่างหนึ่งก็คือ ในทางตรรกสัญลักษณ์ ชื่อหนังสือเป็นความฝันของนักออกแบบ ด้วยลักษณะอันเป็นเอกลักษณ์ของทั้งสี่ตัวสามารถนำมาออกแบบเป็นงานที่ทรงพลังและโดดเด่นได้ง่ายๆ

เรื่องราวในหนังสือ เล่าเรื่องสองเรื่องที่ดูผิวเผินคล้ายจะไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ที่ค่อยๆ ขมวดพันเข้าหากันทีละน้อย เรื่องแรกเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่ออาโอมาเมะ ที่เปิดเรื่องมา เจอว่าตัวเองต้องปีนบันไดฉุกเฉินของทางด่วนที่รถติดหนักในกรุงโตเกียวเพื่อหลีกเลี่ยงรถติด เมื่อเธอลงมาถึงพื้นดิน ในภายหลังเธอก็เกิดความเชื่อว่าเธอเข้าสู่ความจริงอีกอย่างหนึ่งผ่านทางนั้น เป็นความจริงที่แตกต่างจากความจริงที่เธอรู้จักเล็กน้อย เธอให้ชื่อมิติใหม่นี้ในใจว่า 1Q84 (เรื่องราวในหนังสือเกิดขึ้นในปี 1984 และในภาษาญี่ปุ่น Q ออกเสียงเหมือน 9) โดยให้ Q มาจาก Question Mark โลกที่แบกรับคำถามอยู่ และแนวความคิดนี้กลายเป็นเรื่องหลักเรื่องหนึ่งในหนังสือชุดนี้

หลังจากได้อ่านต้นฉบับแล้ว ผมก็เกิดความคิดในทันทีว่าการอยู่อย่างคู่ขนานของสถานการณ์ที่อาโอมาเมะเผชิญอยู่ สามารถนำเสนอผ่านการเชื่อมต่อกันของปกหุ้มหนังสือและตัวปก ด้วยการใช้กระดาษหนังแบบโปร่งแสงในการทำปกหุ้ม บนปกหุ้มนี้มีชื่อหนังสืออยู่ชั้นแรก พิมพ์ภาพผู้หญิงให้โผล่ตามช่องของตัวอักษรและตัวเลข ส่วนอื่นๆ ของเธอนอกเหนือจากนั้นไม่ต้องมี

เมื่อปกหุ้มได้หุ้มปก มันจะ "เติมเต็ม" ภาพใบหน้าของเธอ แต่ก็มีบางอย่างที่ประหลาดกำลังเกิดขึ้น และก่อนที่คนอ่านจะได้อ่าน พวกเขาจะถูกบังคับให้คิดถึงเรื่องที่มีคนบางคนเดินทางจากโลกหนึ่งไปอีกโลกหนึ่ง

ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ต้องนำมาพิจารณาเสมอ นั่นคือ มันดูสวยดีทีเดียว

ปกหุ้ม ตรงขาวๆ เป็นกระดาษโปร่งแสง

ปกหนังสือ

ภาพเมื่อปกหุ้มได้หุ้มปกแล้ว

เผยปกร่วมสนุก "ราตรีมหัศจรรย์" พิมพ์ครั้งที่ ๒

2011-05-17T15:27:00.006+07:00

เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองอาทิตย์ก็จะถึงเวลาปิดรับปก "ราตรีมหัศจรรย์" (After Dark) แล้วจ้า วันนี้เลยนำปกที่มีผู้ส่งเข้ามาแล้วมาฝาก

ใครที่จดๆ จ้องๆ อย่ามัวมัวรีรออยู่เลย ลงมือออกแบบแล้วส่งมาดูกันดูกัน ตอนนี้เรากำลังพิจารณากันอยู่ว่าควรจะขยายเวลารับปก "คำสาปร้านเบเกอรี" กับ "ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน" ออกไปอีกนิด เพื่อไม่ให้กิจกรรมชนกันวุ่นวายมากมายเกินไปหรือไม่ หรือควรจะตัดสินเท่าที่มีผู้ส่งมาจนถึงสิ้นเดือนนี้ ถ้าไม่มีงานเข้าตาจริงๆ ก็จะใช้อำนาจเผด็จการที่มีอยู่มอบหมายให้นักออกแบบปกที่เราทำงานด้วยคนใดคนหนึ่งมารับงานไปทั้งสองเล่ม

ป.ล. ๑ สำหรับผู้ที่ผ่านเข้ามาและไม่เข้าใจว่าเราบ่นงึมงำเรื่องอะไรอยู่ คลิกตามไปดูที่มาที่ไปได้ที่เว็บไซต์ของเรานะคะ >> http://www.gammemagie.com/

ป.ล. ๒ ผู้ที่ส่งปกเข้าร่วมสนุกทุกท่านจะได้รับหนังสือจากสำนักพิมพ์เป็นของขวัญที่ระลึกค่ะ

เปิดรับปกเล่ม "ราตรีมหัศจรรย์"

2011-04-20T12:30:00.002+07:00

การเปิดร่วมสนุกส่งปก "เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน" ฉบับพิมพ์ครั้งที่ ๒ เสร็จสิ้นไปอย่างสวยงามราบรื่น หนังสือในปกใหม่พิมพ์เสร็จเตรียมลงแผงทั่วประเทศหลังสงกรานต์แล้ว หลังจากได้รับความสนใจช่วยอุดหนุนมากมายจากนักอ่านในงานหนังสือสองวันสุดท้ายที่โรงพิมพ์เจียดแบ่งมาส่งอย่างเฉียดฉิว

ตอนนี้ถึงเวลาร่วมสนุกอีกครั้ง เราขอเริ่มเปิดรับปกของเล่ม "ราตรีมหัศจรรย์" หรือในชื่อภาษาอังกฤษ After Dark ณ บัดนี้

กติกาหลักๆ เหมือนเดิมทุกอย่าง (Copy มา Paste กันเห็นๆ)

ข้อมูลพื้นฐาน

- ใช้รูปถ่ายเดิม (คลิกไปดาวน์โหลดได้ที่ http://i1099.photobucket.com/albums/g399/gammemagie1/mie1.jpg

- ขนาดของเล่ม 208 x 142mm

- กรอบ (ไม่จำกัดสี) หนาประมาณ 0.7 cm.

- ตัวอักษร Gamme Magie ที่มุมบนซ้าย

- ข้อความบนปก

ราตรีมหัศจรรย์

After Dark

Haruki Murakami

นพดล เวชสวัสดิ์ แปล

พิมพ์ครั้งที่ ๒

สิ่งที่เราอยากเห็นคือ ปกภาพเดิมในรูปลักษณ์ใหม่ สีสันใหม่ เตะตาน่าจับต้องเป็นเจ้าของ แต่ยังกลมกลีนไปกันได้กับปกเล่มอื่นๆ ในชุดนิยายของมูราคามิ ที่กำมะหยี่จัดพิมพ์

การตัดสิน รอบแรกโหวตภายในสำนักพิมพ์กำมะหยี่ โดยมีคุณนพดล เวชสวัสดิ์ เข้าเป็นคณะกรรมการด้วย คัดเหลือสองปก รอบสอง ขึ้นเฟซบุคเพจ ให้แฟนๆ ช่วยตัดสิน

กำหนดส่งงาน ภายในวันที่ 30 พฤษภาคม 2554 ส่งเป็นไฟล์ jpeg ขนาด 1MB ใส่กรอบสีเทาหนา 2 px (กรุณาอย่าลืม เดี๋ยวจะโดนหักคะแนน) มาที่ gammemagie@gammemagie.com

หมายเหตุ :

1. สำนักพิมพ์กำมะหยี่สงวนสิทธิ์ในการนำภาพที่ส่งประกวดทุกภาพแสดงในเว็บไซต์ บล็อก และเฟซบุคเพจของสำนักพิมพ์

2. ผู้ชนะการประกวดจะได้รับเงินรางวัลตามอัตราการจ้างจัดทำปกของสำนักพิมพ์

3. ผู้ชนะจะร่วมงานกับสำนักพิมพ์ในการจัดทำเลย์เอาท์ปกหน้า สันปก ปกหลัง และที่คั่นหนังสือประจำเล่ม

จนถึงกระบวนการส่งไฟล์เข้าโรงพิมพ์ ตรวจดิจิตัลปรูฟ จนถึงดูสีหน้าแท่น

ผู้ที่สนใจอย่ามัวรอรี ถ้าจะให้ดีช่วยกระจายข่าวด้วยนะคะ

ป.ล. นอกจากเล่มนี้ กำมะหยี่ยังเปิดรับปกใหม่เล่ม คำสาปร้านเบเกอรี และ ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน เข่นกันค่ะ รายละเอียดในลิงก์ข้างล่างนะคะ

http://gammemagie.blogspot.com/2011/04/blog-post_19.html

เจ้าข้าเอ๊ย... มีรายการเปิดแบบปกมาให้ส่งร่วมสนุกเพิ่มอีกสองปกจ้า (คำสาปร้านเบฯ กับปีศาจเล็กฯ)

2011-04-19T14:59:00.005+07:00

ความเดิมตอนที่แล้ว >> วิกฤติใหม่ : หนังสือหมดเกลี้ยง (http://www.gammemagie.com/content/view/158/78/lang,thai/)

เนื่องจาก พวกเราชาวกำมะหยี่เป็นวัยรุ่นใจร้อน (เห็นสำนวนแล้วรู้เลยว่ารุ่นไหน) เราไม่อยากรอให้คนส่งปกเล่ม ราตรีมหัศจรรย์ มาก่อนแล้วค่อยเปิดรับเล่มอื่นๆ แล้ว จึงขอเปิดการรับปกใหม่สองเล่มรวด คือ คำสาปร้านเบเกอรี กับ ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน มา ณ ที่นี้

คัดลอกแล้วแปะกติกาหลักๆ กันสักนิด

ข้อมูลพื้นฐาน

- ใช้รูปถ่ายเดิม

คำสาปร้านเบเกอรี คลิกไปดาวน์โหลดได้ที่ >> http://i1099.photobucket.com/albums/g399/gammemagie1/Bakery5.jpg

ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน >> http://i1099.photobucket.com/albums/g399/gammemagie1/Lexington5of2.jpg

- ขนาดของเล่ม 180 x 107mm

- กรอบสีขาว หนาประมาณ 0.7 cm.

- ตัวอักษร Gamme Magie ที่มุมบนซ้าย

- ข้อความบนปก

คำสาปร้านเบเกอรี The Second Bakery Attack

รวมเรื่องสั้นแปล ชุด “แฟนมูราคามิรวมหัว” ลําดับ ๒/๓

Haruki Murakami

ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง แม่งานและบรรณาธิการ

พิมพ์ครั้งที่ ๒

ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน Lexington Ghosts

รวมเรื่องสั้นแปล ชุด “แฟนมูราคามิรวมหัว” ลําดับ ๓/๓

Haruki Murakami

ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง แม่งานและบรรณาธิการ

พิมพ์ครั้งที่ ๒

สิ่งที่เราอยากเห็นคือ ปกภาพเดิมในรูปลักษณ์ใหม่ สีสันใหม่ เตะตาน่าจับต้องเป็นเจ้าของ แต่ยังกลมกลีนไปกันได้กับปกเล่ม เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน พิมพ์ครั้งที่ ๒ (http://www.gammemagie.com/content/view/78/153/lang,thai/)

การตัดสิน รอบแรกโหวตภายในสำนักพิมพ์กำมะหยี่ และพี่แป๊ด แม่งานและบรรณาธิการเล่ม คัดเหลือสองปก รอบสอง ขึ้นเฟซบุคเพจ ให้แฟนๆ ช่วยตัดสิน

กำหนด ส่งงาน ภายในวันที่ 30 พฤษภาคม 2554 (วันเดียวกับเล่มราตรีมหัศจรรย์) ส่งเป็นไฟล์ jpeg ขนาด 1MB ใส่กรอบสีเทาหนา 2 px (กรุณาอย่าลืม เดี๋ยวจะโดนหักคะแนน) มาที่ gammemagie@gammemagie.com

หมายเหตุ :

3. ผู้ชนะจะร่วมงานกับสำนักพิมพ์ในการจัดทำเลย์เอาท์ปกหน้า สันปก และปกหลัง รวมถึงที่คั่นหนังสือประจำเล่ม จนถึงกระบวนการส่งไฟล์เข้าโรงพิมพ์ ตรวจดิจิตัลปรูฟ จนถึงดูสีหน้าแท่น

ผู้ที่สนใจอย่ามัวรอรี ถ้าจะให้ดีช่วยกระจายข่าวด้วยนะคะ

สำนักพิมพ์กำมะหยี่เปิดรับต้นฉบับเรื่องสั้นอย่างสั้น

2011-04-07T12:55:00.000+07:00

Q บาท ช่วยเพื่อนร่วมชาติเฮียมู Haruki Murakami

2011-03-25T21:23:00.002+07:00

Haruki Murakami ได้รับรางวัล ‘Premi Internacional Catalunya’ ประจำปี 2554

2011-03-22T14:00:00.007+07:00

แฟนของเฮียมูส่งข่าวผ่านเฟซบุคเพชของเราแจ้งว่า เฮียเพิ่งได้รับรางวัลระดับนานาชาติอีกหนึ่งรางวัลแล้ว พลพรรคกำมะหยี่จึงจัดแปลข่าวดีนี้แบบเนื้อๆ ให้กับแฟนๆ ของเฮียทุกท่านค่ะ

19.03.2011 - 11.08 am - CNA / Maria Fernández Noguera <<คลิกไปอ่านเต็มๆ ในภาษาอังกฤษ

ฮารูกิ มูราคามิ ได้รับรางวัล ‘Premi Internacional Catalunya’ อันทรงเกียรติระดับนานาชาติ มอบโดยรัฐบาลแคว้นคาทาโลเนีย ประเทศสเปน ให้แก่บุคคลผู้มุ่งมั่นอุทิศตนและผลงานเพื่อการพัฒนาคุณค่าทางวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์และมวลมนุษย์ทั่วโลก เมื่อปีที่แล้ว อดีตประธานาธิบดี จิมมี คาร์เตอร์ แห่งสหรัฐฯ เป็นเจ้าของรางวัลนี้ ส่วนผู้ได้รับรางวัลท่านอื่นๆ เป็นบุคคลในหลายหลายสาขาอาชีพ เช่น นางอองซาน ซูจี ผู้นำฝ่ายค้านประเทศพม่า ฮาโรลด์ บลูม นักเขียนชาวอเมริกัน อมาตยา เซน นักเศรษฐศาสตร์ชาวอินเดีย ฯลฯ

มูราคามิได้รับรางวัลจากคณะกรรมการตัดสินเนื่องจาก "ผลงานของเขาก้าวข้ามสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรม และตัวเขาเองได้กลายเป็นบุคคลอ้างอิงในโลกวรรณกรรม" นักเขียนผู้นี้มีโลกอันเป็นปัจเจกที่สลับเปลี่ยนระหว่างความฝันกับความจริง คณะกรรมการผู้ตัดสินรางวัลนี้กล่าวว่า "เขาได้สร้างสะพานทางวรรณกรรมเชื่อมต่อระหว่างตะวันออกกับตะวันตก" ผู้ได้รับรางวัลนี้จะได้รับเงิน 80 000 ยูโร และงานประติมากรรมโดย Antoni Tàpies ศิลปินชาวคาทาโลเนีย

ฮารูกิ มูราคามิ ได้ส่งอีเมลขอบคุณถึงรัฐบาลแคว้นคาทาโลเนียเมื่อวันที่ 18 มีนาคมที่ผ่านมา กล่าวว่า เขาเชื่อว่ารางวัลนี้ "จะเป็นการปฏิบัติที่เป็นประหนึ่งวิธีการสนับสนุนแบบพิเศษ" ต่อชาวญี่ปุ่นที่ได้รับผลกระทบจากเหตุแผ่นดินไหว ทซึนามิ และอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในโรงผลิตกระแสไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และกล่าวด้วยว่าเขารู้สึก "ได้รับเกียรติอย่างสูง" ที่ได้รับรางวัลนี้ แต่เขาเสียใจที่เขา "ไม่อาจรู้สึกมีความสุขได้อย่างเต็มที่กับรางวัลนี้เพราะเพื่อนร่วมชาติของผมกำลังตกอยู่ในช่วงเวลาอันยากลำบาก ทุกข์ทนจากแผ่นดินไหวอันโหดร้ายและผลกระทบต่างๆ ที่ตามมา"

โฆษกรัฐบาลแคว้นคาทาโลเนียแถลงในการประชุมผู้สื่อข่าวว่า รางวัลนี้ได้รับการตัดสินไม่กี่วันก่อนเหตุแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามเหตุการณ์นี้กลับเพิ่มคุณค่าให้กับมูราคามิอย่าง"สมเหตุสมผลยิ่งกว่าครั้งไหนๆ" พิธีการมอบรางวัลนี้จะจัดขึ้นในวันพฤหัสบดีที่ 9 มิถุนายน นี้

มูราคามิได้รับเลือกจากผู้ได้รับเสนอชื่อชิงรางวัลจำนวน 196 คนจาก 56 ประเทศ ผู้เข้าชิงรางวัลได้รับการเสนอชื่อโดย 225 สถาบันจาก 54 ประเทศ ตั้งแต่กลางปี 2553 ถึงสิ้นปี คณะกรรมการผู้ตัดสินจะเริ่มพิจารณาผู้เข้าชิงรางวัลตั้งแต่เดือนมกราคมที่ผ่านมา หลังจากได้รับรายชื่อผู้ผ่านเข้ารอบสุดท้าย ฮารูกิ มูราคามิ ได้รับเลือกด้วยคะแนนเอกฉันท์

แอบอวดปกเล่ม "เส้นแสงฯ" ที่มีผู้ส่งมาร่วมสนุก

2011-02-17T14:39:00.012+07:00

เหลือเวลาอีกสามวันเท่านั้น (ปิดรับเที่ยงคืนวันที่ ๒๐ ก.พ. นี้)

เคล็ดไม่ลับ : ถ้าไม่อยากถูกหักคะแนน กรุณาใส่กรอบสีเทาเหมือนตัวอย่างทางขวามือนี้ด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ ;-)

ป.ล. ใครตกข่าว คลิกไปดูรายละเอียดการร่วมสนุกได้ >> ที่นี่ค่ะ

"ด้วยรัก ความตายและหัวใจสลาย" ในนิตยสาร "เล่มโปรด"

2011-02-06T17:11:00.008+07:00

มีปัญหาตัวหนังสือเล็กเกินไป อ่านไม่ค่อยออก คลิกไป >> ดาวน์โหลดไฟล์ pdf

บทสัมภาษณ์มาร์จอเน่ ซาทราพิ ต้อนรับ "ไก่ใส่พลัม" ภาคภาษาไทย

2010-12-08T11:21:00.009+07:00

สวัสดีค่ะ

เนื่องในโอกาสที่ "ไก่ใส่พลัม" พิมพ์เสร็จจากแท่นเรียบร้อยแล้ว วันนี้พลพรรคกำมะหยี่เลยนำบทสัมภาษณ์มาร์จอเน่ ซาทราพิ
ผู้เขียนมานำเสนอกับแฟนๆ เพื่อเตรียมต้อนรับผลงานเล่มนี้ค่ะ

+++

ความรักคือทะเลทรายอันว่างเปล่า

นักเขียนการ์ตูนหญิงชาวอิหร่านผู้นี้รู้ว่าสิ่งที่ไม่ดีนั้นดีกับคุณ

มาร์จอเน่ ซาทราพิ เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวอิหร่านที่อาศัยอยู่กรุงปารีส นอกจากนั้นเธอยังเป็นโต้โผสนับสนุนการสูบบุหรี่และชื่นชอบหน้าอกของโซเฟีย ลอเรน

หนังสือเล่มก่อนๆ ของเธอประกอบไปด้วย แพร์ซโพลิส (Persepolis) บันทึกความทรงจำในช่วงวัยรุ่นของเธอ หลังจากต้องออกจากประเทศไปอยู่ที่ยุโรปหลังจากการปฏิวัติอิสลาม และ เย็บถากปากร้าย (ฺBroderies) ซึ่งเป็นเรื่องของญาติๆ ผู้หญิงที่มานั่งจิบน้ำชาและพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องเซ็กซ์ สำหรับผลงานล่าสุด ไก่ใส่พลัม (Chicken With Plums) เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้น ณ กรุงเตหะราน ย้อนไปในปี ค.ศ. 1958 จัดเป็นเรื่องราวกึ่งอัตชีวประวัติ มีตัวละครหลักคือ นัสเซอร์ อาลี ข่าน อิงมาจากชีวิตของลุงของแม่ ผู้ซึ่งเป็นนักดนตรีที่โด่งดัง

นัสเซอร์ อาลี ผู้ทุ่มเทรักรสนิยมชั้นสูงและมีอุดมคติเรื่องศิลปะอันสูงส่งรู้สึกว่าชีวิตตัวเองล้มเหลว เมื่อทาร์ (เครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายชนิดหนึ่งของอิหร่าน) ตัวโปรดของเขาพังลง เขาจึงมองหาตัวใหม่ทดแทน แต่ก็ต้องมาพบว่าทาร์ตัวอื่นๆ เสียงไม่ดีพอ เขาจมอยู่ในห้วงของความหดหู่ เขาจึงตัดสินใจที่จะตายและนอนรอความตายอยู่บนเตียง หนังสือเล่มนี้เล่าถึงแปดวันสุดท้ายในชีวิตของนัสเซอร์ อาลี ตอนที่เขาครุ่นคิดถึงชีวิตแต่งงานที่ไม่มีความสุขและความรักที่ไม่สมหวังในวัยหนุ่ม เนื่องจากเขาไม่สามารถหาความสุขทางโลกได้อีก เขาจึงใช้เวลาในแต่ละวันพูดคุยกับยมทูตและจินตนาการว่าได้เสพสุขกับหญิงงาม

ไก่ใส่พลัม เป็นหนังสือตลกร้ายและไม่ได้เคร่งเครียดเหมือนนัสเซอร์ อาลี หนังสือเล่มนี้เป็นภาพการ์ตูนขาวดำเหมือนเล่มแพร์ซโพลิส ขณะที่รูปแบบการเล่าเรื่องแบ่งเป็นห้วงๆ เหมือนยืมมาจากงานของผู้กำกับฮิทช์ค็อก และภาพยนตร์เรื่อง มิสซิสดัลโลเวย์

ซาทราพิได้พูดคุยกับ เนิร์ฟ (Nerve) เกี่ยวกับความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิต และการเสพความสุขเหล่านั้นสามารถแก้ปัญหาได้มากมายเกินกว่าที่เราจินตนาการได้อย่างไร

รายงานโดย ซาราห์ ซันด์เบิร์ก
แปลโดย พิรดา สิทธิถาวร

- ไก่ใส่พลัม ดูเหมือนจะเป็นหนังสือเกี่ยวกับการพลาดโอกาส มีส่วนหนึ่งที่บ่งบอกว่ามีการปฏิวัติเรื่องเพศแบบครึ่งทาง นัสเซอร์ อาลี พบผู้หญิงคนหนึ่งชื่ออิเรน แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับเธอ นอกจากนี้ยังมีการปฏิวัติทางการเมืองที่ล้มเหลว นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ความหวังถูกทำลายป่นปี้

ซาทราพิ : ใช่แล้วค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้นในประเทศอิหร่านในช่วงปีห้าศูนย์ มอสซาเด็กห์ถูกโค่นอำนาจ ในทางหนึ่งถือเป็นจุดจบของประชาธิปไตยทั่วทั้งภูมิภาค และความฝันของผู้คนทั้งโลกถูกทำลาย เช่นเดียวกับฝันของนัสเซอร์ อาลี เรื่องที่เกี่ยวกับอิเรนเกิดขึ้นเพราะตอนนั้นเธอไม่ใส่ผ้าคลุมหน้าเพราะเรซา ชาห์สั่งห้ามไม่ให้ใช้ เป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติเรื่องเพศซึ่งไม่เคยได้เกิดขึ้นจริง

- นัสเซอร์ อาลี แสดงภาพของมนุษย์ผู้รู้สึกว่าตนเองนั้นมีสิทธิพิเศษในการเป็นคนที่เห็นแก่ความพอใจของตนได้เต็มที่

ซาทราพิ : สำหรับฉัน นั่นถือเป็นคำอธิบายภาพของศิลปินอย่างชัดแจ้ง ฉันคิดว่าคุณต้องเป็นคนที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางและหลงตัวเองเป็นอย่างมากถึงจะเป็นศิลปินได้ ฉันพูดอย่างนั้นในฐานะศิลปินคนหนึ่ง ฉันคิดว่าฉันเป็นคนที่มีเสน่ห์คนหนึ่ง แต่ฉันก็รู้ว่าฉันเป็นคนที่เหลือทนเหมือนกัน

-นัสเซอร์ อาลี ผูกพันอยู่กับอุดมการณ์ในทางศิลปะ แต่เขาก็ค่อนข้างขวางโลกเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องจิตวิญญาณ

ซาทราพิ : บอกตรงๆ นะคะ ฉันไม่เคยรู้สึกมีอิสระมากเท่าตอนที่เขียนเรื่องไก่ใส่พลัมมาก่อน เวลาฉันเขียนเกี่ยวกับผู้หญิง หรือที่เห็นชัดๆ ก็คือตอนที่เขียนเกี่ยวกับตัวเองอย่างเช่นในเล่มแพร์ซโพลิส ผู้คนมักจะโยงเนื้อหาในเรื่องมาที่ตัวฉัน แต่สำหรับเรื่องนี้ ตัวละครหลักเป็นผู้ชาย ฉันสามารถซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังตัวละคร ในหลายๆ ทาง เขาคือฉัน ฉันสามารถเป็นคนขวางโลกสุดๆ แต่ฉันก็สามารถตายเพราะความรักได้

- การใช้ตัวเอกเป็นเพศที่แตกต่างกับตัวคุณดูเหมือนจะเป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดในการซ่อนตัวตนในนิยาย

ซาทราพิ : ใช่แล้วค่ะ ตอนที่โฟลแบรฺต์เขียนเรื่อง มาดามโบวารี เขากล่าวว่า "มาดามโบวารีคือผมเอง" ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริงอย่างยิ่ง แม้กระทั่งกับด้านที่น่าสงสารของเธอ ทุกสิ่งที่เธออยากจะเป็นและไม่มีวันเป็นได้ ฉันสามารถโยงไปหาเธอได้ทุกเรื่อง ฉันไม่เชื่อในวรรณกรรมผู้หญิงกับวรรณกรรมผู้ชาย ฉันคิดว่า มาร์เกอริต ดูราส์ พูดถูกที่ว่า วรรณกรรมไม่มีเพศ คุณไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงเพื่อเขียนเกี่ยวกับผู้หญิง หรือเป็นผู้ชายเพื่อเขียนเกี่ยวกับผู้ชาย ซึ่งถ้าสิ่งนั้นเป็นจริง นั่นก็คงเป็นจุดจบของวรรณกรรม

- ถึงอย่างนั้น ด้วยเหตุผลบางประการ ดูเหมือนผู้หญิงจะรู้สึกว่าพวกเธอจะต้องเขียนเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงมากกว่าที่ผู้ชายจะรู้สึกว่าพวกเขาต้องเขียนเกี่ยวกับผู้ชาย

ซาทราพิ : ฉันรู้ แต่ฉันไม่ใช่หนึ่งในผู้หญิงพวกนั้น สำหรับผู้หญิงบางคน อะไรก็ตามที่น่ารังเกียจ ลามก หยาบคาย เป็นของสำหรับผู้ชาย แต่อะไรก็ตามที่ดีเป็นของผู้หญิง ฉันไม่คิดว่าการที่คนเราจะดีหรือเลวนั้นขึ้นอยู่กับเพศ ฉันเคยเจอทั้งผู้หญิงเลวร้าย และเคยเจอผู้ชายที่เลวร้าย และฉันก็เคยเจอทั้งผู้หญิงที่ดีมากและผู้ชายที่ดีมากเหมือนกัน ฉันว่ามันเป็นเรื่องของการเป็นมนุษย์คนหนึ่งมากกว่าคำถามที่ว่าพวกเขามีนมสองเต้าหรือไข่หนึ่งคู่

- พูดถึงเรื่องนม ช่วยเล่าถึงหน้าอกของโซเฟีย ลอเรนให้ฟังหน่อยสิคะ มันมีบทบาทสำคัญในเรื่องนี้ ทำไมถึงมีเรื่องของมันอยู่ในหนังสือได้

ซาทราพิ : สำหรับฉัน โซเฟียลอเรนเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก เธอสวยเหลือเชื่อ ไม่มีอะไรในตัวเธอเลยที่ธรรมดา เธอมีจมูกที่ไม่ธรรมดา ปากที่ไม่ธรรมดา และตาที่ไม่ธรรมดา หน้าอกของเธอใหญ่จนคุณไม่สามารถจินตนาการได้ ฉันคิดว่าถ้าพระเจ้าสร้างฉันขึ้นมาภายในสองวินาที ท่านก็คงใช้เวลาสองปีในการสรรสร้างโซเฟีย ลอเรน สำหรับฉัน เธอคือสัญลักษณ์ของความงามและความสำราญ ทุกวันนี้ ในฮอลลีวู้ด คุณต้องดูเหมือนแท่งไม้ ไม่เห็นจะเหมือนผู้หญิงเลยสักนิด โซเฟีย ลอเรนเป็นผู้หญิงแท้ๆ และเป็นผู้หญิงแบบที่ฉันชื่นชอบ จริงๆ แล้ว สมาชิกคนหนึ่งในครอบครัวของเราพูดว่า “หยิบโซเฟีย ลอเรนมาให้ฉัน หยิบพลัมมาให้หน่อย” ทุกครั้งที่เราทำไก่ใส่พลัม

- ในหนังสือเล่มนี้คุณมีคำบรรยายที่เยี่ยมยอดและกระตุ้นความรู้สึกในการสูบบุหรี่ ตัวละครตัวหนึ่งเรียกบุหรี่ว่า “อาหารสำหรับจิตวิญญาณ”

ซาทราพิ : บุหรี่เป็นอาหารสำหรับจิตวิญญาณ เมื่อคุณสูบบุหรี่ คุณสามารถมองดูตัวเองหายใจ ดูวิญญาณของคุณออกจากร่างและกลับเข้าร่าง เมื่อสองวันก่อน ฉันได้ไปพูดที่ร้านหนังสือบาร์นส์แอนด์โนเบิลในเชลซี ฉันบอกว่าฉันเขียนหนังสือเล่มนี้ขึ้นเพื่อฟื้นฟูชื่อเสียงของการสูบบุหรี่ ผู้ฟังหยุดหัวเราะ ผู้คนเต็มใจที่จะกินของห่วยๆ และดื่มน้ำที่ไม่สะอาด มลพิษต่างๆ ไม่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขา แต่ทันทีที่คุณหยิบบุหรี่ออกมา พวกเขาก็จะทำท่าราวกับคุณกำลังจะฆ่าพวกเขา มันไม่จริงหรอก ของแย่ๆ ที่พวกเขาใส่ลงไปในอาหาร ไม่ว่าจะเป็นฮอร์โมนต่างๆ หรือยาฆ่าแมลง รวมทั้งความเครียด สภาพความเป็นอยู่ สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่กำลังฆ่าคุณ

- อะไรทำให้คุณอยากเขียนหนังสือเล่มนี้

ซาทราพิ : โดยทั่วไปแล้วฉันชอบพวกเรื่องรักๆ ใคร่ๆ และฉันก็ชอบเรื่องความตายด้วยเพราะฉันคิดว่าการที่พวกเราต้องตายเป็นความจริงที่น่าอดสู เราตายด้วยเหตุผลเดียวกันกับหนอนที่หนอนต้องตาย หรือแมวต้องตาย แต่แตกต่างกันตรงที่เรารู้อยู่แก่ใจ แต่หนังสือเล่มนี้ก็ยังพูดถึงเรื่องความสุขเช่นกัน ตั้งแต่เรื่องโซเฟีย ลอเรน เรื่องการสูบบุหรี่ จนถึงเรื่องความรัก ทุกอย่างพรรณนั้น ทุกวันนี้เรากำลังอาศัยอยู่ในโลกที่ความคิดเรื่องความสุขถูกปฏิเสธ ทันทีที่คุณพูดว่าสูบบุหรี่ พวกเขาจะพูดว่ามะเร็ง คุณพูดว่ากิน พวกเขาจะพูดว่าคลอเรสเตอรอล คุณพูดถึงเซ็กซ์ พวกเขาจะพูดว่าเอดส์ แต่ทั้งนี้ก่อนที่จะเป็นเอดส์ มะเร็ง หรือมีคลอเรสเตอรอล คุณมีความสุขที่ได้ทำสิ่งเหล่านั้น ฉันคิดว่าการไม่ยอมรับความสุขเป็นจุดเริ่มต้นของความบ้าคลั่งที่เราเห็นในปัจจุบัน ผู้คนท้อใจเพราะขาดความสุข ถ้าพวกเขามีความสุข ทำไมเขาถึงต้องฆ่าแกงผู้อื่นด้วยล่ะ เขาต้องไม่ทำสิ

- คุณคิดว่ามันมีความเกี่ยวข้องระหว่างลัทธิเพียวริแทนของคนอเมริกันกับความบ้าคลั่งที่มีอยู่ในส่วนอื่นๆ บนโลกมั้ย

ซาทราพิ : แน่นอน ทุกรัฐที่นี่มีปัญหากับเซ็กซ์ พวกเขาไม่สอนเรื่องเซ็กซ์ในโรงเรียน เซ็กซ์ชอปเป็นสิ่งต้องห้าม แต่พวกเขากลับมีร้านค้าอาวุธแทน ทุกคนรู้ว่าอาวุธนั้นเป็นของต่อเนื่องมาจากจู๋ จู๋น่ะทำงานได้ดีมากด้วยตัวของมันเอง คุณไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธใดๆ ทั้งหมดนี้อยู่บนพื้นฐานของความท้อแท้ ทุกศาสนามีพื้นฐานมาจากความท้อแท้ มันเป็นวิธีที่ดีที่จะควบคุมผู้คน คนที่มีความสนุกสนานจะมีวิญญาณที่ยิ่งใหญ่กว่า จิตใจที่เปิดกว้างกว่า และพวกเขาจะถูกควบคุมได้ยากกว่าคนที่ท้อแท้มากเสียจนต้องคอยทำตามลัทธิหนึ่งหรืออุดมการณ์หนึ่งเพื่ออยู่รอด

+++

สัมภาษณ์อื่นๆ

- เปิดใจ มาร์จอเน่ ซาทราพิ "เจ้าหญิงแห่งความมืด" ถึงที่มาที่ไปของ "ไก่ใส่พลัม"

สนใจอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมและเปิดดูตัวอย่างในหนังสือได้ที่ "เว็บไซต์สำนักพิมพ์กำมะหยี่"

อ่านคำคนอ่าน คั่นเวลาระหว่างรอ

2010-12-01T10:32:00.005+07:00

ระหว่างที่รออ่านหนังสือของคนเขียน เรามาอ่านถ้อยคำของคนอ่านคั่นเวลากันนะคะ ลิงก์ข้างล่างนี้เป็นบทความที่เขียนโดยคุณทัศนัย และ คุณอุรุดา ในคอลัมน์ "เนื้อใน" นิตยสารสกุลไทย ค่ะ

- กำลังใจจาก "เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง" บันทึกของฮารูกิ มูราคามิ นักเขียนและนักวิ่ง

คลิกตามไปอ่าน -->> อย่างน้อยที่สุด ฉันก็เคยสู้ << --

- บทความที่เขียนถึงวิธีการอ่านงานของเฮียมู และ "ราตรีมหัศจรรย์" ค่ะ

คลิกตามไปอ่าน --> ทุกราตรีมีความมหัศจรรย์ <<--

ร่วมลุ้น... ฮารูกิ มูราคามิ อาจได้รับโนเบลวรรณกรรม 2010

2010-10-06T10:23:00.011+07:00

ฮารูกิ มูราคามิ อาจจะได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมล่ะเธอ!!!

คุณ Mariko Sanchanta รายงานไว้ที่เว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์ Wall Street Journal เมื่อวานนี้ ข่าวใหญ่อย่างนี้ ชาวกำมะหยี่พลาดไม่ได้ ขอกระจายด่วน

ผู้ที่สนใจอ่านข่าวในภาษาอังกฤษ คลิกหัวข้อข้างล่างตามไปดูได้ค่ะ

And the Nobel Prize Winner is… Haruki Murakami?

ตอนนี้ที่ญี่ปุ่นมีความตึงเครียดกระจายอยู่ในอากาศ เปล่า หามิได้ ไม่เกี่ยวกับประเทศจีนแต่อย่างใด หากเป็นเพราะนักเขียนที่มีชีวิตอยู่ชื่อดังที่สุดของญี่ปุ่น ฮารูกิ มูราคามิ เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีโอกาสสูงที่สุดที่จะได้รับรางวัลทางวรรณกรรมอันทรงเกียรติที่สุด นั่นคือรางวัลโนเบลประจำปีนี้ ซึ่งมีกำหนดการประกาศผลวันพฤหัสบดี (7 ต.ค.53) นี้

ทุกวันนี้ ญี่ปุ่นกำลังโหยหาวีรบุรุษประจำชาติ หลังจากสูญความภาคภูมิใจในชาติไปหลายต่อหลายครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จีนแย่งตำแหน่งประเทศที่มีเศรษฐกิจรุ่งเรืองอันดับสองของโลกไปในไตรมาศที่สองของปี มาโอะ อะซาดะ นักสเก็ตน้ำแข็งขวัญใจของประเทศเสียเหรียญทองให้กับคิม ยู-นะ คู่แข่งชาวเกาหลีในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูหนาว ส่วนในฤดูร้อน ทีมญี่ปุ่นปลุกกำลังใจให้ประเทศด้วยการเล่นอย่างแข็งแกร่งเข้ารอบแรกในการแข่งขันฟุตบอลโลก แต่ก็เข้าไปถูกปารัควัยเขี่ยตกรอบสอง และผู้ที่ครองตำแหน่งแชมเปียนซูโม่อยู่ในขณะนี้ คือ ฮาคูโฮ ซึ่งเป็น ... คนมองโกเลีย

เพราะเหตุนี้ สายตาทุกคู่จึงหันมาจับจ้องคุณมูราคามิ ผู้ซึ่งมีเปอร์เซ็นต์อย่างไม่ค่อยจะเกิดขึ้นบ่อยนักที่จะได้เป็นวีรบุรุษของชาติเมื่อมีอายุได้ 61 ปี แต่ความเป็นไปได้ในการชนะรางวัลโนเบลอันเลื่องชื่อในวันพฤหัสบดีนี้ก็มีสูงกว่าที่เคยปรากฎในอดีต ตามที่แลดโบรคส์ โต๊ะพนันที่อังกฤษให้ข่าว มูราคามิอยู่อันดับที่สามในกลุ่มผู้ที่อาจจะได้รับรางวัล ด้วยอัตราต่อรอง 7/1 ส่วนผู้มีสิทธิ์อันดับที่หนึ่งคือ งูกิ วา ธิออง โอ นักเขียนชาวเคนยาผู้เคยติดคุกในปี ค.ศ. 1977 เพราะไปวิจารณ์รัฐบาลในละครเวทีที่เขาเขียน และทำให้ต้องลี้ภัยไปอยู่สหรัฐอเมริกา (อัตรา 3/1) ส่วนอันดับสองคือ คอร์แม็ค แม็คคาธี นักเขียนอเมริกันผู้เขียน “No Country for Old Men” ด้วยอัตราต่อรองใกล้เคียงกับมูราคามิแบบเฉียดฉิว (ที่6/1)

ฮารูกิ มูราคามิ เป็นซูเปอร์สตาร์ในวงการวรรณกรรมยุคหลังสมัยใหม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นวนิยายของเขามีแฟนๆติดตามในระดับนานาชาติ หลังจากออก นอร์วีเจียน วูด ที่ทำเป็นภาพยนตร์เมื่อเร็วๆ นี้ ขณะที่ 1Q84 นวนิยายล่าสุดที่วางขายสามเล่มในญี่ปุ่น ขายดิบขายดีเป็นหนังสือปกแข็งที่ขายได้มากที่สุดในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น คือ มากกว่าสามล้านแปดแสนเล่ม

สมมติว่าเขาได้รางวัลโนเบล เขาก็จะเข้าอยู่ในกลุ่มคนเล็กๆ เพราะมีนักเขียนญี่ปุ่นแค่สองคนเคยได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม คือ เคนซาบุโร โอเอ ในปี 1994 และ ยาซุนาริ คาวาบาตะ ในปี 1968

หลายต่อหลายปี มีเสียงวิพากย์วิจารณ์มากมายโจมตีงานของมูราคามิว่าเป็นงานตลาดบ้างล่ะ เป็นหนังสือเริงรมย์บ้างล่ะ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาทำได้คือ ความนิยมชมชอบ และเป็นนักเขียนญี่ปุ่นเพียงคนเดียวที่มีหนังสือติดอันดับขายดีข้ามประเทศอย่างสม่ำเสมอ ไม่ว่าคณะกรรมการตัดสินรางวัลโนเบลที่กรุงสต็อคโฮล์มจะรับเอาเรื่องนี้ไปพิจารณาด้วยหรือไม่ แต่ญี่ปุ่นก็ยังเชียร์เขาอย่างเงียบงันหากแข็งขันต่อไป

--- หมายเหตุ---

- นอร์วีเจียน วูด หรือในชื่อไทยว่า ด้วยรัก ความตายและหัวใจสลาย สำนวนแปลของคุณ นพดล เวชสวัสดิ์ ยังมีจำหน่ายอยู่ตามร้านหนังสือทั่วไป ข้างล่างนี้เป็นหนังโฆษณาภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากหนังสือเล่มนี้

- สนพ.กำมะหยี่กำลังจัดแปล 1Q84 สองเล่มแรกเป็นภาษาไทยอยู่

- ใครชอบงานนักเขียนโนเบล รอติดตาม The Golden Notebook ของดอริส เลสซิ่ง นักเขียนชาวอังกฤษ เจ้าของรางวัลโนเบลปี 2007 แปลโดย คุณนพมาศ แววหงษ์ ได้ อีกไม่นานนักจ้ะ

เปิดใจ มาร์จอเน่ ซาทราพิ "เจ้าหญิงแห่งความมืด" ถึงที่มาที่ไปของ "ไก่ใส่พลัม"

2010-06-22T12:09:00.011+07:00

จากผลงานนิยายภาพที่ สนพ.กำมะหยี่ภูมิใจเสนอ จาก "แพร์ซโพลิส" สู่ "เย็บถากปากร้าย" ตอนนี้นักอ่านชาวไทยไม่น้อยคงจะรู้จักและบางคนแอบหลงรัก มาร์จอเน่ ซาทราพิ นักเขียน-นักวาดสาวเชื้อสายอิหร่านผู้นี้ เนื่องในโอกาสที่เราจะออกผลงานเล่มต่อไปของเธอ คือ Poulet aux Prunes หรือในชื่อภาษาอังกฤษ Chicken with Plum ส่วนในชื่อไทย พวกเราวางเอาไว้เบื้องต้นว่า "ไก่ใส่พลัม" โดยมีกำหนดวางแผงคร่าวๆ ประมาณเดือนกรกฎาคมค่ะ วันนี้พลพรรคสำนักพิมพ์กำมะหยี่ขอเสนอบทสัมภาษณ์ของเธอเกี่ยวกับนิยายภาพเล่มนี้

บทสัมภาษณ์นี้แปลจาก www.bookslut.com โดยน้องกุ๋งกิ๋ง นิสิตชั้นปีที่ 2 คณะอักษรศาสตร์ จุฬาฯ ที่มาฝึกงานกับเราในช่วงปิดเทอม ใครสนใจอ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษ -- > คลิกที่นี่ค่ะ

หนังสือพิมพ์ ดิ อินดีเพนเดนต์ ของลอนดอนยกย่องให้เธอเป็น “เจ้าหญิงแห่งความมืด” ในขณะที่หลายคนกล่าวว่าเธอเป็นเหมือนกระบอกเสียงให้กับผู้หญิงอิหร่าน แต่ที่แน่ๆ มาร์จอเน่ ซาทราพิเป็นนักเขียนและศิลปิน หนังสือเล่มใหม่ล่าสุดของเธอ “ไก่ใส่พลัม (Chicken with Plum)” มีรูปแบบที่แตกต่างไปจากที่เธอเคยใช้ใน “แพร์ซโพลิส (Persepolis)” หนังสือเล่มก่อนของเธอ

“ไก่ใส่พลัม” เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงเวลาแปดวันสุดท้ายของชีวิตลุงของซาทราพิ หลังจากที่มีคนทำ “ทาร์” เครื่องดนตรีอิหร่านสุดที่รักของเขาพัง เขาก็ตัดสินใจที่จะตายและรอคอยยมทูตมารับตัว แม้ว่าซาทราพิเองจะปรากฏตัวอยู่ในหนังสือเล่มนี้เพียงสามหน้า แต่เธอก็ได้สร้างบันทึกความทรงจำชิ้นเยี่ยมในรูปของการ์ตูนไว้ในประวัติศาสตร์ของการ์ตูนเชิงชีวประวัติเทียบได้กับ “เชสเตอร์ บราวน์ (Chester Brown)” ผู้วาด หลุยส์ รีเอล (Louis Riel)** เลยทีเดียว ระหว่างการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ ซาทราพิซึ่งพักอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองเมดิสัน มลรัฐวิสคอนซิน ได้เล่าเกี่ยวกับประสบการณ์การเขียนหนังสือของเธอ รวมไปถึงเรื่องที่เธอเคยฝันอยากเป็นดาร์ธ เวเดอร์ ในวัยเด็ก

- ที่งานอ่านหนังสือที่นิวยอร์ก คุณบอกว่า จริงๆแล้ว “ไก่ใส่พลัม” เป็นส่วนหนึ่งของไตรภาค ตอนนี้คุณกำลังเขียนไตรภาคที่ว่านั้นอยู่หรือเปล่า

ฉันเขียนดราฟท์แรกของหนังสือเล่มต่อไปไว้แล้ว แต่ตอนนี้ฉันทุ่มเวลาส่วนมากให้กับภาพยนตร์ เวลาที่ฉันทำงาน ฉันสามารถทำงานเล็กๆ น้อยๆ ควบคู่กันไปได้ เช่น วาดการ์ตูนหนึ่งหน้าแล้วทำโปสเตอร์สำหรับหนัง แต่ฉันไม่สามารถทำงานชิ้นใหญ่ๆ ระยะยาวสองชิ้นในเวลาเดียวกัน แพร์ซโพลิสเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอิหร่านระหว่างช่วงยุค 70-90 และไก่ใส่พลัมพูดถึงอิหร่านตั้งแต่ยุค 50 จนถึงยุค 70 ฉันอยากเขียนหนังสือที่พูดถึงอิหร่านตอนช่วงยุค 20 ถึง 60 บ้าง จริงๆ แล้วมันคล้ายๆกับไตรภาคที่เล่าเหตุการณ์ย้อนหลัง เป็นมหากาพย์เกี่ยวกับครอบครัว ไม่ได้หมายความว่าคุณจะรู้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในอิหร่านนะ แต่จะพอนึกออกคร่าวๆ ว่าบรรยากาศในสมัยนั้นเป็นอย่างไร ตัวอย่างเช่น ในไก่ใส่พลัม เพราะว่ามันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับความรัก มันจึงไม่ได้พูดถึงการเมืองหรือสภาพสังคม แต่คุณก็ยังจะได้เรียนรู้อยู่ดีว่า ในยุค 70 มีรัฐประหารเกิดขึ้น รู้ว่าในปี 1935 ผ้าคลุมหน้าถูกแบนและคุณก็จะรู้อีกด้วยว่า นั่นเป็นต้นกำเนิดของการปฏิวัติทางเพศของอิหร่าน ที่แม้ว่าผู้ชายจะรักผู้หญิงคนหนึ่งแต่เขากลับไม่สามารถแต่งงานกับเธอได้ ในหนังสือจะมีปูมหลังบางอย่างที่คุณสามารถปะติดปะต่อได้ว่าเรื่องราวเหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อใดได้เสมอ คุณจะพอรู้คร่าวๆ ว่าในช่วงศตวรรษนั้นมันเป็นอย่างไร

- ฉันสังเกตว่าโครงเรื่องของไก่ใส่พลัมซับซ้อนกว่าแพร์ซโพลิสและเย็บถากปาก ร้าย คุณพุ่งความสนใจไปยังแปดวันสุดท้ายในชีวิตของนาสซี อาลี คาห์น อะไรคือแรงกระตุ้นที่ทำให้คุณเลือกสไตล์การเขียนแบบนั้น แทนที่จะเขียนเป็นการ์ตูนช่องเหมือนในแพร์ซโพลิส

- จริงๆแล้ว แทบจะเรียกได้ว่าแพร์ซโพลิสเป็นหนังสือที่ให้ความรู้ที่แสดงให้คนทั่วไปเห็น ประเทศอิหร่านในอีกมุมมองหนึ่ง เรื่องราวดำเนินไปเป็นเส้นตรง เย็บถากปากร้ายเป็นเหมือนกับบทสนทนา และสำหรับฉันแล้วหนังสือเล่มนี้จำเป็นต้องมีรูปลักษณ์เช่นนั้น การพูดคุยเป็นเรื่องเล็กๆ ที่ปราศจากกรอบใดๆ คุณสามารถเข้าและออกจากบทสนทนาเมื่อใดก็ได้ตามใจคุณ มันไม่ใช่การพูดอะไรใหญ่โต ต่อมาในไก่ใส่พลัม ฉันเขียนเป็นการ์ตูนแบบหน้าละสี่แถวซึ่งไม่เคยมีใครทำรูปแบบนี้มาก่อน ฉันต้องการให้หนังสือเป็นเหมือนแปดวันในชีวิต ซึ่งนับว่าสั้นมาก แต่ในขณะเดียวกันก็เข้มข้นเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ฉันสามารถทำให้ภาพมันใหญ่ขึ้นและทำให้หนังสือขนาดใหญ่ขึ้นได้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันต้องการให้หนังสือของฉันดูเหมือนสิ่งที่ฉันกำลังพูดถึง ตอนแรกมีรูปภาพ แต่หลังจากนั้นมีเลย์เอาท์ทั้งหมด มีวิธีสร้างหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง ในแพร์ซโพลิสฉันไม่สามารถใช้โครงสร้างซับซ้อนได้เพราะนั่นไม่ใช่เป้าหมายของฉัน มันเป็นหนังสือที่มุ่งให้ความรู้มากเกินกว่าจะทำอย่างนั้นได้ ส่วนเย็บถากปากร้ายฉันต้องการอะไรเบาๆ

แต่กับไก่ใส่พลัม ฉันมีโอกาสทำแบบนั้นได้ และที่จริงแล้วก่อนหน้านี้ ฉันได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องราวในไก่ใส่พลัม และเขาบอกกับฉันว่า “นี่มันสคริปต์หนังชัดๆ เธอทำเป็นหนังสือการ์ตูนไม่ได้หรอก” และฉันก็บอกกับเขาว่า “ฉันจะทำเป็นหนังสือการ์ตูน” เพราะสำหรับฉันแล้ว มันเป็นความท้าทายทางสติปัญญา สิ่งที่สำคัญกับฉันมากที่สุดคือ ความท้าทายทางศิลปะและสติปัญญาจากการทำสิ่งที่ฉันทำไม่เป็น เพราะเหตุนี้ฉันถึงทำงาน วันไหนที่ฉันเริ่มทำอะไรซ้ำๆ วันนั้นฉันจะเลิกทำงานแล้วหันไปทำอย่างอื่นแทน ฉันว่าฉันจะไปเป็นนักสืบเอกชน (หัวเราะ)

คุณหัวเราะ แต่ ณ จุดหนึ่ง เมื่อภาพประกอบของฉันขายไม่ออก ไม่มีใครอยากอ่านหนังสือของฉันอีกแล้ว ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะไปเป็นนักสืบ แต่มีอย่างหนึ่งในฝรั่งเศส คือ งานของนักสืบเอกชนมีแค่จับผิดคนที่นอกใจสามีหรือภรรยา เมื่อดูในเชิงจรรยาบรรณแล้ว ฉันคงทำแค่ออกไปเที่ยวถ่ายรูปคนเขาจูบกันไม่ได้หรอก ฉันว่ามันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของ ฉัน

- ทำไมคุณถึงเขียนแพร์ซโพลิสเป็นการ์ตูนแทนที่จะเขียนเป็นร้อยแก้วธรรมดา

ฉันไม่มีทางเลือกอื่น สมองฉันทำงานด้วยภาพ แค่ถ้อยคำเพียงอย่างเดียวไม่พอ ฉันเคยพยายามเขียนหนังสือหนักๆ และอะไรต่อมิอะไรทั้งหลายมาแล้ว และฉันกลายเป็นคนน่าสมเพช อารมณ์ขันของฉันหายไปหมดและฉันเขียนได้แย่มาก ฉันนั่งลงและบอกกับตัวเองว่า “เอาล่ะ เธอต้องสร้างผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเองให้ได”้ แน่ละ งานที่ออกมามันห่วยมาก วินาทีที่คุณบอกกับตัวเองว่าคุณควรจะสร้างผลงานชิ้นเยี่ยมเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะสร้างผลงานชิ้นที่แย่ที่สุดในชีวิต แต่เวลาที่ฉันวาดภาพ ฉันไม่เจอปัญหานี้เลย ฉันจดจ่อกับงานมากและมีความสุขมากที่ได้ทำมัน ฉันแทบไม่ต้องพยายามอะไรเลย จริงๆ แล้วฉันไม่มีทางอื่นนอกจากวาดรูป

- นักประพันธ์นวนิยายภาพทุกคนมีคำตอบที่แตกต่างกันไปสำหรับคำถามข้อนี้ คุณทำอย่างไหนก่อน ระหว่างเขียนหรือวาด หรือทำไปพร้อมๆ กัน

ฉันคิดว่ามันมาพร้อมๆ กัน จริงอยู่ที่ตอนแรกฉันมีเรื่องราวคร่าวๆ ฉันรู้แทบจะชัดเจนว่าฉันจะเริ่มและจบอย่างไร และพอรู้ว่าจะพูดอะไรตอนกลางเรื่อง แต่เมื่อฉันเริ่มทำงานแล้ว มันก็มาพร้อมๆกัน ตัวอย่างที่ดีที่สุดคือมันเหมือนกับการที่เด็กทารกเติบโตในท้อง พวกเขาไม่ได้เริ่มมีจมูกก่อนแล้วค่อยมีขาข้างหนึ่ง ต่อด้วยขาอีกข้าง ตามด้วยดวงตาแล้วก็หัว ทุกอย่างเติบโตขึ้นพร้อมๆ กัน

- คุณเคยบอกว่า การกลับไปอิหร่านไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก คุณเคยถูกข่มขู่เรื่องงานบ้างมั้ย

จริงๆ แล้วก็ไม่เชิงเป็นคำขู่หรอก ไม่มีใครเขียนจดหมายมาหาฉันแล้วบอกว่า “เราจะตัดหัวคุณ” แต่ยกตัวอย่างนะ สองปีก่อน มีงานเทศกาลภาพยนตร์อิหร่านในปารีส ผู้จัดงานติดต่อฉันมา ฉันเลยบอกพวกเขาว่าเขาน่าจะฉายภาพยนตร์ของช่วงก่อนการปฏิวัติอิสลามด้วย ยังไงก็แล้วแต่ ฉันก็ได้รับมอบหมายให้ไปแนะนำภาพยนตร์เรื่องนั้น สองสัปดาห์ก่อนเทศกาล สถานทูตอิหร่านโทร.หาพวกเขาและบอกว่า ถ้าฉันไปร่วมงาน พวกเขาจะไม่อนุญาตให้นำภาพยนตร์เรื่องนั้นออกจากประเทศอิหร่าน ทางฝรั่งเศสเลยบอกว่า “เดี๋ยวพวกเราจะคุยกับกระทรวงต่างประเทศเอง...” ฉันก็เลยตอบไปว่า “อย่าทำให้มันเป็นเรื่องการเมืองเลยค่ะ ฉันขอร้อง พ่อแม่ของฉันยังอยู่ที่อิหร่าน” แล้วฉันก็ถอนตัวเรื่องประมาณนี้แหละที่ฉันโดน

อิหร่านไม่ได้เป็นรัฐที่ถือกฎหมายเป็นหลัก ก็เหมือนเรือนจำกัวตานาโมนั่นล่ะ คุณไม่รู้แน่หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง คุณจำเรื่องนักข่าว-ช่างภาพเชื้อสายอิหร่าน-แคนาดาเมื่อหลายปีก่อนได้ไหม เธอถ่ายรูปเรือนจำไปโดยไม่ได้รับอนุญาต จริงๆ พวกเขาแค่ยึดกล้องถ่ายรูปของเธอก็จบแล้ว แต่พวกเขากลับจับเธอและฆ่าเธอ แถมผู้ชายคนที่ฆ่าเธอยังได้เลื่อนตำแหน่งด้วย ทนายความของครอบครัวเธอคือ ชิริน ฮีบาดี เจ้าของรางวัลโนเบล และแม้ว่าจะมีชื่อเธอและรางวัลโนเบลเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย การดำเนินคดีก็ไม่ได้ส่งผลลัพธ์อะไรออกมา มันไม่ใช่ที่ที่คุณคาดหวังให้อะไรเกิดขึ้นได้ ฉันจึงไม่กลับไปที่นั่น

และรู้ไหม ถ้าพวกเขาบอกฉันว่า ถ้าฉันกลับไปอิหร่านและพวกเขาจะฆ่าหรือแขวนคอฉันหรืออะไรก็ตาม แล้วอิหร่านจะเป็นสถานที่สุดวิเศษและเป็นประชาธิปไตยแล้วล่ะก็ ฉันจะกลับไปวันนี้เลย ฉันพูดจริงๆ ฉันจะทำ แต่ความจริงก็คือ ถ้าการตายสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรในโลกนี้ได้ ตอนนี้โลกคงกลายเป็นสวรรค์ไปแล้ว ผู้คนตั้งมากมายตายเพื่ออุดมการณ์ แต่จนบัดนี้ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม ตอนนี้ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะตายเพื่ออุดมการณ์ แต่ขอค่อยๆ ตายดีกว่า

- ที่นิวยอร์ก คุณพูดไว้ว่า รูมิ เป็นหนึ่งในนักเขียนที่มีอิทธิพลกับคุณมากที่สุดในไก่ใส่พลัม นาสซี อาลี คาห์นต้องพบกับ อาซเรล ยมทูต งานเขียนชิ้นนี้ของคุณได้รับอิทธิพลงจากงานของรูมิ**มากแค่ไหน

คุณต้องเข้าใจว่าในอิหร่าน ผู้คนนับถือฮาฟิซ**และรูมิมากกว่าคัมภีร์อัลกุรอ่านเสียอีก วัฒนธรรมอิหร่านมีพื้นฐานผูกอยู่กับบทกวีมาก แม้แต่คนที่อ่านหนังสือไม่ออกหรือเขียนหนังสือไม่ได้ก็ยังสามารถท่องจำบทกลอนเหล่านั้นได้ขึ้นใจ เพราะท่องต่อกันมาเป็นประเพณี ฉันโตขึ้นมากับงานของรูมิ คุณยายของฉันท่องให้ฟังเสมอๆ รูมิและคัยยัม** เป็นกวีสองคนที่ฉันชอบมากที่สุด ฉันชอบคัยยัมตรงความรู้สึกว่างเปล่าในงานของเขาที่คุณไม่รู้แน่ว่าคุณมาจากที่ไหนและจะไปที่ไหนต่อ ดังนั้นก็แค่ดื่มเหล้าและใช้ชีวิตให้คุ้ม ส่วนรูมิ ฉันชื่นชมวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลของเขาในการมองโลก ฉันก็มองโลกแบบนั้นเช่นกัน และแน่นอนว่าฉันว่าฉันไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากใส่ความคิดดังกล่าวลงไปในงานของฉัน

- คุณพูดถึงมาเกอริต ดูราส์**ด้วย

ฉันอ่านงานของมาเกอริต ดูราส์เกือบครบทุกเล่ม และที่ฉันพูดถึงเธอเสมอๆ เพราะฉันเบื่อพวกนักเรียกร้องสิทธิสตรีที่พูดถึงวรรณกรรมสำหรับผู้หญิงและสำหรับผู้ชาย แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ชื่นชอบดูราส์ด้วย ทั้งๆ ที่ดูราส์เป็นคนที่กล่าวไว้ว่าวรรณกรรมไม่มีการแบ่งแยกเพศ

คนมักบอกกับฉันว่า “คุณเขียนเรื่องเกี่ยวกับผู้ชาย” มันก็จริงแต่โฟลแบรต์**ก็เขียนเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงเหมือนกัน มาดามโบวารี** คือใครกัน ฉันว่าเธอเหมือนฉันมากกว่าที่เธอเหมือนผู้หญิงคนที่เป็นตัวเธอในเรื่องเสียอีก ผู้หญิงคนที่เธอบรรยายไม่ใช่ฉันเลยสักนิด โฟลแบรต์พูดถึงแต่ในด้านที่น่าสงสารของมาดามโบวารีทุกด้าน มันเป็นการบรรยายถึงทุกสิ่งทุกอย่าง และทำให้ฉันนึกถึงตัวเองมากๆ

ฉันดีใจมากตอนเขียนไก่ใส่พลัมเสร็จ เพื่อนส่วนใหญ่ของฉันเป็นผู้ชายและคนที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ ไม่มีใครพูดว่า “ผู้ชายคนนี้ถูกบรรยายโดยผู้หญิง” ฉันไม่เคยรู้สึกอิสระมากเท่าตอนที่เขียนหนังสือเลย และด้วยเหตุว่าตัวละครหลักเป็นผู้ชาย ฉันก็เลยซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของเขาได้อย่างง่ายดาย

- ฉันเห็นบทสัมภาษณ์ของคุณกับ ดิ อินดีเพนเดนต์ ที่ลอนดอนและ…

(หัวเราะ) ที่ฉันพูด “เหี้ย” “ห่า” อะไรไปสารพัด ใช่ๆ

- บทสัมภาษณ์นั้นชื่อว่า “มาร์จอเน่ ซาทราพิ: เจ้าหญิงแห่งความมืด” คุณว่าเป็นการบรรยายที่เหมาะไหม

เอ่อ.. ฉันเองไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ “เจ้าหญิง” และไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ “ความมืด” ด้วย เท่าที่ฉันรู้ก็คือครั้งแรกที่ฉันดูสตาร์ วอร์สกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน พวกเขาทุกคนอยากเป็นลุคสกาย วอล์คเกอร์และเจ้าหญิงเลอา แต่ฉันชอบดาร์ธ เวดอร์ -- และอยากเป็นอย่างเขา แต่ถ้าคุณย้อนไปดูความทรงจำวัยเด็กของฉัน ก็ไม่น่าแปลกนักหรอกที่ฉันอยากเป็นดาร์ธเวเดอร์ ฉันชอบหัวเราะและใช้ชีวิตแบบสนุกสนานมาก ฉันรู้ว่าต้นตอสาเหตุของอะไรต่างๆ จะผิดเพี้ยน ฉันรู้ว่าทุกอย่างจะตกนรกหมกไหม้ ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าการตายของฉันเป็นเรื่องใหญ่ การตายของคุณด้วย เรื่องนั้นแน่ล่ะ แต่คุณรู้ไหม ในขณะที่เรายังมีเวลาเหลืออยู่ฉันพอใจจะหัวเราะทุกวัน ฉันอยากจะมีความสุขให้มากที่สุด เพราะไม่เช่นนั้นแล้วฉันคงไม่ได้ใช้ชีวิตเลยแม้แต่นิดเดียว

------- รู้ไว้ใช่ว่า ...

∗∗ Louis Riel: A Comic-Strip Biography เขียนโดยเชสเตอร์ บราวน์ นักวาดการ์ตูนชาวแคนาดา หนังสือเล่าชีวประวัติของหลุยส์ รีเอลผู้นำกลุ่มต่อต้านรัฐบาลชาวเมทิส (ชนกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ทางตะวันตกของแคนาดาและตอนเหนือของสหรัฐอเมริกา เป็นลูกผสมระหว่างชาวยุโรปและชนพื้นเมืองในทวีปอเมริกาเหนือ) และเน้นเรื่องราวการต่อต้านรัฐบาลแคนาดาของในปีค.ศ.1869-1870 และ 1885 นิตยสารไทม์สได้ยกย่องให้เป็นหนึ่งในหนังสือการ์ตูนที่ดีที่สุดของปี 2003 (http://en.wikipedia.org/wiki/Louis_Riel:_A_Comic-Strip_Biography, http://www.wisegeek.com/who-are-the-metis-people.htm)

** รูมิ (Rumi) กวี นักกฎหมายและนักเทววิทยาชาวเปอร์เซีย มีชีวิตอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 13 เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตอยู่ที่เมืองคอนยา (Konya) ซึ่งปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี ผลงานของเขาเป็นที่รู้จักและเป็นที่นิยมทั่วไปในประเทศที่ใช้ภาษาเปอร์เซีย และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมเปอร์เซียเป็นอย่างมาก (http://en.wikipedia.org/wiki/Rumi)

** ฮาฟิซ (Hafez) กวีชาวเปอร์เซีย ชาวอิหร่านส่วนใหญ่ท่องจำบทกวีของเขาได้ขึ้นใจและหลายบทยังได้กลายมาเป็นสุภาษิตในยุคปัจจุบันอีกด้วย บทกวีของเขามีอิทธิพลต่องานเขียนของเปอร์เซียตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 เป็นต้นมาเป็นอย่างมาก (http://en.wikipedia.org/wiki/Hafez)

**คัยยัม (Khayyam) กวี ปราชญ์ แพทย์ นักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวเปอร์เชีย เขาเขียนตำราคณิตศาสตร์ที่สำคัญหลายเล่ม และบทกวีของเขายังเป็นที่รู้จักและท่องจำทั่วไปในเปอร์เซียตั้งแต่ศตวรรษที่ 10 ผลงานของเขาเริ่มเป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกเมื่อเอ็ดเวิร์ด ฟิซเจอราลด์แปลบทกวีของเขาในปี 1859 (http://en.wikipedia.org/wiki/Omar_Khayy%C3%A1m)

** มาเกอริต ดูราส์ (Maguerite Duras) นักเขียนและผู้กำกับภาพยนตร์ชาวฝรั่งเศส เธอเขียนนวนิยาย บทละคร เรื่องสั้นและเรียงความหลายชิ้น รวมถึงอัตชีวประวัติที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก งานของเธอในช่วงแรกส่วนมากเป็นไปตามธรรมเนียมนิยม แต่ช่วงหลังๆเธอสร้างงานในแนวทดลองมากขึ้น โดยเฉพาะในรูปแบบของภาพยนตร์ ภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนิยายของเธอคนไทยน่าจะรู้จักที่สุดคือเรื่อง The Lover (http://en.wikipedia.org/wiki/Marguerite_Duras)

** กุสตาฟ โฟลแบร์ต (Gustave Flaubert) นักเขียนชาวฝรั่งเศส มีชีวิตอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 19 ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาคือ นวนิยายเรื่องมาดามโบวารี (Madam Bovary) สไตล์การเขียนของโฟลแบร์ตมักจะหลีกเลี่ยงการเขียนที่คลุมเครือ และมีชื่อเสียงในการใช้คำตรง (http://en.wikipedia.org/wiki/Gustave_Flaubert)

** มาดามโบวารี (Madam Bovary) ตัวละครเอกในนวนิยายชื่อเดียวกันของโฟลแบร์ต ที่เล่าถึงเอมม่า โบวารี ภรรยาของแพทย์คนหนึ่งที่ลักลอบมีชู้ และใช้ชีวิตอย่างสุรุ่ยสุร่ายเพื่อหลีกหนีความธรรมดาสามัญและความว่างเปล่าของชีวิต (http://en.wikipedia.org/wiki/Madame_Bovary)

Bangkok BookFair March 10

2010-04-02T19:45:00.001+07:00

Thailand Book Fair Mar 10

2010-03-26T12:25:00.000+07:00

Book Fair March10

2010-03-18T15:06:00.002+07:00

'ผมรู้ว่าผมจะเขียนนิยาย' บทสัมภาษณ์ ฮารูกิ มูราคามิ นักเขียนนักวิ่ง ๒ (ตอนจบ)

2009-12-05T21:41:00.009+07:00

มาแล้วค่ะ

บทสัมภาษณ์ฮารูกิ มูราคามิ ที่พลพรรคสำนักพิมพ์กำมะหยี่จัดแปลมาฝากแฟนๆ ในโอกาสที่เพิ่งออกหนังสือ "เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง" ที่คุณนพดล เวชสวัสดิ์ แปลจาก What I talk about when I talk about running จาก เว็บไซต์ www.spiegel.de บทสัมภาษณ์มีทั้งหมดสองตอน

ถ้าใครสนใจอ่านบทสัมภาษณ์ในภาษาอังกฤษ คลิกไปได้เลยนะคะ >> ที่นี่

ตอนนี้เป็นตอนที่ 2 ใครที่ยังไม่ได้อ่านตอนที่ ๑
'เวลาวิ่ง ผมอยู่ในที่สงบ'
คลิกกลับไปอ่านก่อนได้ >> ที่นี่

“ผมรู้ว่าผมจะเขียนนิยาย”

- แล้วคุณสังเกตเห็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่หมดตอนไหนครับ

ในเดือนเมษายน 1978 ตอนที่ผมกำลังดูการแข่งเบสบอลที่สนามจิงกุในโตเกียว แสงแดดส่องจ้า ผมดื่มเบียร์อยู่ และตอนที่เดฟ ฮิลตัน จากทีมยาคุลต์ สวอลโลวส์ตีลูกได้อย่างเยี่ยมยอด ตอนนั้นเองผมก็รู้ว่าผมจะเขียนนิยาย เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นดี ผมยังรู้สึกได้ในใจถึงปัจจุบัน ตอนนี้ผมชดเชยชีวิตเดิมๆ ที่เปิดตัว ด้วยชีวิตใหม่ที่ปิดตัว ผมไม่เคยออกโทรทัศน์ ไม่เคยออกอากาศรายการวิทยุ ไม่ค่อยจะไปงานกิจกรรมอ่านหนังสือของตัวเองให้ใครฟัง ผมไม่ค่อยเต็มใจอยากให้ใครถ่ายรูป ผมให้สัมภาษณ์น้อยครั้งมาก ผมเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัวไม่ค่อยอยากเจอใคร

- คุณรู้จักนิยายเรื่อง “ความโดดเดี่ยวของนักวิ่งทางไกล” (The Loneliness of the Long Distance Runner) ของ อลัน ซิลลีโท หรือเปล่าครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : ผมไม่ค่อยประทับใจหนังสือเล่มนี้สักเท่าไหร่ เป็นหนังสือที่น่าเบื่อ บอกได้เลยว่าตัวซิลลิโทไม่ได้เเป็นนักวิ่ง แต่ผมคิดว่าความคิดของหนังสือเล่มนี้เข้าที คือ การวิ่งช่วยให้ตัวเอกสามารถเข้าถึงตัวตนของตัวเองได้ ขณะที่วิ่งเขาได้ค้นพบภาวะที่เขารู้สึกเป็นอิสระ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกเช่นกัน

- แล้วการวิ่งสอนอะไรคุณบ้างครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : ความมั่นใจว่าผมจะวิ่งจนถึงเส้นชัย การวิ่งสอนให้ผมมีความเชื่อมั่นในทักษะความสามารถในการเป็นนักเขียนของผม ผมได้เรียนรู้ว่าผมเรียกร้องจากตัวเองมากขนาดไหน เวลาที่ผมอยากหยุดพัก และเมื่อการหยุดพักชักจะยาวนานเกินไป ผมรู้ว่าผมสามารถผลักดันตัวเองได้มากแค่ไหน

- คุณเป็นนักเขียนที่ดีกว่าเดิมเพราะคุณวิ่งอย่างนั้นหรือครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : ใช่แล้วครับ ยิ่งกล้ามเนื้อของผมแข็งแกร่ง จิตใจของผมก็ยิ่งปลอดโปร่ง ผมเชื่อว่าศิลปินที่ใช้ชีวิตแบบทำลายสุขภาพจะเผาผลาญชีวิตของตัวเองอย่างรวดเร็ว จีมี เฮนดริกซ์, จิม มอร์ริสัน, จานิส โจปลิน เป็นวีรบุรุษในดวงใจของผมตอนวัยรุ่น พวกเขาล้วนตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่ควรจะตายเร็วขนาดนั้น มีแต่พวกอัจฉริยะอย่างโมซาร์ทหรือพุชกินส์เท่านั้นที่สมควรจะตายเร็วก่อน การณ์ จีมี เฮนดริกซ์ เป็นคนเก่งแต่ไม่ค่อยฉลาดเพราะเขาเสพยา การทำงานศิลปะเป็นสิ่งที่เป็นภัยต่อสุขภาพ การวิ่งช่วยให้ผมหลีกเลี่ยงอันตรายนั้น

- ช่วยอธิบายหน่อยสิครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : เวลาที่นักเขียนพัฒนาเรื่องราวขึ้นมาสักเรื่อง เขาจะเจอยาพิษที่อยู่ในตัวเอง ถ้าคุณไม่มียาพิษนั่น เรื่องราวของคุณจะน่าเบื่อและไม่ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจ มันก็เหมือนกับปลาปักเป้า เนื้อของมันอร่อยมาก แต่ไข่ ตับและหัวใจอาจจะมีพิษถึงชีวิต เรื่องที่ผมเขียนเกิดขึ้นในจิตใต้สำนึกส่วนที่มืดมนและอันตราย ผมรู้สึกถึงยาพิษนั้นในจิตใจของตัวเอง แต่ผมสามารถเลี่ยงปริมาณพิษที่สูงได้เพราะผมมีร่างกายที่แข็งแรง เวลาที่คุณยังหนุ่มสาว คุณแข็งแรง ดังนั้นปกติแล้วคุณจะเอาชนะยาพิษได้แม้ว่าจะไม่ได้ผ่านการฝึกกรำ แต่เมื่ออายุสี่สิบขึ้นไปแล้ว ความแข็งแรงจะลดน้อยถอยลง และไม่สามารถทานทนกับยาพิษนั้นเวลาที่คุณมีชีวิตที่ไมดีต่อสุขภาพ

- เจ. ดี. ซาลิงเจอร์เขียนนิยายเรื่องเดียวของเขาคือ “แคชเชอร์อินเดอะไรย์” (Catcher in the Rye) เขาเองก็อ่อนแอเกินกว่าจะทานรับยาพิษนั้นด้วยหรือครับ เขาเพิ่งอายุ 32 ปีเอง

ฮารูกิ มูราคามิ : ผมแปลหนังสือเล่มนี้เป็นภาษาญี่ปุ่น เป็นหนังสือที่ดีทีเดียวล่ะแต่ไม่สมบูรณ์ เรื่องราวเริ่มมืดดำขึ้นเรื่อยๆ และตัวละครเอก โฮลเดน โคลฟิลด์ หาทางออกจากโลกดำมืดนั่นไม่ได้ ผมคิดว่าซาลิงเจอร์เองก็หาทางออกนั่นไม่เจอเหมือนกัน กีฬาจะช่วยเขาเรื่องนี้ได้หรือไม่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกััน

- การวิ่งให้แรงบันดาลใจในเรื่องราวที่คุณเขียนหรือเปล่าครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : เปล่าครับ เพราะผมไม่ได้เป็นนักเขียนประเภทที่เข้าสู่แหล่งที่มาของเรื่องราวแบบสบายๆ ผมต้องขุดหาแหล่งที่มานั้น ผมต้องขุดลงไปลึกมากเพื่อจะได้เข้าถึงจุดดำมืดในจิตวิญญาณของผมที่มีเรื่องราวแอบซ่อนตัวอยู่ เรื่องนี้ก็เช่นกัน คุณต้องมีร่างกายที่แข็งแรง ตั้งแต่ผมเริ่มวิ่ง ผมต้องมีใจจดจ่อยาวนานขึ้น และผมต้องจดจ่อเป็นเวลาหลายชั่วโมงในช่วงที่ผมมุ่งหน้าเข้าสู่ความมืดมน ในระหว่างทาง คูณจะเจอทุกอย่าง ภาพต่างๆ ตัวละครต่างๆ การเปรียบเทียบเปรียบเปรยต่างๆ ถ้าร่างกายของคุณอ่อนแอเกินไป คุณจะพลาดสิ่งเหล่านี้ คุณจะไม่มีกำลังพอที่จะจับและนำพวกมันกลับขึ้นสู่พื้นผิวของจิตสำนึก เวลาที่คุณเขียนงาน สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การขุดลงไปหาแหล่งที่มา แต่เป็นเส้นทางการดึงมันออกมาจากความมืด มันก็เหมือนกับการวิ่ง มีเส้นชัยให้คุณวิ่งเข้า ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม

- ตอนที่คุณวิ่ง คุณอยู่ในสถานทีที่มืดดำแบบเดียวกันนั้นหรือเปล่าครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : มีบางสิ่งที่ผมคุ้นเคยมากเกี่ยวกับการวิ่ง เวลาวิ่ง ผมอยู่ในที่สงบ

- คุณอยู่สหรัฐอเมริกามาหลายปี มีความแตกต่างระหว่างนักวิ่งอเมริกันกับนักวิ่งญี่ปุ่นหรือไม่ครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : ไม่มีครับ แต่ตอนที่ผมอยู่ที่เคมบริดจ์ (ในฐานะนักเขียนพำนัก) ผมเริ่มเห็นชัดเจนว่าพวกคนที่เป็นหัวกะทิแตกต่างจากมนุษย์เดินดินคนอื่นๆ

- หมายความว่าอย่างไรครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : เส้นทางที่ผมวิ่งจะทอดเลียบไปข้างแม่น้ำชาร์ลส์ และผมมักจะเห็นเหล่านักศึกษาหญิง พวกเด็กปีหนึ่งของฮาร์วาร์ด พวกเธอวิ่งก้าวขายาวๆ เสียบหูฟังไอพ็อด เส้นผมที่รวบมัดเป็นพวงโบกไหวอยู่ที่หลัง ทั่วทั้งร่างสวยกระจ่างตา พวกเธอรู้ตัวว่าเป็นคนพิเศษไม่เหมือนคนอื่นๆ การรู้ตัวของพวกเธอประทับใจผมเป็นอย่างยิ่ง ผมเป็นนักวิ่งที่ดีกว่า แต่มีบางอย่างในแง่บวกอยู่ในตัวพวกเธอแบบชวนสะท้านใจ พวกเธอช่างแตกต่างจากผม ผมไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของคนชั้นนำระดับหัวกะทิ

- คุณสามารถแยกระหว่างนักวิ่งมือใหม่กับนักวิ่งที่วิ่งมาอย่างโชกโชนแล้วหรือ เปล่าครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : นักวิ่งมือใหม่จะวิ่งเร็วเกินไป ลมหายใจของพวกเขาจะหอบกระชั้น ส่วนพวกที่วิ่งมานักต่อนักแล้วจะวิ่งไปเรื่อยๆ นักวิ่งรุ่นเก๋าจะรู้ว่าใครวิ่งมานานแล้ว เหมือนกับที่นักเขียนจะรู้จักสไตล์และภาษาของนักเขียนอีกคน

- หนังสือของคุณเขียนแบบเมจิคอลเรียลิสม์ ที่ความจริงปะปนกับความมหัศจรรย์ การวิ่งมีมิติที่เหนือจริงหรืออภิปรัชญา ที่ค่อนข้างจะแยกจากการประสบความสำเร็จทางร่ายกายภายนอกล้วนๆ หรือไม่

ฮารูกิ มูราคามิ : กิจกรรมทุกอย่างจะก่อให้บางอย่างที่ทำให้เกิดจินตปัญญา ถ้าคุณทำกิจกรรมนั้นนานพอ ในปี 1995 ผมเข้าร่วมการแข่งขันที่มีระยะทาง 100 กิโลเมตร ผมใช้เวลา 11 ชั่วโมง 42 นาที และในตอนท้าย มันแทบจะเป็นประสบการณ์ทางศาสนาเลยล่ะ

- อย่างนั้นเชียว

ฮารูกิ มูราคามิ : หลังจากวิ่งไป 55 กิโลเมตร ผมก็หมดแรง ขาของผมไม่เชื่อฟังผมอีกต่อไป ผมรู้สึกเหมือนมีม้าสองตัวกำลังดึงฉีกร่างของผมออกเป็นชิ้นๆ หลังจากวิ่งไป 75 กิโลเมตร จู่ๆ ผมก็กลับมาวิ่งตามปกติได้อีก ความเจ็บปวดสลายหายไป ผมก้าวล่วงไปยังอีกฝากหนึ่งแล้ว ความสุขวิ่งพล่านทั่วร่าง ผมวิ่งเข้าเส้นชัยอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความสุขสม จะให้วิ่งต่ออีกก็ยังได้ แต่ถึงอย่างนั้น ผมจะไม่วิ่งอัลตรามาราธอนอีกแล้ว

- ทำไมล่ะ

ฮารูกิ มูราคามิ : หลังจากประสบการณ์สุดขั้วครั้งนั้น ผมเข้าสู่สภาวะที่ผมเรีกว่า “รันเนอร์ บลู” (ความรู้สึกตันของนักวิ่ง)

- เป็นยังไงครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : เป็นความรู้สึกเซ็งๆ ผมเหนื่อยหน่ายไม่อยากวิ่ง การวิ่ง 100 กิโลเมตรนั้นน่าเบื่อเป็นที่สุด คุณอยู่กับตัวเองตามลำพังนานกว่าสิบเอ็ดชั่วโมง และความเบื่อหน่ายนี้กัดกินผม ดูดกินแรงบันดาลใจจากจิตวิญญาณของผม ทัศนคติในแง่บวกหายไป ผมเกลียดการวิ่งอยู่หลายสัปดาห์

- แล้วคุณฟื้นความสุขในการวิ่งกลับคืนมาอย่างไร

ฮารูกิ มูราคามิ : ผมพยายามฝืนวิ่ง แต่ไม่สำเร็จ มันหมดสนุกแล้ว ผมเลยตัดสินใจลองเล่นกีฬาอื่นๆ ผมอยากลองสิ่งที่เร้าใจอื่นๆ เลยเริ่มไตรกรีฑา มันช่วยได้ ไม่นานผมก็กลับมาอยากวิ่งอีก

- คุณอายุ 59 (ในปี 2008) คุณตั้งใจจะเข้าร่วมการแข่งขันวิ่งมาราธอนอีกนานแค่ไหน

ฮารูกิ มูราคามิ : ฮารูกิ มูราคามิ : ผมจะวิ่งตราบที่ผมยังเดินได้ รู้มั้ยว่าผมอยากเขียนอะไรบนหินปักหลุมศพของผม

- อะไรครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : "At least he never walked." (อย่างน้อย เขาก็ไม่เคยเดิน)

- มิสเตอร์มูราคามิ ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์ในครั้งนี้ครับ

ติดตามรายละเอียด เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ ที่ฮารูกิ มูราคามิ ให้สัมภาษณ์ในครั้งนี้ได้ใน “เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง” ( << คลิกไปดูรายละเอียดของหนังสือและตัวอย่าง) แล้วพบกันใหม่ เมื่อโอกาสอำนวยนะคะ

'เวลาวิ่ง ผมอยู่ในที่สงบ' บทสัมภาษณ์ฮารูกิ มูราคามิ นักวิ่งนักเขียน

2009-10-30T13:11:00.007+07:00

คล้ายเป็นธรรมเนียมไปแล้ว ที่ชาวพลพรรคจะเสาะหาข้อมูลต่างๆ และบทสัมภาษณ์ของนักเขียนที่ไว้วางใจให้เราเป็นผู้จัดแปลและจัดพิมพ์หนังสือของเธอและเขาสู่ชาวไทย มาแปลเพื่อกำนัลแด่ผู้ที่สนใจ เนื่องในโอกาสที่สำนักพิมพ์กำมะหยี่ได้ออกหนังสือ “เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง” ที่แปลจาก What I Talk About When I Talk About Running โดย ฮารูกิ มูราคามิ ไปสดๆ ร้อน พลพรรคสำนักพิมพ์กำมะหยี่ก็สอดส่ายสายตาค้นหาบทสัมภาษณ์นักเขียนใหญ่ผู้นี้ มาฝากแฟนหนังสือเช่นเคยค่ะ บทสัมภาษณ์นี้นำมาแปลจากเว็บไซต์ www.spiegel.de มีทั้งหมดสองตอน ในตอนแรกนี้ ถ้าใครสนใจอ่านบทสัมภาษณ์ในภาษาอังกฤษ คลิกไปได้เลยนะคะ >> ที่นี่

'เวลาวิ่ง ผมอยู่ในที่สงบ'

ฮารูกิ มูราคามิ นักเขียนชาวญี่ปุ่นผู้ออกหนังสือบันทึกเกี่ยวกับการวิ่งเล่าให้สปีเกลฟัง เกี่ยวกับความโดดเดี่ยวของการเป็นนักเขียนและนักวิ่ง
- มิสเตอร์มูราคามิ ไม่ทราบว่าอันไหนที่ยากกว่ากัน ระหว่างการเขียนนิยายกับการวิ่งมาราธอน

ฮารูกิ มูราคามิ : การเขียนนั้นสนุก - อย่างน้อยก็ส่วนใหญ่ ผมเขียนหนังสือวันละสี่ชั่วโมง หลังจากนั้นผมออกวิ่ง ตามกฎที่วางไว้ก็คือ 10 กิโลเมตร ซึ่งเป็นเรื่องที่จัดการได้ง่าย แต่การวิ่ง 42.195 กิโลเมตรรวดเดียวเลยนั้นเป็นเรื่องยาก แต่มันเป็นความยากที่ผมมองหา เป็นการทรมานที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ผมทนรับไว้โดยคิดมาอย่างดีแล้ว สำหรับผม สิ่งนี้เป็นมุมมองที่สำคัญที่สุดของการวิ่งมาราธอน

- แล้วอย่างไหนที่รื่นรมย์กว่า ระหว่างการเขียนหนังสือจบหนึ่งเล่ม กับการวิ่งเข้าเส้นชัยในการแข่งวิ่งมาราธอน

ฮารูกิ มูราคามิ : การใส่จุดฟูลสต็อบลงในตอนท้ายของเรื่องเป็นเหมือนกับการให้กำเนิดเด็กคนหนึ่ง เป็นช่วงเวลาที่หาใดเปรียบไม่ได้ นักเขียนที่โชคดีคนหนึ่งอาจจะเขียนนิยายได้สิบสองเล่มในชั่วชีวิตหนึ่ง ผมไม่รู้ว่ายังเหลือหนังสือดีๆ อีกกี่เล่มในตัวผม ผมหวังว่าจะมีสักสี่หรือห้าเล่ม เวลาที่ผมวิ่งผมไม่รู้สึกถึงข้อจำกัดทำนองนั้น ผมออกหนังสือเล่มหนาสี่ปีครั้ง แต่ผมวิ่งแข่งระยะทาง 10 กิโลเมตร มินิมาราธอนและมาราธอนทุกปี ตอนนี้ผมเข้าร่วมการแข่งขันมาราธอนรวมทั้งหมด 27 ครั้งแล้ว ครั้งสุดท้ายในเดือนมกราคม และครั้งที่ 28 29 และ 30 จะตามมาอย่างแน่นอน

- ในหนังสือ “เกร็ดความคิดบนก้าววิ่ง” คุณบรรยายถึงอาชีพของคุณในฐานะนักวิ่ง และกล่าวถึงความสำคัญของการวิ่งต่องานของคุณในฐานะนักเขียน ทำไมคุณถึงเขียนงานอัตชีวประวัติเล่มนี้ขึ้นมาครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : ตั้งแต่ผมเริ่มวิ่งเป็นครั้งแรกเมื่อ 25 ปีก่อน ในฤดูใบไม้ร่วง ปี 1982 ผมถามตัวเองว่าทำไมผมถึงตัดสินใจเลือกกีฬานี้ ทำไมผมไม่เล่นฟุตบอล ทำไมการเป็นนักเขียนที่จริงจังแบบของจริงของผมจึงเริ่มในวันที่ผมออกวิ่ง ผมเป็นคนประเภทที่จะสามารถเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้ก็ต่อเมื่อผมเขียนบันทึกความคิดของผมเท่านั้น ผมได้พบว่าเวลาที่ผมเขียนถึงการวิ่ง ผมเขียนถึงตัวผมเอง

- ทำไมคุณถึงเริ่มวิ่ง

ฮารูกิ มูราคามิ : ตอนนั้นผมอยากลดน้ำหนัก ช่วงปีแรกๆ ของการเป็นนักเขียน ผมสูบบุหรี่จัด ประมาณวันละ 60 มวน เพื่อจะได้มีสมาธิดีขึ้น ฟันผมเหลือง นิ้วผมเหลือง ตอนที่ผมตัดสินใจเลิกสูบบุหรี่เมื่ออายุ 33 ผมมีห่วงยางไขมันรอบสะโพก ผมเลยวิ่ง สำหรับผม การวิ่งดูเหมือนจะเหมือนจะเป็นสิ่งที่พอจะทำได้มากที่สุด

- ทำไมครับ

ฮารูกิ มูราคามิ : กีฬาแบบเล่นเป็นทีมไม่เหมาะกับผม ผมรู้สึกว่าผมจะเลือกอะไรสักอย่างได้ง่ายกว่าถ้าผมได้ทำในจังหวะความเร็วของผมเอง และเราไม่ต้องมีคู่เล่นเวลาวิ่ง ไม่จำเป็นต้องมีสถานที่พิเศษเฉพาะเหมือนเทนนิส แค่รองเท้าวิ่งคู่นึงก็พอ ยูโดก็ไม่เหมาะกับผมเหมือนกัน ผมไม่ได้เป็นนักสู้ การวิ่งระยะยาวไม่ได้เป็นเรื่องของการเอาชนะคนอื่นๆ คุณแข่งกับตัวคุณเอง ไม่มีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องแต่คุณจะเข้าสู่ความขัดแย้งภายใน ฉันทำได้ดีกว่าครั้งที่แล้วหรือเปล่านะ การบีบบังคับตัวเองให้ไปถึงขีดจำกัดครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นสิ่งสำคัญของการวิ่ง การวิ่งเป็นเรื่องเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดไม่เคยจากผมไปไหน ผมสามารถดูแลมันได้ เรื่องนี้พ้องต้องกันกับสิ่งที่ผมคิด
- ในตอนนั้นรูปร่างของคุณเป็นยังไง

ฮารูกิ มูราคามิ : หลังจากวิ่งไปได้ 20 นาที ผมหอบแฮ่ก ขาสั่น ตอนแรกๆ ผมรู้สึกไม่สะดวกใจเวลาคนอื่นๆ มองผมวิ่ง แต่ผมใส่การวิ่งเข้ามาในชีวิตประจำวันของผมเหมือนๆ กับการแปรงฟัน ดังนั้น ผมก็เลยก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว ไม่ถึงปี ผมก็วิ่งมาราธอน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นการแข่งขันอย่างเป็นทางการก็ตาม

- คุณวิ่งจากกรุงเอเธนส์ไปเมืองมาราธอนคนเดียว มีอะไรดึงดูดใจให้ทำอย่างนั้น

ฮารูกิ มูราคามิ : เอ่อ มันเป็นการวิ่งมาราธอนของแท้ เป็นเส้นทางในประวัติศาสตร์ ถึงแม้จะเป็นการวิ่งย้อนเส้นทางก็ตาม เป็นเพราะผมไม่อยากไปถึงกรุงเอเธนส์ในช่วงเวลาเร่งรีบ ก่อนหน้านั้น ผมไม่เคยวิ่งไกลเกิน 35 กิโลเมตรมาก่อน ขาและร่างกายช่วงบนของผมยังไม่แข็งแรงดี ผมไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไร มันเหมือนวิ่งในดินแดนที่เราไม่รู้จัก

- แล้วคุณทำสำเร็จได้ยังไง

ฮารูกิ มูราคามิ : ตอนนั้นเป็นเดือนมิถุนายน อากาศร้อนมากแม้แต่ในตอนเช้าตรู่ ก่อนหน้านั้นผมไม่เคยไปกรีซมาก่อน หลังจากวิ่งไปครึ่งชั่วโมง ผมถอดเสื้อ หลังจากนั้น ผมฝันถึงเบียร์เย็นๆ และนับซากหมาแมวที่นอนตายริมทาง ผมโมโหพระอาทิตย์ มันส่องแสงมาแผดเผาผมอย่างกราดเกรี้ยว ผิวของผมเริ่มมีจุดพองเล็กๆ ผมใช้เวลาทั้งหมด 3 ชั่วโมง 51 นาที ก็พอใช้ได้อยู่ เมื่อผมไปถึงจุดหมาย ผมเอาสายยางฉีดน้ำรดตัวที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งและดื่มเบียร์ในฝัน เมื่อเด็กปั๊มได้ยินว่าผมเพิ่งทำอะไร เขาเอาดอกไม้มาให้ผมกำนึง

- เวลาที่ดีที่สุดของคุณในการวิ่งมาราธอนคือเท่าไหร่

ฮารูกิ มูราคามิ : 3 ชั่วโมง 27 นาที จากนาฬิกาที่ผมจับเอง ในนิวยอร์กปี 1991 หมายถึงวิ่งได้ห้านาทีต่อหนึ่งกิโลเมตร ผมภูมิใจมากเพราะตอนช่วงสุดท้ายของการวิ่ง ตอนที่วิ่งผ่านเซ็นทรัลพาร์ค เป็นช่วงเวลาที่หนักหนามาก ผมพยายามทำเวลาให้ดีกว่านั้นสองสามครั้งแต่ผมแก่ตัวลง ในระหว่างนั้น ผมเลิกสนใจเวลาส่วนตัวของผมไปเลย สำหรับผมมันเป็นเรื่องของความพอใจในตัวเองมากกว่า

- คุณมีมนตราอะไรให้ท่องเวลาวิ่งหรือเปล่าครับ

ฮารูกิ มูราคามิ: ไม่มีครับ ผมแค่บอกตัวเองนานๆ ครั้งว่า ฮารูกิ นายทำได้น่า แต่จริงๆ แล้วผมไม่ได้คิดถึงอะไรเลยตอนวิ่ง

- เป็นไปได้หรือครับที่จะไม่คิดถึงอะไรเลย

ฮารูกิ มูราคามิ: เวลาวิ่ง จิตใจของล้างตัวเองจนว่างเปล่า ทุกอย่างที่ผมคิดตอนวิ่งเข้าสู่ขั้นตอนการล้างนั้นด้วย ความคิดต่างๆ ที่เข้ามาในหัวผมขณะวิ่งเหมือนกับลมที่พัดเข้ามาเบาๆ เข้ามาวูบนึงแล้วหายไป และไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรทั้งสิ้น

- คุณชอบฟังเพลงตอนวิ่งหรือเปล่า

ฮารูกิ มูราคามิ : เฉพาะตอนที่ผมซ้อมวิ่งเท่านั้นครับ แล้วก็เป็นเพลงร็อก ตอนนี้วงโปรดของผมคือ มานิค สตรีท พรีเชอร์ส์ เวลาผมออกวิ่งในตอนเช้าซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ผมจะโหลดครีดเดนซ์ เคลียร์ วอเตอร รีวีวอล ใส่เครื่องเล่นมินิดิสก์ เพลงของพวกเขามีจังหวะง่ายๆ และเป็นธรรมชาติ

- คุณสามารถชักจูงใจตัวเองทุกวันได้ยังไง

ฮารูกิ มูราคามิ : บางครั้งผมรู้สึกว่าอากาศร้อนเกินไปที่จะวิ่ง บางครั้งเย็นเกินไป หรือเมฆเยอะเกินไป แต่ผมก็ยังออกไปวิ่ง ผมรู้ว่าถ้าผมไม่ออกไปวิ่ง วันต่อมาผมก็จะไม่ได้ออกไปอีก การมอบหมายภาระหน้าที่ที่ไม่จำเป็นให้กับตัวเองไม่ได้เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ดังนั้นร่างกายของคนจะเลิกภาวะเคยชินอย่างรวดเร็ว เราไม่ควรทำอย่างนั้น ก็เหมือนกับการเขียนล่ะครับ ผมเขียนทุกวัน จิตใจของผมจะได้ไม่เลิกเคยชิน ดังนี้ ผมจึงค่อยๆ วางมาตรฐานในทางวรรณกรรมให้สูงขึ้นเรื่อยๆ ได้ เช่นเดียวกับที่การวิ่งอย่างสม่ำเสมอทำให้กล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ

- คุณโตมาแบบลูกคนเดียว การเขียนเป็นสิ่งที่ต้องทำคนเดียว และคุณมักจะวิ่งคนเดียว ไม่ทราบว่าสามสิ่งนี้มีความเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า

ฮารูกิ มูราคามิ : แน่นอนครับ ผมเคยชินที่จะอยู่คนเดียว ไม่เหมือนภรรยาของผม ผมไม่ชอบมีใครอยู่ด้วย ผมแต่งงานมา 37 ปี และมันยังเป็นศึกที่ผมจะต้องต่อสู้ด้วยอยู่ ในงานที่ผมทำก่อนหน้านี้ ผมมักจะทำงานจนถึงฟ้าสาง ตอนนี้ผมเข้านอนประมาณสามหรือสี่ทุ่ม

- ก่อนหน้าที่จะมาเป็นนักวิ่ง คุณเป็นเจ้าของแจ๊ซคลับในโตเกียว การเปลี่ยนแปลงในชีวิตคงจะถึงรากถึงโคนยากลำบากมาก

ฮารูกิ มูราคามิ : ตอนที่ผมมีคลับ ผมยืนหลังเคาน์เตอร์บาร์และการชวนคุยเป็นงานของผม ผมทำอย่างนั้นมาเจ็ดปี แต่ผมไม่ได้เป็นคนช่างคุย ผมสัญญากับตัวเองว่า ถ้าวันไหนผมเลิกทำงานนี้ ผมจะคุยแต่กับคนที่ผมอยากคุยด้วยจริงๆ เท่านั้น

- แล้วคุณสังเกตเห็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่หมดตอนไหนครับ

(ติดตามคำถาม-คำตอบ ในภาค 2 >> 'ผมรู้ว่าผมจะเขียนนิยาย')

>> ตามไปอ่านรายละเอียดหนังสือและตัวอย่าง

What I talk about when I talk about Running Thai version

2009-10-20T11:01:00.001+07:00

GAMMEMagie at Bookfair Oct. 09

2009-10-08T15:42:00.004+07:00

Photos from Gay Vinci Code launching

2009-09-14T17:19:00.002+07:00

มาแล้วค่ะ ภาพบรรยากาศงานเปิดตัวหนังสือ "รหัสลับ เกเก้วินชี" วันที่ 3 กันยายนที่ผ่านมา ที่ร้าน Patio สีลม ซอย 2

กำมะหยี่ขอบคุณสื่อมวลชนและมิตรสหายทุกท่านที่สนใจให้เกียรติมาร่วมงานในคืนนั้นมา ณ ที่นี้นะคะ

Gay Vinci Code Launching Party

2009-08-19T12:18:00.008+07:00

กำมะหยี่ขอเชิญทุกท่าน ทุกเพศ ทั้งชาย-หญิง และเพศทางเลือกเข้าร่วมงานเปิดตัว "รหัสลับ เกเก้วินชี" ฝีมือการเขียนของ Pascal Fioretto แปลโดย ”ทุรมาลี” คืนวันพฤหัสบดีที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2552 ตั้งแต่เวลา 19:30 เป็นต้นไป ณ ร้าน PATIO สีลม ซอย 2

เชิญทำความรู้จักกับหนังสือเล่มใหม่ล่าสุดของเรา สัมผัสกับบรรยากาศบาร์เกย์แบบฝรั่งเศส ชมโชว์และการแสดงน่าตื่นตาตื่นใจมากมาย

19.30 น. ลงทะเบียนทักทายทำความรู้จัก

20.00 น. เวทีเปิด เข้าสู่บรรยากาศเกเก้ด้วยเพลงประจำชาติเกย์ (พอจะเดากันออกหรือเปล่าคะ) -- พูดคุยกับสำนักพิมพ์และผู้แปลถึงที่มาที่ไป -- เกย์ "ตัวแม่" ชวนคุย รับรองความแสบสันต์ เอ้ย สุขสันต์ -- ละครสั้นจากหนังสือ เพื่อปรับบรรยากาศ เสริมรสชาติในการอ่านต่อไป -- การแสดงลิปซิงค์ สุดตระการตาแบบอลังการเกย์สร้าง

22.00 น. จบงานอย่างเป็นทางการ เชิญสำเริงสำราญตามอัธยาศัย

สื่อมวลชนท่านใดต้องการเข้าร่วมงานในครั้งนี้ โปรดส่ง >> ใบตอบรับ (คลิกเพื่อดาวน์โหลด ในนั้นมีแผนที่ของสถานที่จัดงานด้วยค่ะ) มายังสำนักพิมพ์กำมะหยี่ ที่โทรสารหมายเลข 02-270-3942 หรือติดต่อ คุณพัฒวดี ไพเราะ โทร 085-245-0526 (patwadee@gammemagie.com) ภายในวันที่ 31 สิงหาคม 2552 เพื่อการสำรองที่นั่งและจัดเตรียมของที่ระลึก

หวังว่าจะได้พบกับทุกท่านในงานและสนุกสนานร่วมกันอีกครั้งนะคะ

:::: ข้อมูลเรียกน้ำย่อย ::::

“รหัสลับ เกเก้วินชี”
เรื่อง ปาสกาล ฟิออเรตโต
แปล ทุรมาลี
กำหนดวางแผง 3 กันยายน 2552

ขบขัน-คมคาย-ชวนหัว-ยั่วล้อ
เชิญหัวร่องอหายในนิยายล้อเลียนหนังสือดังกับเรื่องราวสนุกสุขสันต์ในโลกเพศทางเลือก

จะเป็นอย่างไร ถ้าวันหนึ่งคุณประกาศตัวกลางงานเลี้ยงชุมนุมญาติมิตรว่า “ฉันเป็นเกย์” ท่ามกลางความตื่นตะลึงของญาติ พ่อคงตาค้างส่วนแม่เป็นลมล้มพับ... โลกใน รหัสลับ เกเก้วินชี ก็ไม่ต่างกันนัก เพียงแต่สลับบทบาทเมื่อลูกชายสารภาพกับแม่ทอมดี้ว่า “ผมรักผู้หญิง”

รหัสลับ เกเก้วินชี จะนำท่านไปพบกับตัวละคร ‘สีม่วง’ สารพัดเฉด เรื่องราวหยอกล้อจิกหยิกกัด รหัสลับดาวินชี นวนิยายติดอันดับขายดีของ แดน บราวน์ แบบถึงพริกถึงขิง เมื่อ ชารฺลุส แกลงดอน ผู้เชี่ยวชาญด้านการถอดรหัส (เชี่ยวขนาดถอดรหัสกล่องเคเบิลทีวีลักดูหนังโป๊ฟรีจนเกือบติดตะราง) บินมาปารีสตามคำเชิญของภัณฑารักษ์พิพิธภัณฑ์เพศทางเลือกผู้เป็นสหายเก่า ขณะที่องค์กรลับส่งกะเทยถึกชาตินักสู้ออกปฏิบัติการค้นหาความลับแห่งศตวรรษและลงมือสังหารท่านภัณฑารักษ์ แกลงดอนและหลานชายถูกยัดข้อหาฆาตกรรมจึงต้องไล่ล่าหาตัวคนร้ายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ พร้อมคลี่คลายปริศนาที่สหายเก่าทิ้งไว้ให้

แม้เปลือกนอกจะฉาบเคลือบด้วยความบันเทิงสีสันบาดตาและสำนวนแปลฮาขาดบาดใจ หากสำนักพิมพ์กำมะหยี่ยังหวังด้วยว่าเนื้อหาแก่นแท้ของหนังสือเล่มนี้จะสร้างอัศจรรย์ให้ปรากฏ เพราะการที่เราเลือกพิมพ์และการที่คุณเลือกอ่าน รหัสลับ เกเก้วินชี เล่มนี้ จะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้วงจรของการลดช่องว่างระหว่างเพศเชื่อมประสานอย่างสมบูรณ์ ยิ่งกว่านั้น เรามีความภูมิใจเป็นอย่างสูงที่จะประกาศตัวเป็น สำนักพิมพ์ มิตรเกย์ อย่างออกหน้าออกตา โดยตั้งใจจัดพิมพ์หนังสือเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์ผู้เลือกจะรักเพศเดียวกันในทุกๆ ปี นำร่องด้วย รหัสลับ เกเก้วินชี เล่มนี้ เพื่อสร้างความสมานฉันท์กลมเกลียว และความเข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกันในมนุษย์ทุกผู้ และทุกเพศ

>>รายละเอียดเพิ่มเติม และบททดลองอ่าน

วิดีโองานเปิดตัว "เจ้าชายน้อย ฉบับการ์ตูน"

2009-08-06T19:09:00.005+07:00

หลังจากดูภาพนิ่งงานเปิดตัวกันไปแล้ว วันนี้นำภาพเคลื่อนไหวมาฝากค่ะ

"Le Petit Prince, La BD" thai version launching

2009-07-13T12:28:00.003+07:00

พลพรรคสำนักพิมพ์กำมะหยี่ขอขอคุณมิตรสหายและสื่อมวลชนทุกท่านที่ให้เกียรติสละเวลามาร่วมงานเปิดตัว

"เจ้าชายน้อย ฉบับการ์ตูน"

วันนี้นำภาพในวันงานมาฝากกันค่ะ

กำมะหยี่เรียนเชิญ

2009-06-23T19:36:00.003+07:00

คลิกเพื่อดูรายละเอียดของงาน

Le Petit Prince, La BD Launching

2009-06-23T14:04:00.008+07:00

สำนักพิมพ์กำมะหยี่และบีทูเอสขอเชิญนักอ่านและสื่อมวลชนทุกท่านร่วมงานเปิดตัว

"เจ้าชายน้อย ฉบับการ์ตูน"

วันศุกร์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2552
เวลา 14.00-16.30 น.
ที่ร้านบีทูเอส เซ็นทรัลเวิร์ล

พบกับกิจกรรมมากมาย ดังต่อไปนี้ค่ะ

เวลา
13.30 - 14.00 น. “ยินดีต้อนรับ”
- แขกรับเชิญ , สื่อมวลชน ลงทะเบียนและรับของที่ระลึก
- รับประทานอาหารว่างและเครื่องดื่ม

14.00 - 14.15 น. - พิธีกรกล่าวเปิดงาน
- วิดีโอ “มิตรภาพของเจ้าชายน้อย”
- เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทยหรือผู้แทนกล่าวสุนทรพจน์เปิดงาน

14.15 - 14.45 น. “สนทนาว่าด้วย เจ้าชายน้อย”
- สนทนาถึงประวัติความเป็นมาวรรณกรรมเจ้าชายน้อย โดย พิธีกร ผู้แปลและแฟนหนังสือ
- เปิดตัวพรีเซ็นเตอร์เจ้าชายน้อย “น้องแฮรี่” และคุณแม่นักจิตวิทยา ในหัวข้อ “การพัฒนา EQ ของเด็ก ด้วยหนังสือเจ้าชายน้อย”

14.45 - 15.00 น. “ได้เวลา ประมูล”
- เปิดประมูลหนังสือการ์ตูนเจ้าชายน้อยในภาษาไทย ฉบับพิเศษ
(เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทยขึ้นเวทีมอบรายได้แก่องค์กรการกุศล)

15.00 - 15.15 น. “ขึ้นเวที”
- ละครจากตัวอย่างบางตอนในหนังสือการ์ตูนเจ้าชายน้อย
- นักร้องรับเชิญร้องสดปิดการแสดง ด้วยบทเพลงของเจ้าชายน้อย

15.15 - 15.30 น. - พิธีกรกล่าวปิดงานและขอบคุณท่านทูตฝรั่งเศสประจำประเทศไทยหรือผู้แทน แขกผู้มีเกียรติ ผู้สื่อข่าวจากสำนักต่างๆ

- ถ่ายภาพที่ระลึกร่วมกัน

+++

พิเศษสุด! สำหรับผู้สั่งซื้อหนังสือปกแข็งผ่านเว็บไซต์ www.gammemagie.com และไปรับหนังสือในวันงาน

รับฟรีทันที เสื้อยืดเจ้าชายน้อย มีให้เลือก 2 สี 2 แบบ หลายขนาด ทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่

๑๐ เรื่องควรรู้เกี่ยวกับฮารูกิ มูราคามิ

2009-03-24T20:58:00.014+07:00

เนื่องในโอกาสได้ฤกษ์งามยามดี ฤกษ์สะดวกออกเมื่อพิมพ์เสร็จ ของหนังสือลำดับที่ ๑๑ ของสำนักพิมพ์ “เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน” รวมเรื่องสั้นชุด “แฟนมูราคามิรวมหัว” อันดับ ๑/๓ ชาวกำมะหยี่จึงนำบทความที่เขียนโดยคุณสตีเฟน อาร์มสตรอง ในเว็บไซต์ ไทม์ ออนไลน์มาแปลฝากทั้งผู้อ่านและไม่อ่านมูราคามิค่ะ

ข้อเท็จจริงสำคัญเกี่ยวกับนักเขียนที่เจ๋งที่สุดในโลกปัจจุบัน

เป็นไปได้อย่างยิ่งว่า ฮารูกิ มูราคามิ เป็นนักเขียนยอดนิยมที่ประสบความสำเร็จและมีอิทธิพลสูงสุดในโลกปัจจุบัน ชายวัย ๖๐ ผู้นี้มียอดขายหนังสือเป็นล้านๆ เล่มในญี่ปุ่น นิยายเล่มที่ ๕ นอร์วีเจียน วูด (ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย) ขายได้มากกว่า ๓ ล้าน ๕ แสนเล่มในปีแรกที่วางแผง และผลงานของเขาได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ ๔๐ ภาษา และขายดิบขายดีเช่นเดียวกัน อาฟเตอร์ ดาร์ก (ราตรีมหัศจรรย์) นิยายขนาดสั้นเล่มล่าสุดเมื่อปีที่แล้ว ขายได้ ๑ แสนเล่มในช่วงสามเดือนแรก

หนังสือของเขาเป็นเหมือนอาหารญี่ปุ่น คือมีส่วนผสมของความละเอียดอ่อน สุขุมนุ่มละมุน พร้อมกับความแปลกตาน่าพิศวง ความฝันกับความจริงสลับที่ทาง ทุกสิ่งอันหมักบ่มด้วยอารมณ์ขันแบบตลกร้าย อาจารย์เจย์ รูบิน ผู้แปลงานของมูราคามิกล่าวว่า การอ่านหนังสือของมูราคามิเปลี่ยนสมองผู้อ่าน วิธีการมองโลกของเขาเป็นแรงบันดาลใจให้ โซเฟีย คอปโปลา ผู้กำกับภาพยนตร์, นักเขียน เดวิด มิทเชลล์ และวงดนตรีอเมริกันมากมาย เช่น เฟลมิง ลิปส์

เขาได้รับรางวัล ฟรานซ์ คาฟกา รางวัลเยรูซาเล็ม และอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลรางวัลโนเบล สาขาวรรณกรรม

๑. มูราคามิสร้างความแตกแยก
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ.๒๐๐๐ คณะกรรมการในรายการโทรทัศน์ด้านการวิจารณ์วรรณกรรมของเยอรมันรายการหนึ่ง มีความเห็นแตกคอกันอย่างรุนแรงเกี่ยวกับงานเขียนของฮารูกิ มูราคามิ จนสมาชิกคนหนึ่งถึงกับลาออกหลังจากทำงานกับรายการนี้มานาน ๑๒ ปี ในญี่ปุ่นเองก็มีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน ขณะที่นักอ่านหนุ่มสาวชื่นชอบเขาและถึงกับเลือกไปเรียนที่เดียวกับเขา คือ มหาวิทยาลัยวาเซดะ โดยหวังว่าจะได้พักอยู่ในหอพักที่เขาบรรยายไว้ในเรื่องนอร์วีเจียน วูด หากบรรดาคนในวงการวรรณกรรมญี่ปุ่นกลับมองว่างานของเขาเป็นงานตลาด งานขยะ และมีความเป็นตะวันตกมากเกินไป โดยคนเหล่านี้จะชอบงานเขียนแบบตามขนบของมิชิมา ทานิซากิ หรือคาวาบาตะมากกว่า

มูราคามิเกิดที่เมืองเกียวโต ในปี ค.ศ. ๑๙๔๙ เรียนด้านศิลปะการละครที่มหาวิทยาลัยวาเซดะ กระนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจวิชาที่เรียนมากนัก และใช้เวลาส่วนใหญ่อ่านบทภาพยนตร์ในห้องสมุด เขาได้รับอิทธิพลอย่างสูงจากการลุกฮือของนักศึกษาในปี ค.ศ.๑๙๖๘ ซึ่งปรากฎอยู่ในหนังสือหลายเล่มที่เขาเขียน สรุปแล้วก็คือ เขาเป็นคนรุ่น “เบบี้ บูมเมอร์” (เด็กที่เกิดหลังสงครามโลกครั้งที่ ๒) ของแท้ ผู้วิจารณ์ความหมกมุ่นในระบบทุนนิยมของญี่ปุ่นอย่างเปิดเผย เขาเห็นว่าประเพณีของญี่ปุ่นน่าเบื่อ อันเป็นเรื่องที่ไม่ได้รับการยอมรับด้วยดีเท่าใดนัก

๒. มูราคามิมีอิทธิพลไปทั่ว
เช่นเดียวกับงานของนักเขียนญี่ปุ่นมากมายนับไม่ถ้วน โครงเรื่องและสไตล์ของภาพยนตร์เรื่อง ลอสต์ อิน ทรานสเลชัน ของโซเฟีย คอปโฟลา ได้รับแรงบันดาลใจจากนิยายของมูราคามิ เดวิด มิทเชลล์ นักเขียนผู้ได้รับการเสนอผลงานเข้าชิงรางวัลบุคเกอร์ ไพรซ์สองครั้ง ก็ได้อิทธิพลของมูราคามิหลังจากอ่านงานของเขาตอนที่สอนหนังสืออยู่ในญี่ปุ่น ดังนี้ ชื่อหนังสือนิยายของมิทเชลล์เล่มที่สอง “นัมเบอร์ นายน์ ดรีม” จึงเป็นการให้เกียรติกับนอร์วีเจียน วูด เพราะเป็นชื่อที่ตั้งตามชื่อเพลงของวงเดอะ บีทเทิลส์ เช่นเดียวกัน นอกจากนั้นก็มีคณะละครคอมพลิซิตดัดแปลง เรื่องสั้นชื่อ “เดอะ เอเลเฟน วานิชส์” เป็นละครเวที ในปี ค.ศ. ๒๐๐๓ ส่วนโรเบิร์ต วัตต์ นักดนตรีชาวอังกฤษ อ่านหนังสือของมูราคามิบันทึกลงในอัลบั้ม ซองส์ ฟรอม บีฟอร์ ของ แม็กซ์ ริชเตอร์ ที่ออกในปี ค.ศ. ๒๐๐๖ และ ซาวด์ ไทร์บ เซ็คเตอร์ นายน์ วงดนตรีแจมแบนด์แบบวง เกรตฟุล เดด ก็ทำดนตรีประกอบภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องสั้นของมูราคามิเรื่อง ออล กอด’ส ชิลเดร็น แคน แดนซ์ ใน ปี ค.ศ. ๒๐๐๗

๓. หนังสือของมูราคามินำไปทำหนังสูตรสำเร็จจ๋าขายง่ายๆ ไม่ได้
ลองนึกภาพ เจดี ซาลิงเจอร์ (ผู้เขียนเดอะ แคทเชอร์ อิน เดอ ไร หนังสือดังสำหรับเยาวชนอเมริกัน) กับ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ (ผู้เขียน “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว" เจ้าของรางวัลโนเบล ปี ค.ศ. ๑๙๘๒) ร่วมมือกันทำหนังสือการ์ตูนจากหนังสือสืบสวนสอบสวนเรื่องมัลเตส ฟัลกอน ก็แล้วกัน นอร์วีเจียน วูด เป็นหนังสือญี่ปุ่นที่เทียบได้กับ เดอะ แคทเชอร์ อิน เดอ ไร ที่วัยรุ่นผู้ว้าวุ่นทุกคนควรจะอ่าน แต่ก็แปลกที่มูราคามิซึ่งแปล เดอะ แคทเชอร์ อิน เดอ ไร เป็นภาษาญี่ปุ่น เห็นว่าเป็นหนังสือที่ดีแต่ไม่สมบูรณ์ “เรื่องราวดำมืดขึ้นเรื่อยๆ และโฮเดน โคฟิลด์ หาทางออกจากโลกมืดนั้นไม่ได้” เขาว่า “ผมคิดว่าตัวซาลิงเจอร์เองก็คงหาทางออกไม่เจอเหมือนกัน” มูราคามิจัดความสมดุลระหว่างชีวิตสามัญกับโลกประหลาดในจินตนาการ มีการบรรยายวิธีการเตรียมและกินอาหารง่ายๆ ปรากฏในงานของเขาอย่างสม่ำเสมอ

ตัวละครเอกของเขามักจะเป็นคนธรรมดาๆ ที่พยายามเอาชีวิตตัวเองให้รอดไปวันๆ จนกระทั่งมีคนนำทางจากสวรรค์ชี้เส้นทางใหม่ให้ และบางครั้งนำทางให้เดินตามกันจริงๆ ตามความหมายตรงๆ เช่น ในเรื่องสั้นชื่อ ออล กอด’ส ชิลเดร็น แคน แดนซ์ โยชิยะ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทำงานในบริษัทสิ่งพิมพ์ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการเมาค้างปวดตัวแทบแตก แล้วออกจากบ้านไปที่ทำงานสายกว่าปกติหลายชั่วโมง บนรถไฟที่เขาขึ้นกลับบ้านคืนนั้น เขาเจอชายแก่คนหนึ่งที่ดูเหมือนพ่อที่หายสาบสูญไปของตน โยชิยะตามชายผู้นั้นตั้งแต่บนรถไฟ ต่อด้วยถนนเปลี่ยวมืด ก่อนจะไปอยู่ในสนามเบสบอลว่างเปล่ายามราตรี ชายแก่ผู้นั้นหายตัวไป และโยชิยะยืนอยู่บนจุดขว้างในสายลมหนาวและเต้นกันดื้อๆ ตรงนั้นนั่นเอง

๔.มูราคามิสับสน ไม่รู้จะเอายังไงกับบ้านเกิดของตน
ทั้งพ่อและแม่ของเขาเป็นครูสอนวรรณคดีญี่ปุ่น แต่เขากลับชอบอ่านหนังสือนิยายราคาถูกมือสองที่หาได้ที่ท่าเรือประจำเมืองโกเบมากกว่า เขาเป็นแฟนตัวจริงของดนตรีตะวันตกและเกลียดวิธีการเขียนตามขนบของมิชิมา ในปี ค.ศ.๑๙๘๗ ความสำเร็จครั้งใหญ่ของนอร์วีเจียน วูด ที่สร้างชื่อเสียงให้เขาในชั่วข้ามคืน ทำให้เขาตกใจและรำคาญ ในเดือนธันวาคม ค.ศ.๑๙๘๘ เขาออกจากประเทศ ไปเป็นผู้บรรยายด้านการเขียนที่มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน นิตยสารรายสัปดาห์ของญี่ปุ่นฉบับหนึ่งรายงานการออกจากประเทศของเขา โดยพาดหัวว่า “ฮารูกิ มูราคามิ หนีออกจากญี่ปุ่นแล้ว”

เดอะ ไวนด์-อัพ เบิร์ด โครนิเคิล (บันทึกนกไขลาน) ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. ๑๙๙๔ วิเคราะห์เจาะลึกวัฒนธรรมพวกมากลากไปที่นำญี่ปุ่นเข้าสู่สงครามโลกครั้งที่ ๒ อันเป็นแก่นเรื่องที่เขาพูดถึงอีกครั้งในหนังสือความเรียงเล่มแรกชื่อ อันเดอร์กราวน์ด์ (ตีพิมพ์ ในปี ค.ศ. ๑๙๙๗) เกี่ยวกับการโจมตีรถไฟใต้ดินของลัทธิโอม ชินริเกียว เขาเป็นห่วงที่ญี่ปุ่นมีแนวโน้มจะลืมความโหดร้ายในช่วงเวลาสงคราม กระนั้น เขาก็กล่าวว่า “เมื่อก่อน ผมอยากเป็นนักเขียนที่อยู่ต่างประเทศ แต่ผมเป็นนักเขียนญี่ปุ่น ที่นี่เป็นพื้นดินของผมและเหล่านั้นเป็นรากของผม ยังไงคุณก็หนีจากประเทศของตนเองไม่พ้นหรอก

๕.มูราคามิเคยเปิดแจ๊ซคลับ
เขาเป็นเจ้าของคลับแจ๊ซแห่งนั้นหลังจากจบมหาวิทยาลัยจนถึงปี ค.ศ. ๑๙๘๑ เมื่อเขาสามารถเลี้ยงชีพได้ด้วยการเขียนหนังสือ เและอาจจะป็นประสบการณ์ที่ทำให้การดื่มเหล้าเป็นเรื่องลบในหนังสือของเขา เขาใช้เหล้าเป็นสิ่งบ่งบอกถึงความชั่วร้าย เรื่องไม่ดีและปีศาจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเลิกดื่มอย่างเด็ดขาด เขาชอบดื่มเบียร์ โดยใช้เบียร์เย็นๆ เป็นรางวัลให้ตัวเองเวลาที่เขียนหรือออกแรงเล่นกีฬาได้สำเร็จ บางทีอาจจะเป็นเรื่องของการถูกบีบคั้น การเข้าสังคมที่มีเหล้าและผู้คนทำให้มูราคามิอึดอัด ครั้งหนึ่่งเขาเคยพูดว่า “ตอนที่ผมเปิดคลับ ผมยืนอยู่หลังบาร์ และงานของผมคือการชวนคุย ผมทำอย่างนั้นมาเจ็ดปี แต่ผมไม่ใช่คนช่างคุย ผมสัญญากับตัวเองว่า เมื่อผมเลิกทำบาร์ ผมจะพูดเฉพาะกับคนที่ผมอยากคุยด้วยจริงๆและเพราะเหตุนั้น เขาจึงปฏิเสธไม่ไปออกวิทยุและโทรทัศน์

๖. มูราคามิได้ดีมีทุกวันนี้เพราะเบสบอล
เมื่อวันที่ 1 เมษายน ค.ศง ๑๙๗๘ วันที่อากาศอบอุ่น แดดจ้าตามประสาหน้าร้อน ขณะชมการแข่งขันเบสบอลระหว่างทีมยาคูลต์สวอลโลว์กับฮิโรชิมาคาร์ปที่สนามจิงงุในกรุงโตเกียว ในวินาทีที่เดฟ ฮิลตัน นักเล่นชาวอเมริกันของทีมสวอลโลว์ออกมาตีลูกโฮมรัน มูราคามิก็รู้ทันทีว่าเขาจะต้องเขียนนวนิยาย “เป็นความรู้สึกอบอุ่น ผมยังจดจำความรู้สึกนั้นได้อยู่ในใจ” เขาบอก เดอร์ ชปีเกลในการสัมภาษณ์เมื่อต้นปีที่แล้ว มูราคามิลงมือเขียน “ สดับลมขับขาน” (Hear the Wind Sing) นวนิยายเรื่องแรกในคืนนั้น นิยายเรื่องนี้แนวความคิดหลักของมูราคามิปรากฏให้เห็นหลายประการ ได้แก่ มีสัตว์ มีตัวเอกเป็นหนุ่มน้อยมัธยมปลายที่ค่อนข้างปลีกวิเวก พูดน้อย ล่องลอยและไม่มีงานทำ แฟนสาวของเขามีฝาแฝด (มูราคามิชอบการให้มี “ร่างเงาคู่ขนาน” ในงานของตน) มีฉากการทำอาหาร กิน ดื่ม และฟังเพลงตะวันตกบ่อยครั้งอย่างละเอียด และโครงเรื่องก็มีทั้งเรียบง่ายอย่างไม่น่าเชื่อและซับซ้อนวกวนจนสับสน

หากการเขียนหนังสือขณะทำบาร์แจ๊ซไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งยังทำให้เรื่องไม่ปะติดปะต่อและกระโดดไปมา ต้นฉบับที่ไม่ได้รับการตีพิมพ์ได้รางวัลที่หนึ่งในการประกวดของนิตยสารวรรณกรรมญี่ปุ่นที่ทรงอิทธิพลอย่าง กุนโซ แต่มูราคามิไม่ชอบเรื่องนี้เท่าไรและไม่อยากให้แปลเป็นภาษาอังกฤษ

๗. มูราคามิชอบแมว
บาร์แจ๊ซของเขาชื่อปีเตอร์แคต และมีแมวปรากฏอยู่ในเรื่องราวของเขาหลายเรื่อง โดยปกติแล้ว การปรากฏตัวของแมวมักเป็นลางบอกว่ากำลังจะเกิดเหตุการณ์ประหลาดเหลือแสนขึ้น เช่น เหตุการณ์แมวหายเป็นจุดเริ่มต้นห่วงโซ่ของสารพัดเหตุการณ์เหนือจริงใน บันทึกนกไขลาน (The Wind-up Bird Chronicle) ขณะที่เรื่อง คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ (Kafka on the Shore) พูดถึงชายชราผู้สับสนและอาจมีสติฟั่นเฟือนชื่อนาคาตะ ซึ่งหลังเกิดเหตุลึกลับบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับวัตถุลึกลับสีเงินกลางท้องฟ้าช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง เขามีอาการโคม่าและตื่นขึ้นมาพบว่าตนสามารถพูดกับแมวรู้เรื่อง และนั่นก็กลับกลายเป็นโชคดีไป เพราะบทสนทนากับแมวที่ฉลาดเฉลียวผิดปกติตัวหนึ่งซึ่งกำลังอยู่ระหว่างหลบหนีคนจับแมวที่ชื่อจอ์นนี วอล์กเกอร์ ทำให้นาคาตะหยุดยั้งปีศาจที่ซ่อนในร่างของเขาไม่ให้หลุดออกมาทำลายโลกนี้ได้

เป็นเรื่องพิลึกกึกกือมาก อย่างที่ผมบอกใช่มั้ยล่ะครับ

๘. มูราคามิชอบดนตรีเอามากๆ
ชื่อหนังสือหลายเล่มของเขาโยงใยกับดนตรี เรื่อง Norwegian Wood (ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย) มาจากเพลงของเดอะบีตเทิลส์ เรื่อง South of the Border, West of the Sun (การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก) มาจากเพลงของแน็ต คิง โคล และเรื่อง Dance, Dance, Dance (เริงระบำแดนสนทยา) มาจากเพลงของบีชบอยส์

หนังสือสามเล่มใน บันทึกนกไขลาน (The Wind-up Bird Chronicle ) ตั้งชื่อตามเพลงโหมโรงของรอสซินี เพลงดนตรีของชูมานน์ และตัวละครตัวหนึ่งในโอเปร่าเรื่องแมจิกฟลู้ตของโมซาร์ต ตามลำดับ

ใน คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ (Kafka on the Shore)การพยายามติดต่อกับวิญญาณของหญิงที่ตายไปแล้วคนหนึ่งที่ตัวเอกพยายามมาตลอดเรื่องทำได้สำเร็จเมื่อเขาพบลังใส่แผ่นเสียงในห้องสมุดที่ถูกทิ้งร้างในชานเมือง และเล่นเพลง อาร์คดุ๊กทรีโอ ของบีโธเฟน

ในเรื่อง พินบอล (Pinball, 1973) นักศึกษาที่ก่อการประท้วงยึดอาคารมหาวิทยาลัยเมื่อปี ค.ศ. 1973 ไปพบห้องสมุดเพลงคลาสสิกเข้า และใช้เวลาทุกเย็นฟังดนตรีที่เจอ และในบ่ายที่ฟ้ากระจ่างในเดือนพฤศจิกายน ตำรวจปราบจลาจลก็บุกเข้าไปในตึกขณะที่เพลงเอสโตรอาร์โมนิโกของวิวาลดีดังกึกก้อง

นักสัมภาษณ์คนหนึ่งไปพบมูราคามิที่ห้องพักและพบว่าห้องของเขาเรียงรายไปด้วยแผ่นเสียงกว่า ๗ พันแผ่น

9. มูราคามิชอบวิ่งสุดๆ
หนังสือเล่มล่าสุดของเขา What I Talk About When I Talk About Running (อันมีชื่อเล่นย่อๆ ในหมูพลพรรคกำมะหยี่ว่า เรื่องวิ่ง หรือ วิ่งไปบ่นไป ซึ่งเรากำลังดำเนินการจัดแปลอย่างขะมักเขม้นเพื่อออกวางแผงให้สำเร็จภายในปีนี้) ถือเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงอัตชีวประวัติที่สุดที่เขาเคยเขียน (แม้ว่าสาวกบางคนจะแอบคิดว่า ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย มีโครงเรื่องมาจากชีวิตจริงของเขามากกว่าก็ตามที) ในบทรำพึงขนาดยาวเล่มนี้ มูราคามิหวนรำลึกถึงชีวิตของเขาเหมือนดังมองผ่านแง่มุมต่างๆ ของกีฬาชนิดนี้

มูราคามิเริ่มต้นวิ่งเมื่ออายุ ๓๓ เพื่อลดน้ำหนักหลังจากเลิกสูบบุหรี่ ภายในหนึ่งปีเขาก็เข้าร่วมการแข่งขันวิ่งมาราธอนครั้งแรก นอกจากนั้นยังเคยวิ่งมาราธอนของแท้ (อันได้แก่การวิ่งจากเมืองมาราธอนไปยังกรุงเอเธนส์ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อและระยะทางในการวิ่งไกลประเภทนี้) เพื่อนำประสบการณ์ไปเขียนบทความ ถึงแม้เขาจะวิ่งสลับต้นทางกับปลายทาง โดยเริ่มว่ิงจากเอเธนส์ไปมาราธอนจุดหมายปลายทาง เพราะไม่อยากไปถึงเอเธนส์ในชั่วโมงเร่งด่วน

สถิติการวิ่งมาราธอนที่ดีที่สุดของเขาคือ ๓ ชั่วโมง ๒๗ นาทีในนิวยอร์กเมื่อปี ค.ศ.๑๙๙๑ ต่อมาในปี ค.ศ.๑๙๙๕ เขาวิ่งอัลตรามาราธอนระยะทาง ๑๐๐ กิโลเมตร และใช้วิ่งเวลากว่า 11 ชั่วโมง เหน็ดเหนื่อยถึงกับเกือบเป็นลมล้มพับเมื่อไปได้ครึ่งทาง เขาบรรยายว่าแรงฮึดของเขาเเป็นสมือนประสบการณ์ทางจิตวิญญาณ แต่ตัดสินใจว่าจะไม่วิ่งระยะยาวเหยียดอย่างนี้อีก มูราคามิเชื่อว่า “นักเขียนที่โชคดีอาจเขียนนวนิยายได้สักสิบสองเรื่องในชีวิต ผมไม่รู้ว่าผมยังเหลือเรื่องดีๆ อยู่ในตัวอีกกี่เรื่อง ผมหวังว่าจะมีอีกสักสี่หรือห้าเรื่อง แต่ตอนวิ่ง ผมไม่รู้สึกถึงข้อจำกัดนั้น ผมพิมพ์นวนิยายเล่มหนาหนึ่งเล่มทุกสี่ปี แต่ผมวิ่ง ๑๐ กิโลเมตร ฮาล์ฟมาราธอน และมาราธอนทุกปี” เขาตื่นนอนตีสี่ เขียนหนังสือสี่ชั่วโมง จากนั้นวิ่ง ๑๐ กิโลเมตร

บนหลุมศพของเขา เขาอยากให้เขียนว่า “อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยเดิน”

๑๐. มูราคามิเป็นคนโรแมนติก
ตัวเอกของเขามักเปลี่ยนแปลงตัวเองหลังจากมีสัมพันธภาพอันอ่อนโยนอย่างประหลาดกับหญิงสาวสวย พิลึกพิลั่น ผู้มักจะสับสนหรือไม่ก็ลึกลับ เขาบรรยายความรักอย่างละเอียดอ่อนน่าอัศจรรย์ใจ ตัวเอกของเขามักจะขับเคลื่อนด้วยความเสน่หาที่เคยได้รับจากผู้หญิงในชีวิตของตน “ผมต้องคุยกับคุณ” โทรุ วาตานาเบ จาก ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย บอกนาโอโกะ สาวผู้มีจิตใจสับสน “ผมมีเรื่องราวเป็นล้านเรื่องที่อยากคุยกับคุณ ทั้งหมดที่ผมต้องการในโลกนี้คือคุณ ผมอยากพบคุณและพูดคุยกัน ผมอยากให้เราสองคนเริ่มต้นทุกอย่างจากจุดเริ่มต้น”

กระนั้น มันก็มักไม่ได้ผล ผู้หญิงของมูราคามิมักจะหลุดโลกหรือไม่ก็บอบบางอย่างที่สุด พวกเธอจะเขียนจดหมายพร่ำรำพันยืดยาวถึงพระเอกส่งมาจากแดนไกล และถ้าไม่พยายามฆ่าตัวตายก็มักฆ่าตัวตายได้สำเร็จในเรื่อง ในเรื่อง คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ ความรักของพระเอกกลับกลายเป็นวิญญาณของแม่ที่ถูกจับตอนเธอเป็นวัยรุ่น

ตัวมูราคามิเองแต่งานกับโยโกะตั้งแต่ปี ค.ศ.๑๙๗๑ หากเขาเองก็นึกสงสัยออกมาดังๆในบทสัมภาษณ์ว่า ตนเองทำถูกหรือเปล่าที่แต่งงาน “ผมไม่เหมือนภรรยาครับ ผมไม่ชอบมีเพื่อน ผมแต่งงานมา ๓๗ ปีแล้ว และบ่อยครั้งมันเหมือนการสู้รบ” เขาบอกเดอร์ ชปีเกล “ผมเคยชินกับการอยู่คนเดียว และชอบอยู่คนเดียว”

ขอขอบคุณคุณนพดล เวชสวัสดิ์ ที่ช่วยแนะนำการออกเสียงชื่อในภาษาญี่ปุ่นและเยอรมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วยตรวจทานเรื่องราวของหนังสือเล่มต่างๆ ที่กล่าวถึงข้างบนให้ถูกต้อง เพื่อพวกเราชาวกำมะหยี่จะได้ไม่ปล่อยไก่ให้แฟนๆ พี่มุต้องลำบากจับมาส่งคืนค่ะ

ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง

2009-03-24T19:48:00.003+07:00

แฟนฮารูกิ มูราคามิ ตัวยง - พี่แป๊ดให้เกียรติร่วมงานกับกำมะหยี่ในฐานะแม่งานและบรรณาธิการของหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด “แฟนมูราคามิรวมหัว”

เธอทำงานเกี่ยวข้องกับหนังสือมาตลอด นับตั้งแต่เป็นกองบรรณาธิการนิตยสาร บรรณาธิการนิตยสาร กองบรรณาธิการสำนักพิมพ์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์ เคยดำรงตำแหน่งฝ่ายวิชาการของนิตยสารสารคดีและกองบรรณาธิการสำนักพิมพ์สารคดีในยุคก่อตั้งสำนักพิมพ์ เป็นประสบการณ์ที่ให้ความเข้มข้นทั้งการทำงานนิตยสารและทำงานสำนักพิมพ์ ทำงานบรรณาธิการสำนักพิมพ์ครั้งแรกที่สำนักพิมพ์ Gender Press

ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการและผู้ก่อตั้งสำนักพิมพ์เล็กๆ ชื่อระหว่างบรรทัด สำนักพิมพ์เล็กๆนี้ดำเนินการสู่ปีที่เก้าแล้ว

เหตุผลที่เราได้บรรณาธิการมืออาชีพผู้นี้มาร่วมงาน เป็นเพราะความรักในผลงานของฮารูกิ มูราคามิอย่างแท้จริง พี่แป๊ดกล่าวถึงนักเขียนในดวงใจของเธอไว้ว่า “หลงรักตัวหนังสือของมูราคามิอย่างถอนตัวไม่ขึ้น มานับตั้งแต่ได้อ่าน “รักเร้นในโลกคู่ขนาน” ตั้งแต่นั้นมาก็ตาม หาหนังสือของมูราคามิทุกเล่มที่มีวางขายในประเทศไทยทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ถามตัวเองหลายครั้งถึงสาเหตุของการถอนตัวไม่ขึ้นจากตัวหนังสือของเขา ได้คำตอบว่ามูราคามิอธิบายถึงสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้ที่ตกค้างในใจมาเนิ่นน่าน นับตั้งแต่การรำลึกถึงอดีตที่ไม่สามารถกลับไปได้ มูราคามิสั่นคลอนสิ่งที่เราเคยเชื่อมั่นในปัจจุบัน รวมไปถึงการตั้งคำถามต่ออนาคตที่ไม่สามารถมองเห็นได้ คุณูปการอันสำคัญยิ่งของมูราคามิคือการบอกว่าเราจะยืนอยู่ได้อย่างไรท่ามกลางซากปรักหักพังเหล่านี้”

แฟนมูราคามิรวมหัว ลำดับ ๑/๓

2009-03-24T19:30:00.004+07:00

เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน (Firefly, Barn Burning and other stories)

ปาลิดา พิมพะกร

จบการศึกษาจากคณะ โบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เริ่มต้นทำงานตำแหน่งกองบรรณาธิการที่นิตยสาร mars จากนั้นออกมาร่วมก่อตั้งสำนักหนังสือไต้ฝุ่น (www.typhoonbooks.com) เพราะสนใจใน วัฒนธรรมญี่ปุ่นจึงเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นเมื่อปลายปี 2545 ทำงานไปเรียนไปจนถึงปัจจุบัน เขียนหนังสือเกี่ยวกับญี่ปุ่นออกมาสองเล่มคือ “เกียวโต ไดอารี่” และ “คิวชู ยู แอนด์ มี”

>> ติดตามเรื่องราวของเธอต่อ

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา

หรือชื่อที่เป็นที่รู้จักของบรรดาบล็อกเกอร์คือ FILMSICK จบการศึกษาเภสัชศาสตร์บัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ปัจจุบัน รับราชการ / บล็อกเกอร์ คอลัมน์นิสต์ นิตยสาร BIOSCOPE / FUSE / VOTE เคยมีหนังสือมาแล้ว 3 เล่มคือ มองโลกในแง่เหงา (นามปากกา เจ้าชายน้อย) นักเปลี่ยนแปลงโลกกับกาแฟ (นามปากกา เจ้าชายน้อย) และคิโยชิคุโรซาวะ : หนังผีไซไฟ และเมืองใหญ่ชื่อโตเกียวเคยร่วมเขียน ในหนังสือ FILMVIRUS มาแล้วหลายฉบับไม่ว่าจะเป็นฉบับ 3 อีสาวกายสิทธิ์ สางสำแดง THE 8 MASTER และ สัตว์วิกาล

>> สนทนากับ FILMSICK

ธนรรถวร จตุรงควาณิช

อดีตเคยทำงานหนังสือพิมพ์ แปลตั้งแต่เอกสารราชการยันนิยายนักสืบ เขียนหนังสือนำเที่ยว

ปัจจุบันสอนวรรณคดีอังกฤษอยู่ที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

>>เยือน Facebook ของเธอ

นฆ ปักษนาวิน

มีบทกวีตีพิมพ์ครั้งแรกในมติชนสุดสัปดาห์เมื่อปี 2539 ขณะเป็นนักศึกษา

ต่อมา เริ่มเขียนเรื่องสั้นอย่างจริงจังเมื่อเรียนจบ ร่วมกับเพื่อนๆ เปิดร้านหนังสือชื่อ หนัง(สือ)๒๕๒๑ ที่ภูเก็ต

>> Blog ของเขา

โตมร ศุขปรีชา

ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการบริหารของนิตยสาร GM และเป็นคอลัมนิสต์ให้นิตยสารชั้นนำอีกหลายฉบับ เขียนหนังสือมาแล้วหลายเล่ม เล่มแรกมีชื่อว่า “กาแฟ ชา หมา แมว”ชอบการเดินทาง ทำอาหาร เล่นเปียโน ฯลฯ เคยแปลนวนิยายของมูราคามิมีชื่อภาษาไทยว่า “การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก” เป็นนวนิยายของมูราคามิเล่มหนึ่งที่เป็นที่ชื่นชอบของบรรดาคนอ่านชาวไทย

++ เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน

2009-03-24T19:16:00.003+07:00

ผู้แต่ง: ฮารูกิ มูราคามิ
ผู้แปล: ปาลิดา พิมพะกร, วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา,ธนรรถวร จตุรงควาณิช, นฆ ปักษนาวิน, โตมร ศุขปรีชา
จัดพิมพ์ครั้งที่: 1 (มีนาคม 52)
จำนวนหน้า: 176 หน้า
ราคา: 175 บาท

รวมเรื่องสั้น “เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน " เป็นบทพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่า มูราคามิยังคงสั่นสะเทือนคนอ่านให้สั่นไหว เยียบเย็น และนิ่งอึ้ง รวมทั้งทิ้งปริศนาท้าทายให้คนอ่านขบคิดได้อย่างไม่รู้จบ ตัวหนังสือของเขายังคงคว้านหลุมอันเว้าแหว่งในจิตใจของเราให้ลึกลงไป ลึกลงไป เพื่อที่จะพบว่าความมืดมิดในก้นบึ้งของจิตใจเรานั้น ปลอบโยนและเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราเสมอมา

จากใจกำมะหยี่

เรื่องสั้นเป็นเรื่องสนุก

หลังจากถอนใจเฮือกด้วยความโล่งอกออกหนังสือนิยายแปลของฮารูกิ มูราคามิ สามเล่มรวดเสร็จไป พลพรรคสำนักพิมพ์กำมะหยี่ก็ชักติดใจ อาจหาญสอดส่ายสายตาหาหนังสือเล่มใหม่ของนักเขียนใหญ่ผู้นี้ต่อในทันทีโดยไม่มีรีรอขอเวลาเช็คยอดขายเล่มเดิมๆ ก่อน และแล้วความคิดเรื่องการจัดแปล-จัดพิมพ์รวมเรื่องสั้น 3 เล่มเล็กๆ ที่ยังไม่มีภาคภาษาไทยวาบเข้ามา

แค่เริ่มต้นคิดดังๆ ก็มีคำเตือนที่เรามักจะถือเป็นเสมือนคำท้าทายเข้ามาว่า งานเรื่องสั้นขายไม่ได้ ถึงจะเป็นเรื่องสั้นของนักเขียนดังแค่ไหน แต่มูราคามิเขียนเรื่องยาวสนุกกว่า

ถ้าไม่ใช่ความดื้อรั้นก็คงจะเป็นความดื้อด้าน จากนั้น เราก็เริ่มอุตริคิดหาวิธีการทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องสนุกด้วยการกวาดต้อนแฟนๆ ของมูราคามิมารวมหัว จัดสรรแบ่งงานกันเพื่อรวบรวมทยอยออกเป็น 3 เล่ม คือ Firefly, Barn Burning and other stories หรือในชื่อภาษาไทยที่ตั้งได้เหงาเจียนจะขาดใจว่า “เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน” เล่มนี้ ต่อด้วย The Second Bakery Attack และ Lexington Ghosts โดยได้พี่แป๊ด - ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง บรรณาธิการสำนักพิมพ์ระหว่างบรรทัด พี่สาวคนดีมาช่วยเป็นแม่งาน ติดต่อล่อหลอกนักแปลมาร่วมลงเรือลำเดียวกัน และนอกจากต้องคอยออกแรงจับปูใส่กระด้งติดตามต้นฉบับแล้ว ยังกรุณานั่งแท่นบรรณาธิการให้ด้วย

กำมะหยี่ขอขอบคุณนักแปลและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกท่านที่มาช่วยกันทำความคิดสนุกๆ ของสำนักพิมพ์เล็กๆ อย่างเราให้เป็นความจริงอย่างสวยงามจับเหมาะมือเช่นนี้ หวังว่าเราจะได้มีโอกาสสร้างความคึกคักให้กับวงการหนังสือไทยร่วมกันอีกครั้งในวันข้างหน้า และหวังว่าผู้อ่านจะสนุกไปกับเรื่องสนุกๆ ของเราด้วยเช่นกัน

แม่งานแถลงไข

มูราคามิเคยบอกว่า การเขียนนวนิยายสร้างความท้าทายกับเขา แต่การเขียนเรื่องสั้นให้ความสนุกสนาน ถ้าจะเปรียบไปแล้ว นวนิยายเป็นความพยายามในการปลูกป่าแต่เรื่องสั้นเหมือนการเพาะปลูกสวนอันรื่นรมย์ เรื่องสั้นบางเรื่องก็เป็นต้นเรื่องของนวนิยายของเขาด้วย ตัวอย่างอันดีคือ “เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน” คือต้นเรื่องนวนิยาย “ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย”(ซึ่งตีพิมพ์ในฉบับภาษาไทยมาแล้วสองครั้ง) นักอ่านที่ต้องการศึกษาพัฒนาการงานเขียนของมูราคามิสามารถศึกษาการขยายงานเขียนของนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษนี้ได้เป็นอย่างดี

การมาเป็นแม่งานและบรรณาธิการของหนังสือชุดเรื่องสั้นมูราคามิ นำทั้งความสุขและความทุกข์มาให้ดิฉัน(แต่ถ้าจะเปรียบเทียบกันแล้ว ความสุขย่อมมีมากกว่าแน่นอน) สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวคือการรวบรวมผู้ที่หลงใหลในงานมูราคามิ บางท่านก็เคยแปลงานของมูราคามิมาแล้ว บางท่านก็เป็นแฟนคลับตัวยงของมูราคามิ สิ่งหนึ่งที่ดิฉันพบคือการได้พูดคุยกับผู้ที่หลงรักมูราคามิด้วยกัน นั้นเป็นความสุขอย่างยิ่ง

ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง
บรรณาธิการเล่ม
http://a-wild-sheep-chase.bloggang.com

>> ลองอ่านตัวอย่าง

>> คลิกไปติดตามความเคลื่อนไหวของหนังสือชุด "แฟนมูราคามิรวมหัว"

อยู่ข้าง "ไข่" เสมอมาและเสมอไป (Always on the side of the egg)

2009-03-06T18:18:00.011+07:00

โดย ฮารูกิ มูราคามิ

ผมมาที่กรุงเยรูซาเล็มวันนี้ในฐานะนักประพันธ์ หรือจะเรียกว่านักปั้นน้ำเป็นตัวมืออาชีพก็ว่าได้

จริงอยู่ที่ว่านักประพันธ์ไม่ได้เป็นคนเพียงกลุ่มเดียวที่แต่งเรื่องต่างๆ นักการเมืองก็ทำอย่างนั้นเช่นกันอย่างที่เรารู้ๆ กันนั่นแหละครับ นักการทูตและนายทหารต่างก็สร้างเรื่องในบางโอกาสเหมือนๆ กับเซลล์แมนขายรถยนต์ พ่อค้าแม่ค้าในตลาดและผู้รับเหมาก่อสร้าง แต่การโกหกของนักประพันธ์แตกต่างจากการโกหกของคนกลุ่มอื่นๆ เพราะไม่มีใครค่อนแคะว่านักประพันธ์ทำผิดศีลธรรมที่สร้างเรื่องเหล่านั้น อันที่จริงแล้ว ยิ่งเขาแต่งเรื่องโกหกได้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต ไร้สาระและแนบเนียนเพียงใด เขาก็ยิ่งได้รับคำชมจากประชาชนและนักวิจารณ์มากขึ้นเท่านั้น แล้วทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ

คำตอบของผมก็คือ ไอ้สิ่งที่เราเรียกว่าการโกหกอย่างมีทักษะ –หรือจะเรียกว่าการแต่งนวนิยายที่สมจริงนั้น- นักประพันธ์ต้องสามารถดึงความจริงมาจำลองในสถานการณ์ใหม่และส่องแสงไป ณ จุดนั้น ในหลายๆ กรณี มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะดึงความจริงออกมาและโยงไปยังต้นเรื่องเดิมได้อย่างถูกต้อง นั่นคือสาเหตุที่เราพยายามดึงบางส่วนโดยอำพรางความจริงที่ซ่อนอยู่ แปรเรื่องจริงไปยังสถานการณ์สมมุติ และแทนที่ด้วยรูปแบบในจินตนาการ แต่จะทำเช่นนั้นได้ เราต้องรู้กระจ่างในความจริงนั้นซะก่อน และนี่เป็นคุณสมบัติที่สำคัญในการสร้างเรื่องโกหกชั้นดี

แต่วันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะแต่งเรื่องนะครับ ผมพยายามจะซื่อสัตย์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ มีไม่กี่วันในหนึ่งปีที่ผมไม่ต้องเล่าเรื่องโกหก และวันนี้ก็เป็นหนึ่งในวันเหล่านั้น

งั้นก็ให้ผมเล่าความจริงเถอะครับ คนจำนวนไม่น้อยทีเดียวที่แนะนำไม่ให้ผมมารับรางวัลเยรูซาเล็ม บางคนถึงกับเตือนผมว่าอาจมีคนจุดชนวนให้มีการต่อต้านหนังสือของผมถ้าผมมาที่นี่

แน่นอนว่าเหตุของเรื่องนี้ก็คือสงครามดุเดือดที่ทวีความรุนแรงในกาซ่า องค์การสหประชาชาติรายงานว่ามีผู้เสียชีวิตกว่าพันคนที่ฉนวนกาซ่า คนจำนวนมากที่เสียชีวิตเป็นคนที่ไร้อาวุธ –เด็กและคนแก่

ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ผมได้รับแจ้งเกี่ยวกับรางวัลนี้ ผมถามตัวเองว่าการเดินทางมาอิสราเอลในช่วงเวลาเช่นนี้และการมารับรางวัลด้านวรรณกรรมเป็นสิ่งที่ควรกระทำหรือไม่ ว่ามันจะก่อให้เกิดภาพลักษณ์ว่าผมสนับสนุนฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดหรือไม่ ว่าผมยอมรับนโยบายของประเทศที่ใช้กำลังอันเหลือล้นทางการทหาร และนี่เป็นภาพที่ผมไม่ต้องการให้เกิดขึ้นอย่างแน่นอน ผมไม่เห็นด้วยกับการทำสงคราม ผมไม่สนับสนุนชาติใดๆ และก็แน่นอนอีกเช่นกันว่าผมไม่ต้องการพบว่ามีการต่อต้านหนังสือของผม

อย่างไรก็ดีหลังจากที่พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในที่สุด ผมก็ตัดสินใจมาที่นี่ เหตุผลหนึ่งของการตัดสินใจนี้ก็เพราะมีคนมากเหลือเกินแนะนำไม่ให้ผมมา บางทีอาจเป็นเพราะผมซึ่งก็เหมือนกับนักประพันธ์คนอื่นๆ ที่จะทำอะไรตรงกันข้ามกับสิ่งที่คนบอกให้ทำ ถ้ามีคนบอกผม –และยิ่งถ้าเตือนผม – “อย่าไปที่นั่น”, “อย่างทำอย่างนั้น” ผมก็จะ “ไปที่นั่น”, “ทำอย่างนั้น” นั่นคือตัวตนของผมหรือคุณจะพูดว่าในฐานะของนักประพันธ์ก็ได้ นักประพันธ์เป็นคนสายพันธุ์พิเศษ พวกเขาไม่สามารถเชื่ออะไรจริงๆ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองหรือได้สัมผัสด้วยมือทั้งสองข้าง

และนั่นคือเหตุผลที่ผมอยู่ที่นี่ ผมเลือกมาที่นี่แทนที่จะอยู่ที่อื่น ผมเลือกที่จะมาดูเพื่อตัวผมเองแทนที่จะไม่ดู ผมเลือกที่จะพูดกับท่านทั้งหลายแทนที่จะไม่พูดอะไรเลย

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าผมอยู่ตรงนี้เพื่อนำเสนอสารทางการเมืองนะครับ การตัดสินความถูกผิดเป็นหนึ่งในหน้าที่สำคัญที่สุดของนักประพันธ์อยู่แล้ว

มันแล้วแต่วิธีการของนักเขียนแต่ละคนที่จะใช้รูปแบบใดในการส่งผ่านการตัดสินเหล่านั้นให้คนอื่นๆ ตัวผมเองพอใจที่จะปรับแปลงมันเป็นเรื่องราว –เรื่องที่ค่อนไปทางเรื่องกึ่งฝันแปลกพิสดาร และนี่ก็เป็นเหตุที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสนอสารทางการเมืองแบบตรงไปตรงมา

อย่างไรก็ดี ได้โปรดอนุญาตให้ผมได้ส่งสารที่เป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ ข้อความหนึ่ง เป็นเรื่องที่ผมเก็บไว้ในใจตลอดเวลาที่กำลังเขียนนวนิยาย ผมไม่เคยไปไกลขนาดเขียนลงกระดาษและติดที่กำแพง แต่กลับสลักไว้ที่กำแพงในใจผม ข้อความอะไรทำนองนี้นะครับ

“ระหว่างกำแพงสูงแกร่งกับไข่ที่แตกเมื่อตกกระทบ ผมจะขอยืนหยัดอยู่ข้างเดียวกับไข่ใบนั้นเสมอมาและเสมอไป”

ถูกต้องแล้วครับ ไม่ว่ากำแพงจะถูกและไข่จะผิดอย่างไร ผมจะอยู่ข้างเดียวกับไข่ บางคนอาจจะต้องตัดสินว่าอะไรถูกอะไรผิด บางครั้งเวลาหรือประวัติศาสตร์จะเป็นเครื่องพิสูจน์ ถ้ามีนักประพันธ์ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตามเขียนงานที่อยู่ข้างเดียวกันกับกำแพง งานเหล่านั้นจะมีคุณค่ารึ

ถ้อยความเปรียบเทียบนี้หมายถึงอะไร บางกรณีมันก็ง่ายและชัดเจนจนเกินไปด้วยซ้ำ คนวางระเบิด รถถัง จรวด ระเบิดฟอสฟอรัสขาว*คือ กำแพงสูง แกร่ง ไข่ คือ พลเรือนไร้อาวุธที่พวกนั้นบดขยี้ เผาและยิงทิ้ง นี่เป็นความหมายหนึ่งของคำเปรียบเทียบนี้

แต่ไม่ได้มีเพียงเท่านั้นนะครับ มันมีความหมายลึกซึ้งกว่าที่ว่าไว้ ลองคิดในแง่นี้ดู พวกเราแต่ละคนก็คือไข่ดีๆ นี่เอง เรามีลักษณะเฉพาะตัว มีจิตวิญญาณที่ไม่สามารถแทนที่ได้ใต้เปลือกอันบอบบาง มันเป็นเรื่องจริงสำหรับผมและท่านทั้งหลาย และเราก็กำลังเผชิญหน้ากับกำแพงสูงแกร่งไม่มากก็น้อย กำแพงนี้มีชื่อว่า “ระบบ” “ระบบ” ควรจะปกป้องพวกเรา แต่บางครั้งมันก็มีชีวิตของมันเองและเริ่มสังหารพวกเราและทำให้เราสังหารคนอื่นๆ อย่างเยือกเย็น อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างเป็นระบบ

ผมมีเหตุผลข้อเดียวที่เขียนนวนิยาย และนั่นคือการยกศักดิ์ศรีของแต่ละจิตวิญญาณขึ้นมาและส่องแสงไปยังจิตเหล่านั้น จุดมุ่งหมายของนวนิยายเรื่องหนึ่งก็เพื่อปลุก เพื่อฉายแสงไปที่ “ระบบ” เพื่อป้องกันเครือข่ายของมันมาบิดเบือนจิตวิญญาณของพวกเราและทำให้จิตเหล่านั้นต่ำลง ผมเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่า หน้าที่ของนักประพันธ์คือต้องพยายามอธิบายความเป็นเอกลักษณ์ของแต่ละดวงจิตโดยการแต่งเรื่อง –เรื่องความเป็นความตาย เรื่องรักใคร่ เรื่องที่ทำให้คนร้องไห้ สั่นสะท้านด้วยความกลัวและสั่นโยกด้วยเสียงหัวเราะ นี่คือเหตุที่พวกเราปรุงแต่งนิยายวันแล้ววันเล่าด้วยความจริงจังเต็มเปี่ยม

พ่อของผมเสียชีวิตตอนอายุ 90 เมื่อปีที่แล้ว พ่อเคยเป็นครูและเป็นนักเทศน์ของศาสนาพุทธแบบไม่เต็มเวลา เขาโดนเกณฑ์ทหารและถูกส่งไปรบที่เมืองจีนช่วงที่เรียนปริญญาโท การที่ผมเป็นลูกที่เกิดหลังสงครามทำให้ผมเห็นภาพพ่อสวดมนต์ยืดยาวหลังอาหารทุกเช้าด้วยศรัทธาอย่างลึกซึ้งที่โต๊ะหมู่บูชาในบ้าน ผมเคยถามพ่อครั้งนึงว่าทำไมเขาจึงทำเช่นนั้น พ่อตอบผมว่าพ่อสวดให้คนที่ตายในสงคราม

พ่อบอกว่าสวดให้ทุกๆ ชีวิตที่เสียไป ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเดียวกันหรือฝ่ายศัตรู เวลาที่จ้องหลังพ่อขณะสวดมนต์หน้าพระพุทธรูป ผมรู้สึกถึงเงามรณะที่ลอยละล่องรอบๆ ตัวพ่อของผม

พ่อของผมตายและเขาก็นำพาความทรงจำเหล่านั้นไปด้วย ความทรงจำที่ผมไม่เคยล่วงรู้ แต่บรรยากาศของความตายที่หลอนหลอกเกี่ยวกับพ่อยังคงตราตรึงในความทรงจำของผม นั่นเป็นสิ่งเดียวในไม่กี่สิ่งที่ผมได้รับจากพ่อและมันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

ผมมีเพียงสิ่งเดียวที่อยากจะส่งผ่านให้ท่านทั้งหลายในวันนี้ พวกเราเป็นมนุษย์ เป็นปัจเจกบุคคลข้ามผ่านเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์และศาสนา เป็นไข่อันบอบบางที่กำลังเผชิญกับกำแพงแกร่งที่ชื่อว่า “ระบบ” อย่างที่ปรากฎอยู่นี้เราไม่มีความหวังใดๆ เลยสำหรับชัยชนะ กำแพงทั้งสูง แข็งแกร่ง – และเยือกเย็นจนเกินไป ถ้าเราจะมีความหวังใดๆ สำหรับชัยชนะ มันคงต้องมาจากความเชื่อของพวกเราในจิตวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์และไม่สามารถทดแทนได้อย่างที่สุดของเราและจิตวิญญาณดวงอื่นๆ รวมไปถึงจากอุ่นไอที่เราได้รับจากการเชื่อมประสานจิตวิญญาณหลายๆ ดวงเข้าด้วยกัน

ลองใช้เวลาสักนิดพิจารณาเรื่องนี้เถอะครับ พวกเราแต่ละคนมีจิตที่มีชีวิตและสัมผัสได้ “ระบบ” ไม่ได้เป็นแบบนั้น เราต้องไม่ยอมให้ “ระบบ” หลอกใช้เรา เราต้องไม่ยอมให้ “ระบบ” มีชีวิตของมันเอง “ระบบ” ไม่ได้สร้างเราขึ้นมา เราต่างหากที่เป็นผู้สร้างมัน

นี่คือทั้งหมดที่ผมต้องการพูดกับทุกท่าน

ผมยินดีที่ได้รับรางวัลเยรูซาเล็ม ผมยินดีที่หนังสือของผมได้รับการอ่านโดยคนจากแหล่งต่างๆ มากมายทั่วโลก และผมดีใจที่มีโอกาสได้พูดกับทุกท่านที่นี่ วันนี้

+++
*white phosphorus shells กองทัพอิสราเอลเรียกว่า ควันระเบิด exploding smoke เป็นอาวุธใหม่ล่าสุดที่คิดค้นขึ้นโดยชาวอิสราเอล
+++
** แปลจากสุนทรพจน์ของฮารูกิ มูราคามิ ตอนที่รับรางวัลเยรูซาเล็ม ดังปรากฏใน http://www.haaretz.com/hasen/spages/1064909.html (17/02/2009)

** รูปฮารูกิ มูราคามิและประธานาธิบดีอิสราเอล จาก http://www.guardian.co.uk/books/2009/feb/16/haruki-murakami-jerusalem-prize

สัมภาษณ์มาร์จอเน่ ซาทราพิ ผู้เขียน "เย็บถากปากร้าย"

2009-03-03T23:48:00.012+07:00

การ์ตูนเรื่อง "Broderies" (Embroideries ในเวอร์ชั่นภาษาอังกฤษ และ "เย็บถากปากร้าย" ในภาคภาษาไทย)ผลงานของมาร์จอเน่ ซาทราพิ เป็นจดหมายรักที่ตลกลามก เป็นงานที่มีขอบข่ายเล็กกว่า เป็นส่วนตัวมากกว่า แพร์ซโพลิส ๑ และ ๒

ย้อนกลับสู่ประเทศอิหร่านบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ เรื่องราวเกิดขึ้นในยามบ่ายอันยาวนานวันหนึ่ง ซึ่งญาติๆ ฝ่ายหญิงของเธอกับเพื่อนๆ มาล้อมวงดื่มชาและพูดคุยกันในหัวข้อโปรด - เซ็กซ์

"เย็บถากปากร้าย" เป็นหนังสือการ์ตูนติดเรทที่มีคุณยาย คุณแม่และหลานๆ มาพูดคุยกันเกี่ยวกับการทำสาว ข้อดีของการเป็นเมียน้อยและคำถามเรื่องคุณค่าด้านความงามของอวัยวะเพศชาย ซาทราพิเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับวิธีการตอบโต้ของบรรดาหญิงผู้มีจิตใจมุ่งมั่น ทั้งที่แอบกระทำอยู่ลับๆ และทั้งการขบถอย่างเปิดเผย เพื่อต้านประเพณีและชายกักฬละ

Noy Thrupkaew สัมภาษณ์ผู้เขียนผ่านโทรศัพท์ และถอดความไว้ที่เว็บ www.nerve.com เนื่องในโอกาสที่เราเพิ่งออกหนังสือเล่มนี้มาสดๆ ร้อนๆ กำมะหยี่จึงนำแปลมาฝากแฟนๆ นักอ่านชาวไทย เพื่อจะได้รู้จักกับความรู้สึกของผู้เขียนเกี่ยวกับหนังสือการ์ตูนเล่มนี้ และเรื่องพรรณนั้นในความคิดของเธอมากขึ้นค่ะ

ที่มาที่ไปของ "เย็บถากปากร้าย" เป็นอย่างไร

เย็บถากปากร้าย ออกวางแผงที่อเมริกา (และที่เมืองไทย) หลัง แพร์ซโพลิส ๑ และ ๒ แต่ฉันออกการ์ตูนเล่มนี้ที่ฝรั่งเศสคั่นระหว่างสองเล่มนั้น แพร์ซโพลิส เป็นเรื่องราวหนักๆ ฉันต้องทบทวนความทรงจำที่ไม่ค่อยจะน่าพิสมัยต่างๆ และมีความตั้งใจจะเล่าถึงประเทศของฉัน เพราะมีความเข้าใจผิดมากมาย ดังนั้นฉันจึงต้องการช่วงเวลาสำราญ เพื่อความสำราญล้วนๆ เลยเขียนเรื่องเกี่ยวกับยามบ่ายที่ฉันเคยใช้ร่วมกับผู้หญิงต่างรุ่นออกมา ฉันชอบเรื่องที่ผู้หญิงเหล่านั้นเล่าให้ฟังมาก ไม่รู้หรอกว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ซึ่งก็ไม่ได้สำคัญอะไร พวกเธอทำให้ฉันหัวเราะสนุกสนานเสียจนอยากจะเล่าต่อ

การที่ผู้หญิงใช้ประโยชน์จากการกีดกันทางเพศในอิหร่าน ซึ่งจริงๆ แล้วมักจะกดขี่ผู้หญิง ในการสร้างพื้นที่ที่ทรงอำนาจและเป็นส่วนตัวสำหรับตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก

มันเป็นอย่างนั้นมาตลอดล่ะค่ะ แม้แต่ก่อนการปฏิวัติอิสลาม เราเป็นประเทศที่อนุรักษ์นิยมมากมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เวลาที่มีประเพณีที่เคร่งครัดขนาดนั้น การมีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างสุดขั้นเป็นเรื่องธรรมดา ในสังคมแบบนั้น การพูดคุยระหว่างผู้หญิงเป็นพื้นที่แห่งอิสระเสรีภาพ เรื่องราวที่คุยกันไม่ได้นำเสนอมุมที่ใครๆ ชอบคิดกับเกี่ยวกับผู้หญิง เช่นว่า โอพระเจ้าช่วย พวกเธอต้องทนทรมานกันเหลือเกิน พวกเธอไม่ได้เป็นเหยื่อหรอกค่ะ และฉันคัดค้านเรื่องนี้อย่างเต็มที่ ฉันเกลียดภาพแบบนั้น แม้แต่ในวันที่เลวร้ายที่สุดในช่วงปฏิวัติอิสลาม ฉันไม่เคยมองตัวเองเป็นเหยื่อ เรามีืทางเลือกที่จะทำอย่างอื่น สามารถทำอะไรอย่างอื่นในชีวิตควบคู่กันไปได้เสมอ

ชีวิตคู่ขนานที่ว่าดูเหมือนจะเป็นการพูดคุยช่วงเวลาน้ำชาเช่นนี้ ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนในโลก ผู้หญิงจะจับกลุ่มกันคุยเรื่องเซ็กซ์

ถูกต้องค่ะ ผู้ชายก็เหมือนกัน แต่ผู้หญิงจะลงลึกถึงรายละเอียดมากกว่า ผู้หญิงจะเล่าในทุกแง่ทุกมุม ทุกกระเบียดนิ้ว

จริงด้วย อย่างในหนังสือของคุณ พวกเธอพูดกันกระทั่งว่าอวัยวะเพศชายนั้นน่าเกลียด แล้วคุณล่ะคิดยังไงเกี่ยวกับอวัยวะเพศชาย ในฐานะที่เป็นศิลปิน

มันก็ไม่เห็นจะพิเศษตรงไหน ส่วนอื่นๆ ของร่างกายน่าวาดมากกว่า อวัยวะเพศชายไม่ขึ้นกล้อง ฉันว่า (หัวเราะ)

แล้วส่วนไหนของร่างกายที่ขึ้นกล้องกว่า

ฉันชอบหน้าอก ไหล่ คอ ส่วนที่ต่อขึ้นไปถึงหัว จริงๆ แล้วก้นสวยๆ ก็ไม่เลว แล้วก็ความต่อเนื่องของขา ความต่อเนื่องของลูกอัณฑะก็ไม่เท่าไหร่ หลังจากนั้นมีรูๆ นึง แล้วก็ไอ้ส่วนที่ห้อยๆ นั่น (หัวเราะ)

คุณเคยวาดก้นสวยๆ ที่โรงเรียนมั้ย

เคยสิคะ ที่โรงเรียนมีก้นเยอะเลย แต่ไม่ใช่โรงเรียนในอิหร่านหรอก ตอนที่ฉันไปโรงเรียนที่ฝรั่งเศส เราได้วาดรูปเปลือย แต่เวลาวาดรูป เราจะกลายเป็นเหมือนกับหมอ เรื่องพวกนี้ไม่มีนัยยะทางเพศหลงเหลืออีกต่อไป สิ่งที่อยู่ในหัวคือเรื่องของรูปร่างและอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย

ถ้าคุณมีความรู้สึกเหมือนการตัดขาดแบบนั้น แล้วคุณจะวาดรูปที่มีความเย้ายวนเร้าอารมณ์ทางเพศได้อย่างไร

จริงๆ แล้ว ฉันไม่เคยวาดอะไรที่กระตุ้นความรู้สึกทางเพศ ยกเว้นรูปๆ หนึ่งที่ฉันวาดในหนังสือเล่มล่าสุด ฉันออกจะเป็นคนขี้อายในเรื่องแบบนี้ สำหรับฉัน คำพูดก็เหมือนกับอากาศธาตุ ฉันพูด จู๋จู๋จู๋ ได้โดยไม่กระดากปาก แต่เวลาวาดรูป มันจะเกิดเป็นตัวตนจับต้องได้มากกว่า การพูดเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉันเติบโตมากับการเลี้ยงดูของยายที่คำพวกนี้เป็นคำธรรมดาสามัญเหมือนสวัสดี - ลาก่อน ถึงแม้ท่านจะไม่เคยอ่านทฤษฎีของฟรอยด์ แต่ทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับเรื่องเพศ เพราะอย่างนี้ ยายของฉันจึงเป็นตัวละครศูนย์กลางของเรื่อง ท่านเป็นคนที่ชอบเรื่องพรรณนี้ที่สุด ตอนนั้นท่านอายุประมาณเจ็ดสิบแปด และเป็นคนที่หัวเราะมากที่สุด ฉันต้องการแสดงให้เห็นว่าผู้หญิงทุกวัยสนใจเรื่องเซ็กซ์ ต่างจากในยุโรปที่ผู้คนสนใจเรื่องเพศแค่เพียงถึงอายุสี่สิบห้า หลังจากนั้นการพูดเรื่องเพศกับคนแก่แทบจะเป็นเหมือนการทำบาป

ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้น

ในสังคมตะวันตก ผู้คนไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเรื่องการตาย สังคมนั้นไฮเทคมาก - เราจึงไม่ควรตาย แต่เราก็ยังตายกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการเห็นกระบวนการที่นำไปสู่การตายและความเจ็บปวดก่อนจะถึงจุดนั้น พวกเขาส่งคนแก่ไปอยู่บ้านคนชรา พอเข้าไปแล้วก็หายสาบสูญไปเลย ฉันคิดว่าเรื่องนี้เป็นลักษณะเฉพาะของสังคมตะวันตก ไหนจะเรื่องการผ่าตัดเสริมความงามทั้งหลายแหล่ ทุกคนอยากจะดูหนุ่มสาว ฉันล่ะสะอิดสะเอียนจริงๆ การไม่ยอมรับว่าตนเองกำลังแก่เป็นการไม่ยอมรับว่าตนเองกำลังจะตาย ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นมนุษย์

ส่วนพวกคนหนุ่มสาว ตามรายงานข่าวต่างๆ มักจะพูดถึงวัยรุ่นที่ก่ออาชญากรรม สังคมที่กลัววัยรุ่นและทอดทิ้งคนแก่เป็นสังคมที่ไม่ต้องการมองย้อนกลับไปดูอดีตและกลัวอนาคต ทุกๆ สองวินาที เราจะได้ยินว่า ถ้าเราไม่ร่วมรักกับสามีหรือแฟนห้าครั้งต่ออาทิตย์ ถือว่าจบเห่ แต่พออายุมากในระดับหนึ่ง มันกลายเป็นเรื่องวิตถาร คนเรามีความต้องการทางเพศกันทั้งนั้นล่ะ แน่ล่ะว่าคุณไม่สามารถร่วมรักได้เหมือนเมื่อก่อนเวลาที่คุณอายุหกสิบหรือเจ็ดสิบ แต่คุณก็ยังไม่ได้ตายเสียหน่อย

การร่วมเพศในหมู่คนแก่เป็นที่่ยอมรับมากกว่าในอิหร่านอย่างนั้นหรือ

ในอิหร่าน เซ็กซ์ไม่ได้ถือเป็นเรื่องเลวร้าย ผู้หญิงสามารถบ่นได้ถ้าผู้ชายไม่ทำให้เธอมีความสุข ถ้าคุณได้อ่านพันหนึ่งราตรีฉบับดั้งเดิม คุณจะเห็นว่ามีการเอากันทั้งเล่ม ฉันหมายถึงมันก็ยังมีหัวขโมยกับพรมเหาะและอะไรอื่นๆ อยู่นั่นแหละ แต่โดยพื้นฐานแล้วมันมีเซ็กซ์อยู่เต็มไปหมด

ผู้คนคงแปลกใจที่ได้ยินว่าอิหร่านอาจจะเป็นประเทศที่มีความคิดก้าวหน้าเกี่ยวกับเรื่องเพศ

ในอิหร่าน คุณไม่จำเป็นต้องมีใบสั่งแพทย์เพื่อซื้อยาคุม และมันราคาถูกมาก ความคิดเรื่องการทำแท้งไม่ได้เป็นความรู้สึกผิดเสียเท่าไหร่ แม้ว่ากฎหมายจะไม่อนุญาตให้ทำ เพื่อนของแม่ฉันทุกคนเคยทำแท้ง เพื่อนฉันหลายคนก็เคยทำ

จะอย่างไรก็เห็นได้ชัดในหนังสือของคุณว่าทางเลือกและความสุขสมของผู้หญิงเกิดขึ้นพร้อมๆ กับปัจจัยทางสังคม เศรษฐกิจและการควบคุมเรื่องเพศของรัฐบาล

ใช่แล้วค่ะ วันที่เราพูดได้ว่าเราเป็นชาติศิวิไลคือวันที่ผู้หญิงสามารถมีความสัมพันธ์ทางเพศเหมือนพวกพวกผู้ชาย หากคนเราสามารถได้รับความพึงพอใจดุจเดียวกัน เราจะสามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดในระดับเดียวกันได้เช่นกัน

หนังสือของคุณมีลักษณะเป็นสากล แต่ก็มีการผสานพื้นฐานสังคมของอิหร่านกับความสัมพันธ์ระหว่างเพศในประเทศเอาไว้ด้วย ไม่ทราบว่าความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชายในอุดมคติของอิหร่านเป็นอย่างไร

มันเริ่มเกิดขึ้นแล้วค่ะ เมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่เคยมีใครคิดว่าหญิงสาวจะอยู่ตัวคนเดียวโดยไม่มีพ่อแม่หรือแฟนได้ แต่ตอนนี้ ฉันรู้จักคนที่ทำอย่างนั้น สองในสามของนักศึกษาอิหร่านเป็นผู้หญิง นั่นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไป เมื่อก่อนผู้หญิงจะไม่ได้รับการศึกษา ผู้หญิงมีสิทธิทุกอย่าง แต่คุณจะใช้สิทธิได้ยังไงถ้าคุณต้องอยู่กับผู้ชายคนเดิมสิบห้าปีและไม่มีการศึกษา ไม่มีงานทำ ต้องอยู่กับคนที่ไม่อยากอยู่ด้วยเพราะต้องใช้เงินของเขา แต่ทุกวันนี้ผู้หญิงมีการศึกษาและมีงานทำ และภายในยี่สิบปี เมื่อกฎหมายเปลี่ยน ไม่เพียงแต่เราจะมีกฎหมายใหม่แต่เราจะสามารถใช้มันได้ เพราะเรามีทุกอย่างที่เราต้องมีไม่ว่าจะเป็นเสรีภาพหรือการศึกษา สำหรับฉันการศึกษาเป็นกุญแจสำคัญทั้งในเรื่องเซ็กซ์ เรื่องความคิดความอ่านและด้านอาชีพการงาน

แต่ดูเหมือนผู้หญิงในหนังสือของคุณก็ให้ความสำคัญเรื่องความสวยความงามเพื่อดึงดูดใจเหมือนกัน

แน่ล่ะค่ะ ฉันก็ด้วย พระเจ้ามอบหน้าอกสวยๆ ให้ฉันโชว์ ฉันจึงเด่นสะดุดตา ไม่อย่างนั้นพระเจ้าจะให้ฉันมาทำไม ผู้ชายทุกคนชอบมอง และส่วนตัวฉันเอง ฉันก็ชอบมองก้นสวยๆ ขอผู้ชาย ก้นงามๆ ดูแล้วน่ารักดีจะตายไม่ใช่เหรอ พระเจ้าสร้างมันขึ้นมา และพระเจ้ามอบดวงตาให้ฉัน ฉันก็มองสิ (หัวเราะ) ดีออก

เห็นด้วยอย่างยิ่ง ขอบคุณนะมาร์จอเน่

ขอบคุณเช่นกันค่ะ รู้มั้ย การพูดคุยเกี่ยวกับเซ็กซ์และน้องจิ๋มน่ะเป็นความสำราญของฉันเสมอ

เย็บถากปากร้าย

2009-03-03T22:09:00.007+07:00

ผู้แต่ง: มาร์จอเน่ ซาทราพิ
ผู้แปล: ณัฐพัดชา
จัดพิมพ์ครั้งที่: 1 (กุมภาพันธ์ 52)
จำนวนหน้า: 136 หน้า
ราคา: 155 บาท

มาร์จอเน่ ซาทราพิ เจ้าของผลงานการ์ตูนเลื่องชื่อ "แพร์ซโพลิส" ถ่ายทอดเรื่องราวความหลังของคนคุ้นเคยที่มาคลายความอัดอั้นตันใจต่อความ สัมพันธ์กับผู้ชายในชีวิต ทั้งเรื่องเร้นลับ ขำทะลึ่ง จนถึงสลดเศร้า

จากบทสนทนายามบ่ายของสาวต่างวัยชาวอิหร่านผู้ ล้อมวงนั่งจิบชา "พูดคุย" กัน อันเป็นความสุขแสนหฤหรรย์ดั่งที่คุณยายของเธอกล่าวไว้ว่า "การพูดคุยลับหลังคนอื่นเป็นการระบายอากาศให้หัวใจ"

จากใจกำมะหยี่ :

เหตุผลที่พลพรรคสำนักพิมพ์ กำมะหยี่ตัดสินใจตีพิมพ์ “เย็บถากปากร้าย” สานต่อผลงานของมาร์จอเน่ ซาทราพิ หลังจากออก แพร์ซโพลิส การ์ตูนที่สร้างชื่อเสียงระดับโลกให้กับเธอ คือ ความแตกต่าง

เหตุผลข้อนี้เคยใช้มาแล้วในแพร์ซโพลิส ๑ ใครที่มีหนังสือเล่มนี้อยู่สามารถหยิบมาเปิดดูได้เลย

แต่ความแตกต่างของหนังสือเล่มนี้ไม่ เหมือนกับความแตกต่างของสังคมไทยกับสังคมอิหร่าน หรือความแตกต่างของสาวน้อยมาร์จี้ผู้ไม่เหมือนใคร ที่เราชื่นชอบและภูมิใจนำเสนอในแพร์ซโพลิส ความแตกต่างของ “เย็บถากปากร้าย” เป็นความแตกต่างที่มีความละเอียดอ่อนยิ่งกว่านั้น เป็นความแตกต่างที่ดูเผินๆ คล้ายจะแตกต่าง แต่พิจารณาดีๆ แล้วกลับคลับคล้ายอย่างแยบยล

เรื่องราวในหนังสือเล่มนี้เป็นเรื่อง ชีวิตครอบครัว เรื่องรัก-ใคร่ เรื่องเล่าลับหลัง เรื่องสารภาพ ในวง “สนทนินทา” ของผู้หญิงอิหร่านกลุ่มหนึ่งที่มีประสบการณ์ นิสัยและบุคลิกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เมื่ออ่านจบและทบทวนสักนิด ท่านจะเห็นได้ว่าชีวิตลูกผู้หญิงชาวอิหร่านที่ต้องสวมฮิญาบออกจากบ้านและถูก ห้ามวิ่งบนถนนเนื่องจากบั้นท้ายจะส่ายเป็นการยั่วยุทางเพศนั้น ถึงแม้จะมีการถ่ายทอดอย่างชาญฉลาด เฉียบคม แสบสันต์ สนุกสนาน เคลือบอยู่บนผิวหน้า แต่เนื้อหาลึกๆ ลงไปเป็นชีวิตที่ไม่ห่างไกลจากชะตากรรมของผู้หญิงไทยในบ้านเราสักเท่าไหร่ เลย

เขาว่ากันว่า:

"ตลกและลามก . . . ภาพชวนหัวของกลุ่มผู้หญิงที่ใช้ชีวิตมุ่งไปข้างหน้า —เดอะ วิลเลจ วอยซ์

"สนุก ดื้อด้าน ดันดึงและน่าทึ่ง อย่างเช่นการ์ตูนที่เดินเรื่องด้วยบทสนทนาดีๆ ควรจะเป็น — ไทม์.คอม

>>> ลองอ่านตัวอย่าง